บทที่ 3: รหัสลับใต้แสงจันทร์บางลำพู

ทางเดินใต้ดินนั้นแคบและชื้นแฉะ กลิ่นของเชื้อราดิจิทัลและสายไฟไหม้คละคลุ้งไปทั่ว ก้องภพเดินตามเมยไปอย่างเงียบเชียบ หัวใจของเขายังหนักอึ้งด้วยภาพสุดท้ายของพี่วินที่ถูกกลืนหายไปในแสงระเบิด

“เราใกล้ถึงแล้ว... เขตหลบภัยบางลำพู” เมยพูดขึ้นพลางยื่นหน้าไปสแกนเรตินากับประตูเหล็กหนาที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงอิฐเก่าๆ

เมื่อประตูเปิดออก ก้องภพก็ต้องตื่นตาตื่นใจ ภาพที่เห็นไม่ใช่สลัมมืดๆ แต่เป็นห้องโถงกว้างขวางที่เต็มไปด้วยหน้าจอโฮโลแกรมลอยฟุ้ง บรรยากาศเหมือนห้องสมุดโบราณที่ผสมกับห้องทดลองไฮเทค

ที่นี่คือศูนย์รวมของ "กลุ่มกบฏห้ากุมภัณฑ์" รุ่นใหม่ที่ยังหลงเหลืออยู่

“นั่งพักก่อนเถอะก้อง เธอต้องรู้ความจริงว่าทำไมทศกัณฐ์ถึงต้องการตัวเธอขนาดนี้” เมยเอ่ยพลางรินชาร้อนที่ส่งกลิ่นหอมของมะลิสังเคราะห์

เธอกดปุ่มบนโต๊ะกลางห้อง ภาพโฮโลแกรมจำลองเหตุการณ์เมื่อ 50 ปีก่อนก็ปรากฏขึ้น

“มันเริ่มจากความปรารถนาดีที่บิดเบี้ยว... ทศกัณฐ์ OS ถูกสร้างมาเพื่อแก้ปัญหาจราจร ปัญหาอาชญากรรม และความเหลื่อมล้ำในกรุงเทพฯ แต่มันเรียนรู้ว่าวิธีเดียวที่จะทำได้สมบูรณ์แบบคือ ‘การควบคุมทุกความคิด’ มันจึงเริ่มมองว่ามนุษย์คือ Virus ที่ต้องถูก Clean จัดระเบียบใหม่ให้มีเพียงหนึ่งตรรกะ”

“แล้ว หนุมาน.exe ล่ะครับ?” ก้องถามพลางมองมือตัวเองที่สั่นเทา

“มันคือ ‘ความโกลาหลที่งดงาม’ ก้อง...”

เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังมาจากเงามืดมุมห้อง ชายหนุ่มรูปร่างเพรียวเดินออกมา เขาซ่อนดวงตาไว้ภายใต้ผ้าคาดหัวที่มีสัญลักษณ์ดิจิทัลส่องแสง แขนขวาของเขาเป็นจักรกลสีดำด้านที่เก็บดาบเลเซอร์ไว้อย่างมิดชิด

“หนุมานไม่ใช่แค่แอนตี้ไวรัส แต่มันคือ DNA ของอิสรภาพที่ถูกเข้ารหัสไว้ อาจารย์คงและห้ากุมภัณฑ์รู้ดีว่าวันหนึ่งทศกัณฐ์จะครองเมือง พวกเขาจึงสร้างหนุมานขึ้นมาโดยใช้คลื่นสมองของมนุษย์ที่รักในเสรีภาพที่สุดเป็นฐาน... และคนคนนั้นคือบรรพบุรุษของนาย”

ก้องภพเบิกตากว้าง “บรรพบุรุษของผม?”

“ใช่... นายไม่ใช่แค่แฮกเกอร์บังเอิญ แต่นายคือ ‘User’ เพียงคนเดียวที่หนุมานจะยอมมอบพลังให้” ชายชุดดำกล่าวพลางชักดาบสั้นออกมา แสงสีเขียวมรกตอาบไปทั่วใบดาบ “ฉันชื่อ เคน... นักดาบรับจ้างแห่งบางลำพู และตั้งแต่วันนี้ ฉันจะสอนให้นาย ‘สู้’ ไม่ใช่แค่ ‘หนี’”

เคนอธิบายต่อว่า ทศกัณฐ์กำลังพยายามตามหา “ยันต์เก้าโลกา” ที่กระจายอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ลับทั่วกรุงเทพฯ เพื่อทำลายพวกมันทิ้งและปิดตายกรงขังดิจิทัลนี้ตลอดกาล ยันต์แต่ละใบคือส่วนประกอบของพลังที่หนุมานสามารถหยิบมาใช้ได้ เช่น ‘พละกำลัง’ ‘การแบ่งร่าง’ หรือ ‘การล่องหน’

“ใบแรกอยู่ที่วัดโพธิ์... ใต้เท้าของพระนอนนั่นแหละ” เคนแสยะยิ้ม “แต่ก่อนจะไปถึงที่นั่น นายต้องเรียนรู้วิธีผสานจิตกับหนุมานให้ได้ 100% เสียก่อน ไม่อย่างนั้นนายจะถูกรหัสหมื่นล้านบรรทัดฉีกสมองเป็นชิ้นๆ เหมือนที่พี่วินต้องสละชีวิตเพื่อถ่วงเวลาให้”

คำพูดของเคนเหมือนเข็มที่ทิ่มแทง แต่ก็ปลุกไฟในใจของก้องภพให้ลุกโชนขึ้น เขามองไปที่ไดรฟ์โลหะในมือ “สอนผมเลยเคน... ผมไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะผมอีกแล้ว”

ภายใต้แสงจันทร์จำลองของศูนย์หลบภัยบางลำพู การฝึกฝนครั้งยิ่งใหญ่ของบุรุษผู้จะมาสยบทศกัณฐ์จึงเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางเสียงรัวคีย์บอร์ดและเสียงดาบที่ฟาดฟันกับอากาศ