บทที่ 2: มังกรเหล็กแห่งเยาวราช

มอเตอร์ไซค์ไซเบอร์ของพี่วินพุ่งทะยานลงจากทางด่วนที่พังทลาย สไลด์ล้อผ่านซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติวงเวียนโอเดียนที่ตอนนี้กลายเป็นป้อมปราการโฮโลแกรมส่องแสงสีแดงฉาน

"ที่นี่แหละก้อง! เขตปกครองพิเศษเยาวราช" พี่วินตะโกนขณะดับเครื่องยนต์ในซอกตึกที่เต็มไปด้วยป้ายไฟภาษาจีนเต้นระยิบระยับ

อากาศในเยาวราชเต็มไปด้วยกลิ่นอาหารสังเคราะห์ผสมกับกลิ่นตะกั่วและไอความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน ที่นี่ไม่ขึ้นตรงกับรัฐบาลกลาง แต่อยู่ภายใต้การดูแลของ "สมาคมมังกรดิจิทัล"

"เราต้องไปที่ร้าน 'น้ำเต้าหู้ไซเบอร์' หลังวัดมังกร" ก้องอ่านพิกัดจากหน้าจอที่หนุมาน.exe กำลังนำทาง

"อาจารย์คงบอกว่า 'แม่หมอ' รอเราอยู่ที่นั่น"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากหลังม่านควัน กระแสไฟฟ้าในพื้นที่เริ่มกระตุก กลุ่มชายในชุดเกราะผ้าไหมสีดำ หน้ากากลายงิ้วสีขาวโผล่ออกมาล้อมพวกเขาไว้ ทุกคนถือทวนเลเซอร์ที่ส่องแสงสีเหลืองอำพัน

"ไม่มีใครเข้าเยาวราชได้โดยไม่จ่ายค่าธรรมเนียมข้อมูล..." หนึ่งในนั้นกล่าว เสียงถูกดัดแปลงให้ฟังดูเหมือนมังกรคำราม

"ผมไม่ได้มาหาเรื่อง ผมมาหาแม่หมอ!" ก้องตะโกน พลางชูแฟลชไดรฟ์หนุมานขึ้น แสงสีฟ้าจากไดรฟ์สว่างวาบขึ้นตอบรับกับอักขระบนซุ้มประตูวัด

กลุ่มหน้ากากงิ้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวคนหนึ่งจะเดินแหวกฝูงชนออกมา เธอสวมชุดกี่เพ้าที่ตัดเย็บจากเส้นใยออปติกที่เปลี่ยนสีได้ตลอดเวลา ในมือถือพัดโฮโลแกรมที่หมุนวนเป็นรอยยันต์

"หนุมานตื่นแล้วจริงๆ ด้วย..." เธอหุบพัดลง สายตาจ้องเขม็งมาที่ก้อง "ฉันชื่อ 'เมย' หรือที่พวกใน Deep Web เรียกว่าแม่หมอ... รีบเข้ามาข้างในก่อนที่โดรน 'พิเภก' ของพวกมันจะตรวจเจอคลื่นสมองของเธอ!"

แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะก้าวเดิน เสียงหวีดแหลมของอากาศที่ถูกฉีกกระชากก็ดังขึ้นเหนือหัว โดรนขนาดใหญ่รูปทรงคล้ายนกยักษ์ที่มีดวงตาสีแดงนับสิบดวงพุ่งลงมาจากกลีบเมฆดำ

"สายไปแล้ว! ทศกัณฐ์ส่ง 'สดายุ' มาจัดการเรา!" พี่วินขึ้นลำปืนลูกซองแม่เหล็กไฟฟ้า "ก้อง! รันโปรแกรมป้องกันเร็วเข้า!"

ก้องภพรีบเชื่อมต่อ Neural Link อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เห็นชายชรา แต่เห็นภาพจำลองของลิงสีขาวเผือกขนาดมหึมาที่กำลังหาวเป็นดาวเป็นเดือนอยู่ในนิมิต... หนุมานกำลังจะสำแดงฤทธิ์ในเยาวราชแล้ว!

ท้องฟ้าเหนือเยาวราชกลายเป็นสีเลือดเมื่อโดรนจู่โจมระดับพระกาฬอย่าง ‘สดายุ’ กางปีกเหล็กอาบแสงนีออนออกกว้าง เสียงใบพัดเจ็ทคำรามก้องสะท้อนไปตามตึกแถวเก่าๆ กระสุนแสงสาดซัดลงมาฉีกกระชากป้ายไฟงิ้วจนระเบิดเป็นจุลไฟฟ้าสว่างวาบ

“ก้อง! รันโค้ดเร็วเข้า! มันล็อกเป้าเราแล้ว!” พี่วินตะโกนพลางกระชากร่างของก้องให้หลบหลังรถตุ๊กตุ๊กไฟฟ้าที่จอดทิ้งไว้

ก้องภพกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการเชื่อมต่อ Neural Link พุ่งทะลุขีดจำกัด หน้าจอเรตินาในดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นรหัสอักขระขอมโบราณที่ไหลบ่าราวกับน้ำป่า “หนุมาน... ขอร้องล่ะ... ช่วยพวกเราด้วย!” เขาร้องตะโกนในใจ พลางวาดนิ้วกลางอากาศเพื่อสร้างกำแพงไฟร์วอลล์สีขาวบริสุทธิ์ขึ้นต้านทานกระสุนแสง

ตู้ม! แรงระเบิดทำให้พื้นถนนยางมะตอยแตกกระจาย

เมย หรือแม่หมอแห่งเยาวราช พยายามร่ายรำพัดโฮโลแกรมเพื่อกวนสัญญาณเรดาร์ของศัตรู แต่สดายุลำนี้ถูกควบคุมโดย AI ทศกัณฐ์โดยตรง มันฉลาดเกินกว่าจะถูกหลอกด้วยภาพลวงตาพื้นฐาน “มันตรวจจับคลื่นสมองของก้องได้แล้ว! ถ้าเราไม่รีบลงไปที่อุโมงค์ลับใต้ดิน ทุกอย่างจบเห่แน่!”

ทางเข้าอุโมงค์อยู่ห่างออกไปเพียงห้าสิบเมตร แต่มันถูกปิดกั้นด้วยซากตึกที่พังทลายและกองกำลังหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่กำลังโอบล้อมเข้ามา

พี่วินจ้องมองสถานการณ์ด้วยดวงตาที่แน่วแน่ เขาก้มลงมองขาจักรกลของตัวเองที่มีกระแสไฟรั่วไหลจากการกระแทก ก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่ดูขมขื่นแต่เด็ดเดี่ยวให้ก้อง

“เฮ้ยไอ้หนู... กุญแจของโลกใบนี้อยู่ในหัวแก อย่าให้พวกมันชิงไปได้เด็ดขาดนะ”

“พี่วิน... พี่จะทำอะไร?” ก้องถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ข้าเป็นวินมอเตอร์ไซค์... หน้าที่ของข้าคือส่งผู้โดยสารให้ถึงที่หมาย” พี่วินตบไหล่ก้องแรงๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะหยิบระเบิด EMP ลูกสุดท้ายออกมา

“แม่หมอ! พากันหนีไป! ข้าจะล่อมันไว้เอง!”

“ไม่! พี่วิน!” ก้องร้องลั่น แต่ไม่ทันเสียแล้ว พี่วินคำรามก้องพร้อมกับเปิดระบบ Overdrive ในร่างกายจักรกล ขาไฮดรอลิกดีดตัว

ร่างยักษ์ของเขาพุ่งเข้าหาโดรนสดายุอย่างไม่เกรงกลัว

เสียงปืนลูกซองแม่เหล็กไฟฟ้าของพี่วินแผดก้องสลับกับเสียงระเบิด พี่วินยอมเอาตัวเข้าแลก กระสุนแสงหลายนัดเจาะทะลุเกราะไหล่และแขนเหล็กของเขาจนน้ำมันไฮดรอลิกสีดำพุ่งกระจายราวกับเลือด แต่เขาก็ยังไม่หยุดฝีเท้า

“ไปสิวะ! อย่าให้การเจ็บตัวของข้าต้องเสียเปล่า!” เสียงพี่วินตะโกนก้องผ่านลำโพงที่เริ่มแตกพร่า

เมยอาศัยจังหวะนั้นคว้าข้อมือก้องแล้วลากดึงเข้าไปในช่องทางลับใต้ร้านน้ำเต้าหู้ ก้องภพหันกลับไปมองเป็นครั้งสุดท้าย เห็นร่างของพี่วินถูกแสงสีแดงจากโดรนนับสิบจุดรุมล้อม ก่อนที่เสียงระเบิดครั้งใหญ่จะดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ทำให้หน้าจอของก้องดับวูบลง

ภายในอุโมงค์ที่มืดมิดและอับชื้น ก้องภพทรุดตัวลงสะอึกสะอื้น ความเงียบงันปกคลุมไปทั่ว ยกเว้นเสียงหยดน้ำและเสียงสะท้อนของความสูญเสีย

“พี่วิน...”

เมยวางมือลงบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา

“เขาไม่ได้ตายเพื่อความว่างเปล่า ก้อง... ตอนนี้หนุมานอยู่ในตัวเธอ และความแค้นของเธอคือไฟที่จะเผาผลาญทศกัณฐ์ เราต้องไปต่อ... ไปหาพรรคพวกที่เหลือที่ ‘บางลำพู’ ที่นั่นมีคนที่จะสอนให้เธอใช้ฤทธิ์ของหนุมานได้อย่างเต็มที่”

ก้องภพปาดน้ำตา ดวงตาที่เคยหวาดหวั่นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนด้วยพลังของรหัสลับ ความโศกเศร้าถูกเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งการปฏิวัติ ภารกิจมหากาพย์เพื่อทวงคืนนีโอ-กรุงเทพฯ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว... ด้วยเลือดและหยาดน้ำตาของวีรบุรุษริมถนน