บทที่ 4: นรกจำลองและวานรสีขาว

“ถ้านายคิดว่าการแฮกข้อมูลคือการกดปุ่มอยู่หลังจอ... นายคิดผิด” เคนกล่าวเสียงเย็น ขณะลากสายเคเบิล Neural Link เส้นหนามาจ่อที่ท้ายทอยของก้องภพ

ภายในห้องโถงมืดสลัวของฐานลับบางลำพู มีเพียงแสงสีเขียวจากคอนโซลควบคุม เมยมองก้องด้วยสายตาเป็นห่วงแต่ไม่ได้ห้ามปราม

“ในระบบของทศกัณฐ์ ข้อมูลคือสสาร และตรรกะคืออาวุธ ถ้าใจนายไม่แข็งพอ ร่างกายนายจะช็อกตายในโลกเสมือน”

“ผมพร้อมแล้ว” ก้องภพตอบสั้นๆ แม้เหงื่อจะซึมเต็มฝ่ามือ

แกร็ก! เคนเสียบสายเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตประสาท

โลกทั้งใบของก้องภพแตกสลายกลายเป็นพิกเซลสี่เหลี่ยม ก่อนจะถูกประกอบขึ้นใหม่ในชั่วพริบตา เขาลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองยืนอยู่บนยอดตึกระฟ้าที่พังทลาย ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานคล้ายรหัสความผิดพลาด (Error Code) ที่ไหลวนเป็นพายุหมุน รอบตัวเขามีหุ่นยนต์เฝ้ายามรูปร่างคล้าย ‘ยักษ์ทวารบาล’ นับสิบตนที่มีดวงตาเป็นเลเซอร์สีแดงสาดส่องมาที่เขา

“นี่คือ ‘นรกภูมิไซเบอร์’” เสียงของเคนดังขึ้นในหัวก้อง “มันคือ Simulator ที่จำลองการป้องกันระดับสูงสุดของทศกัณฐ์ ยักษ์พวกนั้นคือไวรัสทำลายล้างสมอง ถ้านายถูกมันฟันในนี้ เซลล์สมองของนายในโลกจริงจะมอดไหม้ทันที”

“แล้วผมต้องทำยังไง!” ก้องตะโกนสู้เสียงลมพายุรหัส

“เรียก ‘เขา’ ออกมา! หนุมานไม่ใช่โปรแกรมที่รอให้นายกด Execute... แต่เขาคือส่วนหนึ่งของวิญญาณนาย!”

ยักษ์ตนหนึ่งพุ่งเข้าใส่ก้องพร้อมขวานเลเซอร์ขนาดยักษ์ ก้องพยายามรัวนิ้วพิมพ์คำสั่งในอากาศเพื่อสร้างโล่ป้องกัน แต่ความเร็วของมันสูงเกินไป

เปรี้ยง! ขวานเฉี่ยวแขนของเขาไปเพียงนิดเดียว แต่ก้องกลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แสบร้อนเหมือนโดนเหล็กแดงเผาจริงๆ ในโลกภายนอก ร่างของก้องที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มชักกระตุก

“ก้อง! ตั้งสติ!” เสียงเมยตะโกนแทรกเข้ามา “นึกถึงสิ่งที่พี่วินสอน... นึกถึงอิสรภาพที่ไม่มีใครพันธนาการได้!”

ภาพของพี่วินที่ยิ้มให้เขาก่อนจะระเบิดตัวเองไหลเข้ามาในหัว ความโศกเศร้าถูกกลั่นเป็นพลังงานมหาศาล ก้องภพหยุดพิมพ์คำสั่ง เขาหลับตาลงและเลิกมองโลกนี้เป็นแค่ตัวเลข แต่เขามองมันเป็น ‘กระแสเลือด’ ที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว

“หาวเป็นดาว... เป็นเดือน...” เสียงกระซิบโบราณดังขึ้นในโสตประสาท

ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างจ้าพุ่งออกมาจากหน้าอกของก้องภพ ร่างจำลองของเขาใน Simulator เริ่มเปลี่ยนไป เส้นผมกลายเป็นสีเงินวาววับ มีออร่าสีขาวบริสุทธิ์แผ่ออกมาเป็นรูปหางวานรที่สะบัดไปมาอย่างดุดัน

ก้องภพลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนอย่างไร้รูม่านตา เขาไม่ได้พิมพ์คำสั่งอีกต่อไป แต่เพียงแค่เขาสะบัดมือ รหัสรอบตัวก็บิดเบี้ยวตามความต้องการ [Command: Hanuman_Step]

เขากลายเป็นแสงสีขาวพุ่งผ่านร่างยักษ์ทวารบาลด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่ทัน ทิ้งไว้เพียงรอยตัดของรหัสที่ถูกทำลาย ยักษ์ทั้งสิบตนสลายกลายเป็นเศษข้อมูลในพริบตา

“นั่นแหละ...” เคนในโลกจริงยิ้มที่มุมปาก ขณะจ้องมองกราฟพลังงานที่พุ่งทะลุเพดาน “การผสานจิตระดับ 0.1... หนุมานเริ่มยอมรับนายเป็นเจ้านายแล้ว”

ก้องภพยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของนรกจำลอง ร่างกายในโลกเสมือนของเขาดูสูงโปร่งและทรงพลังกว่าเดิม เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ‘ยันต์เก้าโลกา’ ไม่ใช่แค่โปรแกรมกู้โลก แต่มันคือการคืนพละกำลังที่มนุษย์เคยมีก่อนจะถูกเทคโนโลยีครอบงำ

“จบการฝึกบทแรก” เคนดึงสายเชื่อมต่อออก ก้องภพสะดุ้งตื่นขึ้นมาหอบหายใจอย่างรุนแรงบนเตียง

“เรามีเวลาไม่มาก” เมยพูดพร้อมชี้ไปที่จอมอนิเตอร์ “สัญญาณจากวัดโพธิ์กระพริบถี่ขึ้น... ทศกัณฐ์ส่งกองกำลัง ‘อินทรชิต’ ไปถึงที่นั่นแล้ว ถ้าเราไปช้ากว่านี้ ยันต์ใบแรกจะถูกลบออกไปจากสารบบตลอดกาล”

ก้องภพลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะล้าแต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ต่างจากเดิม “ไปกันเถอะครับ... ผมพร้อมจะแผลงฤทธิ์ของจริงแล้ว”