บทที่ 9: อารามใต้สมุทรและรหัสที่ถูกบิดเบือน

ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของอุโมงค์ระบายน้ำโบราณใต้ลานวัดระฆังโฆสิตาราม คือสิ่งแรกที่ก้องภพสัมผัสได้หลังจากทิ้งร่างลงจากขอบสะพานพุทธ นาราใช้พลังเฮือกสุดท้ายกางสนามพลังพยุงร่างกายทุกคนให้พ้นจากแรงกระแทกของผิวน้ำเจ้าพระยาที่ลุกเป็นไฟด้วยระเบิด

แรงสั่นสะเทือนจากด้านบนค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงน้ำหยดที่ดังก้องอยู่ในความเงียบอันน่าขนลุก

"เคน... แข็งใจไว้ เราเกือบถึงแล้ว" เมยพึมพำพลางประคองร่างของนักดาบหนุ่มที่หมดสติไปจากแรงปะทะของพาลี ชุดเกราะเบาของเขาแตกยับเยินจนเห็นวงจรไฟฟ้าภายในที่ลัดวงจรส่งประกายไฟเป็นระยะ

นาราใช้คทาสีทองเคาะไปที่กำแพงอิฐเก่าๆ สามครั้ง ทันใดนั้น แผ่นอิฐที่ดูเหมือนของโบราณก็เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นลิฟต์ความเร็วสูงที่ซ่อนอยู่ภายใน

"ยินดีต้อนรับสู่ The Hidden Sanctuary... ฐานลับสุดท้ายของกลุ่มต่อต้านฝั่งธนบุรี"

เมื่อลิฟต์หยุดลงที่ความลึกกว่าห้าสิบเมตร ก้องภพก็ต้องเบิกตากว้าง ที่นี่คือห้องโถงกว้างขวางที่ถูกสร้างขึ้นโดยเลียนแบบโครงสร้างของวัดโบราณ แต่ผนังทั้งหมดถูกบุด้วยแผงวงจรและเซิร์ฟเวอร์ ระบายความร้อนด้วยของเหลวสีฟ้า แสงสว่างนวลตาจากหน้าจอโฮโลแกรมทำให้บรรยากาศดูศักดิ์สิทธิ์และล้ำสมัยในเวลาเดียวกัน

"รีบพาเขาเข้าแทงค์ฟื้นฟูสภาพ (Bacta-Tank) เร็ว!" นาราสั่งการหุ่นยนต์พยาบาลจิ๋วที่บินเข้ามาต้อนรับ เธอกดคำสั่งรัวๆ บนแผงควบคุมก่อนจะหันมามองก้องภพที่นั่งทรุดตัวลงบนเก้าอี้โลหะ สายตาของเด็กหนุ่มยังคงจับจ้องไปที่มือตัวเองที่สั่นเทา พลังยันต์อัคนีโลกันตร์ที่เคยโชติช่วง บัดนี้เหลือเพียงประกายไฟจางๆ ที่ไร้เรี่ยวแรง

"มันชิงพลังผมไปได้จริงๆ..." ก้องภพพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "พี่วิน... เขาทำแบบนั้นได้ยังไง"

นาราถอนหายใจยาวพลางเปิดหน้าต่างข้อมูลที่เธอแอบดึงมาจากระบบของพาลีระหว่างการต่อสู้ "มันคือโปรโตคอล 'พาลี' ก้อง... ในตำนานพาลี คือผู้ที่ได้รับพรให้ชิงกำลังคู่ต่อสู้มาครึ่งหนึ่ง แต่ในตอนนี้ ทศกัณฐ์ดัดแปลงมันให้เป็นไวรัสประเภท 'Packet Sniffer' ขั้นสูง มันสามารถดักจับรหัสยันต์เก้าโลกาได้โดยตรงขณะที่เธอเปิดใช้งาน พี่ชายของเธอถูกดัดแปลงให้เป็น 'ถังเก็บข้อมูล' เคลื่อนที่เพื่อรวบรวมยันต์ทั้งหมดกลับไปให้มัน"

"แล้วเรื่องคนทรยศล่ะครับ?" ก้องภพเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยที่ปนความเจ็บปวด "กุมภัณฑ์ลำดับที่สี่คือใคร?"

นารานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะฉายภาพใบหน้าที่ก้องภพคุ้นเคยดีจากข่าวหน้าจอโฮโลแกรมทั่วเมือง

"คนในยุคนี้รู้จักเขาในนาม 'ท่านเจ้าคุณ' ผู้นำสูงสุดของเขตปกครองพิเศษฝั่งธนบุรี... เขาคือคนที่ชาวบ้านที่นี่เคารพนับถือว่าเป็นผู้ต่อต้านทศกัณฐ์ แต่ความจริงแล้วเขาคือคนกลุ่มแรกที่ลอบวางไวรัสใส่ทศกัณฐ์เพื่อทำลายสมดุล และตอนนี้เขากำลังเล่นเกมสองหน้าเพื่อรอจังหวะที่ยันต์ทั้งหมดถูกรวบรวมเสร็จ เขาจะฮุบมันไว้คนเดียวเพื่อขึ้นเป็นพระเจ้าคนใหม่"

ก้องภพกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "หมายความว่าพี่วินถูกใช้เป็นเครื่องมือของทั้งทศกัณฐ์และท่านเจ้าคุณงั้นเหรอ!"

"ใช่... และทางเดียวที่จะช่วยพี่วินได้ คือต้องทำการ 'Data Breach'"

เมยเดินเข้ามาสมทบหลังจากจัดการเรื่องของเคนเสร็จ

"เราต้องแฮกเข้าไปใน Neural Link ของพาลีโดยตรงในขณะที่เขากำลังเชื่อมต่อเพื่ออัปโหลดข้อมูลให้เซิร์ฟเวอร์กลาง มันเป็นวิธีเดียวที่จะปลุกตัวตนเดิมของพี่วินขึ้นมา และทวงคืนรหัสยันต์ที่ถูกชิงไป"

"มันเสี่ยงเกินไปไหม?" ก้องภพถาม "ถ้าพาลีชิงพลังผมไปได้ครึ่งหนึ่ง การเชื่อมต่อจิตโดยตรงไม่เท่ากับเปิดประตูให้เขาเข้ามาลบสมองผมเลยเหรอ?"

"นั่นคือเหตุผลที่เราต้องมี 'ยันต์ใบที่สาม'" นาราชี้ไปที่แผนที่โฮโลแกรมของ วัดอรุณราชวราราม ที่ตั้งอยู่เหนือหัวพวกเขา "ยันต์ใบที่สามคือ 'ยันต์ส่องหล้า' มันมีความสามารถในการกระจายข้อมูลและเปิดเผยความจริงที่ซ่อนอยู่ ถ้าเธอใช้มันร่วมกับพลังที่เหลืออยู่ของหนุมาน เธอจะสามารถสร้างสนามพลังป้องกันจิตใจ (Mental Firewall) ที่พาลีไม่สามารถชิงไปได้"

ก้องภพลุกขึ้นยืน แววตาที่เคยหม่นแสงเริ่มกลับมามีไฟแห่งการต่อสู้ "ผมจะทำครับ ผมจะไม่ยอมให้พี่วินต้องกลายเป็นปีศาจเพราะแผนการสกปรกของคนพวกนั้น ผมจะบุกวัดอรุณ ชิงยันต์ใบที่สาม และแฮกจิตใจพาลีคืนมาให้ได้"

นารายิ้มบางๆ อย่างมีความหวัง "ถ้าอย่างนั้นเตรียมตัวให้พร้อม กองกำลังกุมภัณฑ์ฝั่งธนฯ จะหนุนหลังเธอเอง แต่จำไว้... ทันทีที่เธอเริ่มแฮก พาลีจะรู้ตำแหน่งของเรา และ 'ท่านเจ้าคุณ' ก็อาจจะส่งกองทัพมาถล่มที่นี่เพื่อปิดปากเราทุกคน"

ภายใต้แสงสีฟ้าเงียบสงบใต้อารามโบราณ ก้องภพรับรู้แล้วว่าสงครามครั้งนี้ไม่ได้สู้กันด้วยกระสุนหรือระเบิดเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการต่อสู้เพื่อทวงคืน "ตัวตน" และ "ความจริง" ที่ถูกฝังไว้ใต้เงามืดของมหานครที่ไร้หัวใจ