บทที่ 1: หนุมานแผลงฤทธิ์

สายฝนกรดโปรยปรายลงมาเป็นสาย กระทบกับหลังคาสังกะสีเก่าๆ ในย่านสลัมคลองเตยชั้นล่าง เสียงเปาะแปะของมันถูกกลบด้วยเสียงพัดลมระบายอากาศขนาดยักษ์ที่ครางกระหึ่มอยู่เหนือหัวขึ้นไปหลายร้อยเมตร ณ ที่นั่นคือเขตชั้นในที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าและแสงโฮโลแกรมฉูดฉาด แต่สำหรับ "ก้องภพ" โลกของเขามีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์ตกรุ่นสามจอที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ผุๆ

ก้องขยับแว่นสายตาที่ขาข้างหนึ่งพันด้วยเทปพันสายไฟ นิ้วมือที่หุ้มด้วยถุงมือหนังขาดๆ รัวลงบนคีย์บอร์ดแบบกลไกเสียงดังสนั่น เขากำลัง "ตกปลา" หรือการแฮกเข้าไปในระบบจัดการขยะของคอนโดหรูเพื่อดึงเอาข้อมูลรหัสส่วนลดอาหารที่พวกคนรวยทิ้งขว้างมาขายต่อในตลาดมืด

"อีกนิดเดียว... ตัวกรองชั้นสุดท้าย..." ก้องพึมพำกับตัวเอง เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมผ่านรอยสักลายไทยประยุกต์ที่ต้นแขน ซึ่งฝังชิปประมวลผลขนาดจิ๋วไว้ใต้ผิวหนัง

ทันใดนั้น หน้าจอทั้งสามก็ดับวูบลงพร้อมกัน

"เฮ้ย! อะไรวะ ปลั๊กหลุดเหรอ?" ก้องอุทาน พลางเอื้อมมือไปเช็กสายไฟที่พันกันนัวเนียเหมือนรากไทรอยู่ใต้โต๊ะ

แต่ความจริงไม่ใช่เรื่องของกระแสไฟฟ้า เพราะชั่วอึดใจต่อมา หน้าจอทั้งหมดกลับสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่หน้าต่างคำสั่งสีเขียวที่เขาคุ้นเคย แต่มันกลายเป็น สีแดงฉาน ราวกับเลือดที่สาดกระจายไปทั่วรหัสฐานสิบหก

ที่กลางจอ ปรากฏสัญลักษณ์รูป "หน้ายักษ์" ที่ขยับปากพูดได้โดยไม่มีเสียง ท้องฟ้าจำลองในจอเปลี่ยนเป็นสีม่วงหม่นเหมือนบรรยากาศข้างนอกที่จู่ๆ ก็เงียบสงัดลงจนน่าขนลุก

“กุมภัณฑ์ลำดับที่ศูนย์... ตื่นเถิด...”

เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าดังออกมาจากลำโพงเก่าๆ ก้องสะดุ้งสุดตัวจนเก้าอี้เกือบหงายหลัง ในจังหวะนั้นเอง เครื่องสแกนข้อมูลที่เขาเสียบคาไว้กับเครื่องก็ส่งเสียงร้องเตือนถี่ๆ พร้อมกับมีข้อความบรรทัดเดียวเด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่เหลืออยู่:

[SYSTEM ALERT: "ยันต์เก้าโลกา" พบความผิดปกติร้ายแรง – โปรดติดตั้งไฟล์ "หนุมาน.exe" เพื่อเริ่มระบบสำรอง]

ก้องมองไปที่ไดรฟ์โลหะเก่าๆ อันหนึ่งที่เขาเพิ่งเก็บได้จากกองขยะอิเล็กทรอนิกส์เมื่อวาน มันสลักอักขระโบราณที่ดูเหมือนลายเซ็นดิจิทัลของใครบางคน เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่อยู่ในมือนั้นคือ "มรดก" ที่จะเปลี่ยนเด็กส่งข้อมูลสลัมให้กลายเป็นกุญแจสำคัญของโลก

"หนุมานงั้นเหรอ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย"

เสียงไซเรนจากโดรนตรวจการของตำรวจนครบาลเริ่มดังใกล้เข้ามา ก้องรู้ดีว่าเมื่อไหร่ที่ระบบล่มแบบนี้ พวกเขาจะกวาดล้างทุกอย่างที่ขยับได้ เขาไม่มีทางเลือก นอกจากจะต้องเสียบ "หนุมาน" เข้าไปในระบบ และนั่นคือวินาทีที่ชีวิตของเขาในฐานะแฮกเกอร์กระจอกๆ จบลงตลอดกาล

เสียงประตูเหล็กหน้าห้องพักของก้องถูกกระแทกจนบุบ "ปัง! ปัง!" แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นจากเพดานร่วงกราวลงมาบนคีย์บอร์ด

"กรมควบคุมความมั่นคงทางไซเบอร์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ เจ้าของรหัส 10-9-กข-449 คุณถูกจับกุมในข้อหาเข้าถึงข้อมูลระดับความมั่นคง!"

เสียงประกาศจากโดรนตำรวจที่ลอยอยู่หน้าหน้าต่างดังก้องไปทั่วซอย

ก้องภพเหงื่อตก มือสั่นระริกขณะจ้องไปที่หน้าจอที่มีข้อความ [Insert Hanuman.exe to Continue]

"เอาวะ! ตายเป็นตาย!" เขากระแทกแฟลชไดรฟ์โลหะเข้ากับพอร์ตที่ข้อมือซ้าย (Neural Interface) โดยตรง

เปรี้ยง!

ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อตแล่นปราดเข้าสู่สมอง ก้องภพตาเหลือกค้าง ภาพตรงหน้าเปลี่ยนจากห้องเช่ารูหนู กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าสีขาวโพลนที่ไม่มีที่สิ้นสุด ที่นั่นเขาเห็นชายชราในชุดสูทไหมสีเงินวาววับ นั่งขัดสมาธิอยู่บนวงจรแสงไฟ

"กุมภัณฑ์ลำดับที่ศูนย์... เจ้ามาช้าไปห้าสิบปี"

ชายชรากล่าว เสียงของเขาดังกังวานเหมือนเสียงสังเคราะห์ที่ถูกปรับจูนมาอย่างดี

"ข้าคือ 'อาจารย์คง' ผู้เขียนรหัสยันต์เก้าโลกา... และตอนนี้ทศกัณฐ์กำลังแฮกโลกแห่งความจริง เจ้าต้องพาสิ่งนี้ไปที่วิหารรุ่งอรุณ (วัดแจ้ง) ก่อนที่ดวงอาทิตย์ดิจิทัลจะตกดิน"

"ก้อง! ไอ้ก้อง! ตื่นสิวะ!"

แรงเขย่าตัวทำให้ก้องหลุดออกจากโลกเสมือน เขาลืมตาขึ้นเห็นใบหน้าคุ้นเคยภายใต้หมวกกันน็อกเหล็กกล้า "พี่วิน" ชายร่างยักษ์ที่มีขาเป็นขาจักรกลไฮดรอลิกและมีแขนซ้ายเป็นตะขอเอนกประสงค์ กำลังยืนแบกปืนลูกซองแม่เหล็กไฟฟ้าอยู่ข้างตัว

"พี่วิน! มาได้ไง?"

"พวก บก.ไซเบอร์ มันยกโดรนมาทั้งฝูง ข้าเห็นสัญญาณกวนในย่านนี้เลยรีบมาดู" พี่วินตะโกนพลางถีบประตูห้องที่จวนจะพังออก "รีบโดดขึ้นรถ! ข้าจะพาเอ็งฝ่าวงล้อมโดรนพวกนี้เอง!"

ก้องรีบคว้าแล็ปท็อปพกพายัดใส่เป้ แล้วกระโดดขึ้นซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ "ฮาเล่ย์-ไซเบอร์" ของพี่วินที่จอดรออยู่บนทางเดินแคบๆ หน้าห้อง

"เกาะแน่นๆ นะไอ้น้อง! เราจะซิ่งไปตามรางรถไฟฟ้าสายสีม่วง!" พี่วินบิดคันเร่งจนไฟนีออนที่ล้อสว่างโร่

วี้ดดดดด!

โดรนจู่โจมสามตัวพุ่งดิ่งลงมาจากดาดฟ้าตึก สาดกระสุนแสงเข้าใส่พวกเขา ก้องภพเปิดหน้าจอแล็ปท็อปขณะรถกำลังยกล้อหนีแรงระเบิด เขาพบว่าหน้าต่างโปรแกรม 'หนุมาน.exe' ไม่ได้เป็นแค่โค้ดธรรมดา แต่มันกลายเป็นแอปพลิเคชันควบคุมอุปกรณ์รอบตัว

"พี่วิน! เลี้ยวซ้ายเข้าตรอกข้างหน้าเลย ผมจะลอง 'แผลงฤทธิ์' ดู!"

ก้องรัวนิ้วลงบนจอ กดปุ่ม [Command: Wind_of_Siam] ทันใดนั้น พัดลมระบายอากาศยักษ์ข้างตึกก็หมุนย้อนกลับด้วยความเร็วสูง สร้างกระแสลมหมุนวนรุนแรงจนโดรนตำรวจเสียการทรงตัวชนเข้ากับตึกระเบิดเป็นไฟพะเนียง

"เจ๋งมากไอ้ก้อง! แต่นี่แค่เริ่มต้น..." พี่วินตะโกนสู้ลม "พวกมันปิดถนนพระราม 4 ไว้หมดแล้ว เราต้องหาทางลงใต้ดินเพื่อไปหา 'แม่หมอ' ที่เยาวราช... นางเป็นคนเดียวที่รู้วิธีปลุกยันต์เก้าโลกาตัวถัดไป!"

มอเตอร์ไซค์พุ่งทะยานลงจากตึกสลัม สู่ถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนและการไล่ล่าที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!