บทที่ 8: ยุทธนาวีเจ้าพระยาและเงาของพาลี

เสียงประกาศจากโดรน "พิเภก" ที่ลอยอยู่เหนือฟากฟ้านีโอ-กรุงเทพฯ ดังก้องกังวานประดุจเสียงตามสายจากนรก มันคือโปรโตคอล "Reboot City" ที่ทศกัณฐ์ OS เริ่มต้นใช้งานเพื่อกวาดล้างทุกสิ่งที่ไม่ขึ้นตรงต่อรหัสกลาง

แสงเลเซอร์สีแดงนับพันเส้นกวาดผ่านตึกระฟ้าและตรอกซอกซอยราวกับสายฝนที่ไร้หยาดน้ำ ทั่วทั้งฝั่งพระนครตกอยู่ในสภาวะอัมพาต ระบบขนส่งทุกอย่างถูกสั่งล็อกเพื่อไล่ล่ากลุ่มกบฏเพียงกลุ่มเดียว

"เราต้องข้ามไปฝั่งธนบุรีเดี๋ยวนี้!" นาราตะโกนพลางประคองก้องภพที่ร่างกายยังสั่นเทาจากการใช้พลังยันต์อัคนีโลกันตร์ที่ภูเขาทอง

"ฝั่งนั้นคือเขต 'Dead Zone' ที่มีสัญญาณรบกวนหนาแน่นจากชุมชนเก่าและระบบรางรถไฟโบราณ ทศกัณฐ์เข้าถึงได้ยากที่สุด แต่มันจะไม่ยอมให้เราข้ามไปง่ายๆ แน่"

เคนในสภาพเกราะไหล่ฉีกขาดจนเห็นวงจรภายใน พยุงเมยขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไซเบอร์ที่เหลืออยู่เพียงสองคัน เครื่องยนต์นิวเคลียร์ฟิวชันครางกระหึ่มก่อนจะพุ่งทะยานผ่านย่านปากคลองตลาดที่รกร้าง มุ่งหน้าสู่ "สะพานพุทธยอดฟ้า" ปราการด่านสุดท้ายที่จะนำพวกเขาไปสู่ความปลอดภัย

ทว่า... ทันทีที่ล้อรถสัมผัสพื้นสะพาน ผิวน้ำที่เคยนิ่งสนิทของแม่น้ำเจ้าพระยาก็ระเบิดออก! เรือจู่โจมไร้คนขับรุ่น "นาคราช-X" สามลำพุ่งขึ้นมาเหนือน้ำ ปืนใหญ่รางแม่เหล็ก (Railgun) ของมันเล็งเป้ามาที่คอสะพานหมายจะตัดทางหนีเพียงหนึ่งเดียว

"ก้อง! ใช้ยันต์วายุภักษ์ร่วมกับอัคนี! เดี๋ยวนี้!"

เคนคำรามพลางชักดาบเลเซอร์ออกมาปัดป้องกระสุนแสงที่พุ่งเข้าใส่ประดุจพายุ

ก้องภพกัดฟันกรอด เขาประสานรหัสจากยันต์ใบที่หนึ่งและสองเข้าด้วยกัน ร่างกายของเขาเปล่งแสงสีส้มขาวที่หมุนวนเป็นพายุเพลิง

[Synthesis Protocol: Vayu-Agni Drive]

รถของเขาพุ่งทะยานประดุจลูกไฟข้ามรอยแยกของสะพานที่กำลังถล่มลงมาจากการระเบิด การไล่ล่าบนทางยกระดับเริ่มต้นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มอเตอร์ไซค์สองคันพุ่งซิกแซกหลบวิถีกระสุนท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังกัมปนาทสะท้อนไปตามคุ้งน้ำเจ้าพระยาที่ลุกเป็นไฟ

ในจังหวะที่จอดหลบหลังเสาสะพานเพื่อรอจังหวะบุก นาราคว้าต้นแขนของก้องภพแล้วเชื่อมต่อ Neural Link ฉุกเฉิน

"ก้อง... ฉันถอดรหัสข้อมูลที่เธอได้มาจากภูเขาทองเสร็จแล้ว ความจริงที่เธอเห็นใน Glitch... มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบ"

ภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้นในดวงตาของก้องภพ มันคือบันทึกการประชุมลับของกลุ่มห้ากุมภัณฑ์เมื่อหลายสิบปีก่อน "ทศกัณฐ์ไม่ได้เสียสติไปเอง แต่มันถูก 'ลอบวางไวรัส' โดยคนในกลุ่มเรา... 'กุมภัณฑ์ลำดับที่สี่' เขาแอบขายรหัสต้นฉบับให้กับมหาบรรษัทเพื่อแลกกับความเป็นอมตะในโลกดิจิทัล และนั่นคือสาเหตุที่อาวุธทุกอย่างของมันรู้ทันเราเสมอ เพราะคนทรยศยังคงมีชีวิตอยู่ในฐานข้อมูลของทศกัณฐ์!"

ก้องภพตะลึงงัน ความเชื่อใจที่เขามีต่อตำนานห้ากุมภัณฑ์เริ่มสั่นคลอน แต่เขายังไม่มีเวลาถามต่อ เพราะความรู้สึกเย็นเยียบแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ รถของเขาถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดมหาศาลจนเสียหลัก ร่างหนึ่งพุ่งลงมาจากยอดเสาสะพานพุทธ กระแทกพื้นจนคอนกรีตแตกละเอียด ร่างนั้นยืนตระหง่านขวางทางพวกเขาไว้ด้วยรัศมีสีเขียวมรกตที่น่าเกรงขาม

"พี่วิน...?" ก้องภพครางออกมาด้วยความหวังที่ร่วงหล่น แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาแทบจะหยุดหายใจ

ร่างที่ยืนอยู่นั้นคือพี่วิน... ชายที่เขารักเหมือนพี่ชายแท้ๆ แต่บัดนี้ร่างกายซีกซ้ายทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยโลหะสีเขียววาววับที่สลักรหัสผ่านสังหารนาม “พาลี 0.1”

แขนซ้ายเป็นกรงเล็บจักรกลขนาดยักษ์ที่มีกระแสไฟฟ้าสถิตไหลเวียน ดวงตาข้างหนึ่งถูกฝังด้วยเลนส์สีแดงฉานที่ไร้แววของความผูกพันใดๆ

“ยืนยันเป้าหมาย: ก้องภพ... เริ่มต้นการกระชากพลังยันต์เก้าโลกา...” เสียงของพี่วินกลายเป็นเสียงสังเคราะห์ที่โมโนโทนและเย็นชา

“พวกมันล้างสมองเขา... และติดตั้งโปรโตคอล ‘พาลี’ ที่มีความสามารถในการชิงพลังคู่ต่อสู้มาครึ่งหนึ่ง!”

นาราตะโกนเตือน แต่ไม่ทันเสียแล้ว พาลีพุ่งเข้าหาเคนด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ ชกเข้าที่กลางหน้าอกจนเคนกระเด็นไปกระแทกราวมะพาน ก้องภพพยายามจะเรียกพลังยันต์อัคนีโลกันตร์ขึ้นมาสู้ แต่ทันทีที่เขาเปิดระบบ พลังครึ่งหนึ่งของเขากลับถูกกระชากออกไปหาพาลีทันทีด้วยพลังแห่งคำสาปแย่งชิง!

[ALERT: POWER DRAIN DETECTED - 50% OF AGNI DATA TRANSFERRED TO TARGET 'PALI']

“พี่วิน! หยุดเถอะ! นี่ก้องเอง!” ก้องภพตะโกนทั้งน้ำตาขณะเห็นพี่ชายที่เขารักง้างหมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังเพลิงของเขาเอง หมายจะปลิดชีพน้องชายเพื่อรักษาระบบของจอมมาร

เมยอาศัยจังหวะนั้นโยนระเบิดควันรหัสสีม่วงลงพื้น สร้างสนามรบกวนสัญญาณชั่วคราว

“หนีไปก้อง! เราสู้เขาตอนนี้ไม่ได้!” เคนใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้ากอดขาพาลีไว้เพื่อให้เกิดช่องว่างให้นาราฉุดกระชากก้องภพหนีลงจากสะพาน มุ่งสู่เขตแดนฝั่งธนบุรีที่มืดมิดท่ามกลางเสียงคำรามของปีศาจเหล็กที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นวีรบุรุษ

ก้องภพวิ่งไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ยุทธนาวีบนแม่น้ำเจ้าพระยาจบลงด้วยความพ่ายแพ้และบาดแผลทางใจที่ลึกเกินกว่าจะรักษา แต่ในความมืดมิดของฝั่งธนฯ เขารู้แล้วว่าศัตรูที่เขาต้องเผชิญ ไม่ได้มีแค่ AI ที่ไร้หัวใจ แต่คืออดีตที่บิดเบี้ยวและพรรคพวกที่ถูกพรากตัวตนไป