ตอนที่ 10 ความจริงบางอย่าง 3

จ้าวไท่หรงถูกมองจนพรุนรู้ไปถึงไหนต่อไหนก็ไร้คำโต้แย้ง คำว่ารักแรกพบมักเกิดขึ้นได้กับคนทั่วไป ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขาที่มีฐานะสูงศักดิ์พร้อมพรักไปด้วยสตรีงามล้ำรอบกายมากมาย

ภาพสตรีนางน้อยที่ปลอมตัวมาเพื่อฆ่าเขาในห้องอาบน้ำ ทั้งน่ารักน่าค้นหา แววตากลมโตกระจ่างใสนั่นทำอย่างไรก็ลืมไม่ลง

เขายกชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง วางถ้วยชาลงแล้วจ้องตาน้องชาย ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววจริงจังมากกว่าครั้งไหน พูดช้าๆ ทีละคำอย่างจริงใจว่า “หากพี่ใหญ่ยอมรับว่าใช่ เจ้าจะว่าอย่างไร?”

จ้าวเฟิ่งเลิกคิ้ว “พี่ใหญ่กำลังต้องการเปิดศึกกับข้า”

ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายแค่อยากให้เขามีภรรยาตามสมควร              แต่ตอนนี้เหตุที่พยายายามส่งสตรีมาให้ คงทำเพื่อตัดคู่แข่งมากกว่า             หากเขาติดอกติดใจหญิงอื่นย่อมง่ายต่อการเลิกรา

รอยยิ้มทรงเสน่ห์ปรากฏบนใบหน้ารัชทายาทจ้าว “น้องสี่ หากเจ้าซ่อนนางไว้จริงๆ พี่ใหญ่ก็เห็นสมควรปล่อยนางออกมา   คืนนั้นเห็นได้ชัดว่านางเองก็สนใจข้า”

มุมปากจ้าวเฟิ่งกระตุก “พี่ใหญ่ไม่กลัวนางลงมือสังหารท่านอีกหรือไร?”

จ้าวไท่หรงหัวเราะเบาๆ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “นางถูกยาสลายพลัง หมดสิ้นกระทั่งกำลังภายใน ไม่มีแรงแม้แต่เชือดไก่             ยังจะฆ่าใครได้อีกหรือ?”

จ้าวเฟิ่งนิ่วหน้า ถามเสียงเข้มว่า “ท่านไม่ฆ่านางแล้ว?”

รอยยิ้มคนพี่ยิ่งกดลึกบนใบหน้าคมคายฉายเสน่ห์โดดเด่น “สตรีที่อันตรายต่อหัวใจแบบนั้น หากฆ่าทิ้งช่างน่าเสียดายนัก     อีกอย่างคนเขากลายเป็นแค่แม่นางน้อยผู้อ่อนแอบอบบางไปแล้ว ข้ามีเพียงแต่จะรักถนอมนางแทบไม่ไหว”

หัวคิ้วจ้าวเฟิ่งขมวดเครียด

จ้าวไท่หรงยังคงไม่ลดละ “เอาล่ะน้องสี่ หากนางอยู่กับเจ้า พี่ใหญ่คิดว่าเจ้าควรส่งนางให้ตำหนักบูรพาเสียที อย่าลืมว่านางเป็นเพียงแค่มือสังหาร และเป้าหมายของนางคือพี่ใหญ่ตั้งแต่แรก ย่อมสมควรเป็นพี่ใหญ่ที่สามารถจัดการนางได้อย่างเด็ดขาดเฉียบคม เพราะคนอย่างพี่ใหญ่ไม่มีทางหลงกลมารยาหญิงงามไม่ว่าแบบใด มิใช่เจ้าที่ยังอ่อนหัดในเรื่องชายหญิง”

เขาล้วงสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วางลงบนโต๊ะเบาๆ ค่อยๆ กล่าวต่ออย่างใจเย็น “สิ่งนี้คือหยกพกของเจ้า ก่อนหน้านี้มันหายไปที่หมู่บ้านผิงเต๋อ และเมื่อวานข้าก็เจอมันในจวนของเจ้า นางย่อมอยู่ที่นี่ ถูกไหมเล่าน้องชาย?”

โถงเรือน จ้าวเฟิ่งชะงัก มองหยกพกของตัวเองไม่วางตา

มันหายไปไร้ร่องรอย ก่อนจะปรากฏอีกคราพร้อมเพ่ยหนิง

ในห้องลับ เพ่ยหนิงเองก็ชะงัก แอบฟังอย่างไม่วางหูเช่นกัน

ที่แท้หยกพกอันนั้นเป็นของจ้าวเฟิ่ง มิใช่ของรัชทายาท!

เสียงพูดคุยของสองพี่น้องสูงศักดิ์เงียบหายไปนานแล้ว

คงไม่แคล้วพากันไปเข้าร่วมประชุมเช้าในท้องพระโรงหรือสะสางงานราชกิจสำคัญ เพ่ยหนิงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขามากนัก เหมือนที่พวกเขาเองก็รู้เรื่องของนางเท่าที่นางได้ยินนั่นล่ะ

หยกพกชิ้นนั้นเป็นเบาะแสของนางจริงๆ

ตัวนางคิดสังหารรัชทายาทนั้นไม่ผิด ถูกยาเล่นงานจนมีสภาพสิ้นฤทธิ์กลายเป็นนกปีกหักก็ไม่ผิดเช่นกัน

พิษสลายพลังนี้ทำให้คนอ่อนระทวย วรยุทธ์ยากจะฟื้นคืน แม้ขยับเขยื้อนได้ปกติแล้วทว่าเพ่ยหนิงที่เดิมทีเป็นจอมยุทธ์หญิง บัดนี้กลับกลายร่างเป็นเพียงสาวน้อยไร้พิษสงไปโดยปริยาย

ทั้งยังกลายเป็นสตรีของเฉิงอ๋องอย่างพลั้งเผลอ แต่ไม่อาจปฏิเสธความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างน่ากังขา

เหตุการณ์อันนำมาซึ่งความอัปยศนี้เริ่มต้นขึ้นในวันนั้น วันที่นางถูกลูกดอกอาบยาพิษสลายพลังผนึกกำลังภายใน จนกลายร่างจากผู้เยี่ยมยุทธ์เป็นเพียงดรุณีน้อยอ้อนแอ้นบอบบางนางหนึ่ง และถูกเฉิงอ๋องจ้าวเฟิ่งช่วยเหลือเอาไว้

เขาเร้นกายนางจากรัชทายาทผู้เป็นพี่ชายได้อย่างน่าชม

คิดไปคิดมา เพ่ยหนิงพลันหลับตา นึกสังเวชตนเองยิ่งนัก เมื่อระลึกได้ถึงความจริงที่ได้ยินเมื่อครู่

หยกพกชิ้นนั้นที่พานางมาหารัชทายาทหมายสังหารเขาอย่างแค้นเคือง กลับมีเจ้าของที่แท้จริงเป็นเฉิงอ๋อง

ว่ากันตามจริง หากนางมีโอกาสให้ฆ่ารัชทายาทอีกครา นางย่อมลงมือโหดเหี้ยมอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แต่ในเมื่อเป็นเขา เฉิงอ๋องจ้าวเฟิ่ง นางจะหักใจฆ่าได้หรือ

การแก้แค้นให้พี่เฉินเฟิงที่เป็นเพียงชายคนรักผู้ล่วงลับ   กับเขาที่เปรียบเสมือนสามีคนปัจจุบัน แสดงความรักทุกเมื่อเชื่อวันอยู่ขณะนี้...

หญิงสาวถอนหายใจอย่างสับสน ทำอย่างไรก็มิได้คำตอบ