บทที่ 2 นางร้ายเข้าสิง

หานอวิ๋นเดินออกมาจากห้องก็รีบโค้งศีรษะให้กับพ่อแม่ของไป่ฉิง ก่อนจะปรายตามองไปที่ไป่ฉิง

“พ่อเรียกผมมามีอะไรหรือ ? ” ในแววตาคู่นั้นฉายชัดว่าเกลียดไป่ฉิงมากแค่ไหน

เธอตั้งใจนำเรื่องนี้มาฟ้องพ่อกับแม่เขาชัด ๆ นิสัยเดิมของเธอไม่เปลี่ยน ตั้งแต่เด็กแล้ว เขาทำอะไรให้เธอไม่พอใจ เธอมักจะมาฟ้องพ่อกับแม่ของเขา พอพ่อกับแม่โกรธก็มาลงที่เขา ไป่ฉิงตั้งใจหลอกใช้พ่อกับแม่เขาให้มาบีบบังคับเขา เธออยากจะใช้วิธีนี้ให้พ่อกับแม่บีบบังคับให้เขาแต่งงานกับเธอสินะ หานอวิ๋นเกลียดที่สุดคือการถูกบังคับ

“แกยังมีหน้ามาถามฉันอีกหรือ ? แกมีผู้หญิงคนอื่นใช่หรือไม่ ? รู้ทั้งรู้ว่าแกมีคู่หมั้นอยู่แล้วยังกล้าทำแบบนี้อีกหรือ ?!!” จางเต๋อโกรธเลือดขึ้นหน้า ตบไปที่หน้าของหานอวิ๋นอย่างแรง

“ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับไป่ฉิง ผมไม่อยากแต่งงานกับไป่ฉิง ผมมีคนรักอยู่แล้ว เธอชื่อว่าฟางเฟย ฟางเฟยเป็นคนดี เป็นคนขยัน ฟางเฟยไม่ใช่คนขี้ฟ้องเหมือนใครบางคน!!”

หานอวิ๋นจ้องหน้าผู้เป็นพ่อเขม็ง เขาเองไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ไป่ฉิง อย่าหวังว่าจะบังคับเขาได้

“จางเต๋อ เรื่องของเด็กสองคนเราคงบังคับไม่ได้ ให้เด็กทั้งสองถอนหมั้นเถอะ พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ”

พ่อกับแม่ของไป่ฉิงได้ยินหานอวิ๋นบอกแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าหาน อวิ๋นไม่ได้รักไป่ฉิง พวกเขาพลาดเองที่ยอมให้ไป่ฉิงหมั้นกับหานอวิ๋น

“จริงอย่างที่พ่อหนูบอกค่ะอาจางเต๋อ อาอย่าทำอะไรพี่หานอวิ๋นเลยนะคะ หนูกับพี่หานอวิ๋นไม่ใช่คู่กันก็แค่นั้นค่ะ พวกเราสองคนไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกัน หนูไม่อยากให้อาทั้งสองกับพ่อแม่ต้องเสียใจ หนูถึงได้ยอมหมั้นกับพี่เขา ตอนนี้พี่หานอวิ๋นมีคนรักแล้ว อาอย่าบังคับพี่เขาเลยนะคะ”

ไป่ฉิงทำหน้าเศร้าบีบน้ำตา ลึก ๆ แล้วเธอกำลังด่าหานอวิ๋นอยู่ต่างหากเล่า หานอวิ๋นคือพระเอกในนิยายเรื่องนี้ นางร้ายตัวประกอบอย่างเธอไม่อยากสร้างรอยบาดแผลในใจให้เขา เธออยากถอนหมั้นอย่างเงียบ ๆ ไม่อยากทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ได้แต่ภาวนาให้เขากับนางเอกของเรื่องอย่างฟางเฟยมีความสุขเคียงคู่กันไปจนแก่เฒ่า

เธอเองก็ไม่อยากเป็นเครื่องมือให้พวกเขาสองคนหลอกใช้ เธอจะไม่โง่วิ่งตามเขาจนต้องมีจุดจบเหมือนภาพที่ผุดเข้ามาในหัวของเธอ เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเหมือนทุกวันนี้จะไม่ดีกว่าหรือ ? หานอวิ๋นได้ยินไป่ฉิงบอกแบบนั้นก็ประหลาดใจมาก เธอมาที่นี่เพราะอยากจะมาฟ้องพ่อกับแม่เขาไม่ใช่หรือ ? เขาถูกพ่อกับแม่ดุด่าต่อว่าไม่รู้กี่ครั้งเพราะเธอคนเดียว

“พี่หานอวิ๋น รบกวนพี่คืนของที่ฉันเคยให้พี่ด้วยค่ะ ต่อแต่นี้ไปเราคือคนแปลกหน้า ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”

นางร้ายตัวประกอบอย่างเธอจะต้องทวงของทุกอย่างที่เธอเคยให้เขาคืน ไม่ใช่ว่าเธอขี้เหนียว แต่…อีกไม่นานเธอจะต้องเดินทางไปที่หมู่บ้านนั่นแล้ว ฟางเฟยได้นำของพวกนั้นมาเยาะเย้ยเธอ เธอจะต้องนำของพวกนั้นไปทำลายทิ้ง นัยน์ตาเรียวคมเต็มไปด้วยความประหลาดใจมองมาที่ไป่ฉิง ในเมื่อเธอทวงของทุกอย่างคืน เขายินดีคืนของให้เธอ

“ฉันเองไม่ได้อยากจะได้ของไร้ค่าที่เธอให้มาหรอกนะ” จางเต๋อได้ยินแบบนั้นก็ตบไปที่หน้าหานอวิ๋นอีกครั้ง

“แกพูดอะไรของแกหานอวิ๋น ไป่ฉิง อย่าไปถือสาคำพูดของหาน อวิ๋นเลยนะ ” จางเต๋อกลัวว่าไป่ฉิงจะเข้าใจผิดก็รีบเอ่ยบอก

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะอาจางเต๋อ หนูไม่ถือสาคำพูดของพี่เขาหรอกค่ะ”

ไป่ฉิงอยู่รอให้หานอวิ๋นนำของออกมาคืนเธอ หลังจากได้ของทุกอย่างครบหมดแล้ว เธอก็รีบพาพ่อกับแม่เดินออกมาจากบ้านเหอ เธอถอนหมั้นได้สำเร็จ ของที่เธอเคยให้หานอวิ๋นก็ได้คืนมาหมดแล้ว...

พอไป่ฉิงกลับออกไป จางเต๋อก็หันมาจ้องหน้าลูกชายตัวดีของตน ก่อนจะลงมือสั่งสอนหานอวิ๋นอย่างไม่ปรานี

‘ถ้าอยากจะหลุดพ้นจากจากหานอวิ๋นเราจะต้องถอนหมั้นกับเขาเท่านั้น อยู่ให้ห่างจากสองคนนั่น เรื่องสำคัญอีกเรื่องนึง เราจะต้องหาทางช่วยพ่อกับอาจางเต๋อให้หลุดพ้นจากอำนาจมืดให้ได้ ’

ไป่ฉิงนั่งครุ่นคิดอยู่นานครู่นาน เธอคิดว่าพรุ่งนี้เธอจะไปจัดการเรื่องส่วนตัวของเธอก่อน เธออยากจะย้ายไปที่หมู่บ้านอื่น ไม่อยากไปใช้ชีวิตร่วมกับหานอวิ๋น เธอจะต้องอยู่ห่างจากสองคนนั้น ชีวิตต่อจากนี้เธอของเธอจะได้ดีขึ้น เห็นหน้าหานอวิ๋นกับฟางเฟยแล้ว เธออยากจะอ้วก

“ฉิงฉิงลูก หนูหลับหรือยัง ? แม่ขอเข้าไปข้างในได้ไหม ? ” หลิวเหนียงกลัวว่าลูกสาวสุดที่รักของตนจะคิดมาก ตนจึงอยากจะมาดูสักหน่อย

“หนูยังไม่หลับค่ะ แม่เข้ามาเถอะ” ไป่ฉิงอยู่บนเตียงกอดเจ้าตุ๊กตาหมีที่แม่เป็นคนทำให้เธอในอ้อมอกแน่น

“ฉิงฉิง พรุ่งนี้แม่จะพาหนูไปซื้อของดีไหม ? แม่เห็นที่ร้านขายเสื้อผ้ามีเสื้อผ้าใหม่ ๆ เยอะเลย ที่ร้านขายผ้าก็มีผ้าลายใหม่เหมือนกัน แม่จะไปซื้อผ้ามาตัดชุดนอนให้หนู ผ้าลายใหม่ใส่สบายมากเลยนะ แม่ยังมีคูปองผ้าด้วยนะ”

หลิวเหนียงกุมมือเล็กของลูกสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เมื่อกี้พี่ชายคนโตของไป่ฉิงเพิ่งจะกลับมาถึงที่บ้าน พอพี่ชายเธอรู้เรื่องก็โกรธมาก อยากจะไปที่บ้านเหอคิดบัญชีกับหานอวิ๋น โชคดีที่พี่สะใภ้ของเธอห้ามไว้ซะก่อน ตอนนี้พี่สะใภ้กำลังยุ่งพาเด็ก ๆ เข้านอนอยู่ ถ้าไม่อย่างนั้นพี่สะใภ้คงตามแม่เธอมาที่ห้องของเธอแล้ว

“แม่คะ เมื่อคืนหนูฝันไม่ค่อยดีเลยค่ะ เรื่องแรกคือเรื่องถอนหมั้น ตอนนี้เรื่องนี้กลายเป็นจริงแล้วค่ะ หนูเป็นกังวลมากเลยค่ะแม่”

ไป่ฉิงพิงศีรษะไปที่ไหล่ของแม่ เธออยากจะทำให้แม่เชื่อในสิ่งที่เธอบอก ถ้าแม่เธอเชื่อสิ่งที่เธอบอก ทุกคนในบ้านถึงจะเชื่อ

“ฉิงฉิง มีแม่อยู่ทั้งคน อย่ากลัวไปเลยนะ แม่จะปกป้องหนูเอง อย่าคิดมากไปเลยลูก” หลิวเหนียงลูบศีรษะลูกสาวสุดที่รักไปมาอย่างเบามือ

“ในความฝันกำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นค่ะแม่ ไม่นานมานี้หัวหน้าของพ่อไปเจอใครที่หลินเฉิงหรือไม่คะ ? อีกไม่นานทางการจะทำการตรวจสอบคนภายใน คนพวกนั้นมีความสัมพันธ์กับชาวต่างชาติค่ะแม่ หนึ่งในนั้นคือหัวหน้าของพ่อ พ่อกับอาจางเต๋อจะเดือดร้อนค่ะ พ่อกับอาจางเต๋อจะถูกทางการส่งตัวไปทำงานที่เหมือง พี่ชายทั้งสองมีจุดจบไม่ต่างจากพ่อกับอาจางเต๋อค่ะแม่”

ไป่ฉิงตัดสินใจบอกความจริงออกไป เธออยากจะให้แม่ระวังตัว อยากจะให้แม่ไปเตือนสติพ่อ ครอบครัวของเธอจะต้องไม่เป็นอะไร ที่บ้านเหอมีหานอวิ๋นแล้ว หานอวิ๋นเขาคือพระเอกในนิยายเรื่องนี้ คงไม่มีจุดจบเหมือนกับครอบครัวเธอหรอก

พ่อของเธอจะต้องลำบากที่เหมืองใช้ชีวิตเหมือนตายทั้งเป็นที่นั่นนาน 10 ปี เพราะความลำบากทำให้พ่อกับแม่ต้องจากเธอไป พี่ชายทั้งสองของเธอเองก็มีจุดจบไม่ต่างจากพ่อ เพราะอยากจะแก้แค้นให้เธอ สุดท้ายพี่ชายของเธอก็ได้กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง เพราะฝีมือของหานอวิ๋นกับฟางเฟย

“ฉิงฉิงลูก ก็แค่ความฝันเอง หนูอย่าได้คิดมากไปเลยนะ” หลิวเหนียงเองไม่เชื่อว่าความฝันจะกลายเป็นจริง

“แม่คะ ที่หนูรู้ความจริงเรื่องหานอวิ๋นกับฟางเฟยก็เพราะว่าหนูฝันค่ะ แม่ดูสิคะ ตอนนี้ความฝันหนูกลายเป็นเรื่องจริงแล้วนะคะ เราระวังตัวสักหน่อยก็ไม่เป็นไรนิคะ แม่คะ แม่สัญญากับหนูได้ไหมคะว่าแม่จะนำเรื่องนี้ไปเตือนสติพ่อ ถ้าแม่ไม่ช่วยหนู หนูคงกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่ ๆ เลยค่ะ”

ไป่ฉิงรู้ว่าแม่ของเธอเป็นคนยังไง แม่ห่วงทุกคนในบ้าน เธอเชื่อว่าแม่จะต้องนำเรื่องนี้ไปบอกกับพ่อ

“เอาละ ๆ แม่เชื่อหนูก็ได้ รอพ่อกลับมาก่อน แม่จะรีบนำเรื่องนี้ไปบอกกับพ่อ”

หลิวเหนียงอยู่คุยกับไป่ฉิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกมาจากห้องไปคุยกับสามี

“คุณพูดจริงหรือ ?” สวี่ข่ายได้ยินสิ่งที่ภรรยาเล่าให้ตนฟังก็ไม่อยากเชื่อ ตนไม่อยากเชื่อคำพูดของลูกสาวก็ต้องเชื่อ หัวหน้าของตนอยากจะให้ตนไปเจอกับกลุ่มคนที่มาจากหลินเฉิงจริง ๆ ตนจะต้องหาทางปฏิเสธหัวหน้าแล้ว

คืนนั้น...ไป่ฉิงนอนไม่หลับ เช้าของอีกวัน เธอเดินออกมาจากห้องด้วยสภาพที่อิดโรย ทุกคนในบ้านคิดว่าเธอเสียใจถึงได้มีสภาพแบบนี้

“ฉิงฉิงลูก พ่อจะหาผู้ชายดี ๆ มาให้หนูเลือกนะ ที่ค่ายมีทหารดี ๆ ให้หนูเลือกเยอะเลย พ่อรับรองว่าผู้ชายที่พ่อหามาให้จะต้องดีกว่าหานอวิ๋นแน่ ๆ หนูอย่าเสียใจไปเลยนะ พ่อเห็นสภาพหนูแล้วพ่อปวดใจมาก”

สวี่ข่ายกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ เห็นสภาพของลูกสาวแล้วตนก็รีบปลอบใจ

“พ่อคะ อีกไม่นานหนูก็ต้องเดินทางไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้วค่ะ หนูไม่สนใจเหล่าทหารที่พ่อจะแนะนำให้หนูรู้จักหรอกนะคะ”

“หนูไม่ต้องไปที่ไหนทั้งนั้น พ่อจะทำทุกวิถีทางให้หนูได้อยู่ที่นี่ เมื่อก่อนพ่อก็นึกว่าหานอวิ๋นรักหนู จะดูแลหนูแทนพ่อได้ พ่อถึงได้ยอมให้หนูไปที่นั่น หนูไม่ต้องไปลำบากที่นั่นหรอก ฐานะทางบ้านเราใช่ว่าจะลำบาก ลูกสาวคนเดียวพ่อดูแลได้ ตอนนี้หนูถอนหมั้นกับหาน อวิ๋นแล้ว พ่อไม่สบายใจที่หนูต้องไปทนลำบากที่นั่น”

สวี่ข่ายจะปล่อยให้ลูกสาวสุดที่รักของตนไปลำบากที่นั่นได้อย่างไรเล่า ต่อให้ตนต้องลาออกจากข้าราชการ ตนก็ไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวไปลำบากที่นั่นหรอก

“พ่อคะ อย่าเสี่ยงอันตรายทำเพื่อหนูเลยนะคะ ถ้าทางคณะต้องการให้เราส่งคนไปที่นั่นฉันก็จะไปค่ะ แต่ว่า...หนูไม่อยากอยู่ใกล้หานอวิ๋นค่ะ ทานมื้อเช้าเสร็จหนูจะไปจัดการเรื่องนี้ค่ะพ่อ”

“ฉิงฉิง พ่อไม่สบายใจเลย พ่อไม่อยากให้ลูกต้องไปทนลำบากทำงานที่นั่น”

ให้ตายยังไงพ่อของเธอก็ไม่ยอมให้เธอไป สวี่ข่ายเชื่อว่าตนสามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้

“ฉิงฉิง ทำตามที่พ่อบอกเถอะ อย่าขัดใจพ่อเลยนะ” ไป่ฉิงได้ยินพี่ชายคนโตบอกแบบนั้นถึงกับตกใจสะดุ้งโหยง

พี่ชายคนโตของเธอมีน้ำเสียงน่าเกรงขาม เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน แต่...ทุกครั้งที่พี่ชายเธอได้เอ่ยปากพูดอะไรแล้วละก็ ทำให้ทุกคนภายในบ้านตกใจกลัวไม่น้อย พี่สะใภ้คิดว่าพี่ชายเธอกำลังโกรธก็รีบเตือนสติบอกให้พี่ชายเธอพูดเสียงเบา ๆ หน่อย เมื่อก่อนพี่ชายเธอทำให้พี่สะใภ้กลัวไม่น้อย ดีที่พี่ชายเธอเป็นคนไม่ยอมแพ้กับอะไรง่าย ๆ สุดท้ายถึงได้พี่สะใภ้มาทำเมีย