บทที่ 3 อย่าให้เธอได้เอาคืน

“คุณพูดเบา ๆ หน่อยจะได้ไหม ? ไป่ฉิงตกใจกลัวจนหน้าซีดแล้ว”

ไป่ฉิงเห็นพี่สะใภ้ตีไปที่แขนของพี่ชายอย่างแรงก็อดขำไม่ได้ พี่ชายเธอเลิ่กลั่กไปมา

“ผมรู้แล้ว ผมจะพูดเบา ๆ คุณหยุดตีผมได้แล้ว” รูปลักษณ์ภายนอกของพี่ชายเธอดูน่ากลัวมาก แต่...ไม่มีใครรู้ว่าพี่ชายเธอกลัวภรรยาแค่ไหน

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ใหญ่ พ่อกับพี่ ๆ หาทางออกมาจากตรงนั้นก็พอ อย่าทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อน เรื่องที่หนูบอกกับแม่มันคือเรื่องจริงที่กำลังจะเกิดกับครอบครัวเรานะคะ พ่อกับพี่จะต้องมีสติ อย่าทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อน หนูไปทำธุระก่อนนะคะ”

สิ้นประโยค...ไป่ฉิงก็รีบวิ่งออกจากบ้าน จักรยานของเธอตอนนี้กลับมาใช้งานได้แล้ว เธอรีบปั่นไปที่คณะปฏิวัติทันที เธอไม่อยากเป็นภาระพ่อกับแม่เธออีก ทุกคนรักและเป็นห่วงเธอ เธอจะต้องปกป้องครอบครัวของเธอ เธอจะไม่ยอมให้ทุกคนในครอบครัวของเธอต้องมามีจุดจบแบบนั้น

อีกอย่าง...ภาพที่ผุดเข้ามาในหัวของเธอ ทำให้เธอรู้ว่าชีวิตที่หมู่บ้านนั้นไม่ได้ลำบากอย่างที่คิด ขอแค่เตรียมตัว เตรียมของให้ดีเธอก็จะไม่ลำบากแล้ว รอให้สถานการณ์ในประเทศกลับมาเป็นปกติ เธอจะหาทางกลับมาที่นี่ คิดได้แบบนั้น...ไป่ฉิงก็รีบออกแรงปั่นจักรยานไปที่คณะปฏิวัติ

ขอแค่ชื่อของเธอย้ายไปที่หมู่บ้านอื่น ชีวิตต่อจากนี้ของเธอจะได้สงบสุขสักที พอสถานการณ์ในประเทศกลับมาเป็นปกติ เธอก็จะได้กลับมาที่นี่ เธอจะหางานดี ๆ ทำ หาผู้ชายดี ๆ สักคนแต่งงานด้วย ตอนนี้...ขอแค่ได้ช่วยพ่อกับอาจางเต๋อหลุดพ้นจากวังวนนั้นก็พอ

ไป่ฉิงกำลังนึกภาพอนาคตของตัวเองอยู่ อยู่ ๆ ก็มีใครบางคนวิ่งมาตัดหน้าเธอ

“ฟางเฟย เธอเสียสติไปแล้วหรือ ? อยู่ ๆ มาวิ่งตัดหน้าฉันทำไม ? ถ้าอยากตายนักก็ไปตายที่อื่นสิ จะมาสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเขาทำไม ? เธอคงว่างมากสินะถึงได้มาทำเรื่องบ้า ๆ นี้ได้”

ดีนะที่เธอหยุดจักรยานได้ทันเวลาพอดี ถ้าไม่อย่างนั้นเธอไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ว่า...ทำไมฟางเฟยถึงล้มไปที่พื้นได้เล่า ?

“ไป่ฉิง เธอทำเกินไปแล้วนะ เธอไม่ดูทางเองนะ เธอปั่นจักรยานมาชนฉันนะไป่ฉิง เธอเป็นคนผิดยังกล้ามาขึ้นเสียงกับฉันหรือ ? น้าหม่าไม่สั่งไม่สอนเธอหรืออย่างไร ?”

ครู่นั้นไม่รู้ว่าหานอวิ๋นโผล่มาจากไหน เขารีบวิ่งมาประคองฟาง เฟยลุกขึ้น

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหมฟางเฟย ?” หานอวิ๋นเห็นเลือดที่มือของฟางเฟยก็เป็นห่วงมาก

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ ไป่ฉิงคงไม่ได้ตั้งใจ ฉันผิดเอง พี่อย่าไปว่าไป่ฉิงเลยนะคะ”

ฟางเฟยพยายามบีบน้ำตาสุดฤทธิ์ เธอพยายามอยู่ให้ห่างจากหาน อวิ๋น ฟางเฟยมองมาที่ไป่ฉิงทำหน้าทำตาน่าสงสาร ไป่ฉิงเห็นแล้วก็สะอิดสะเอียน ทำไมที่ผ่านมาเธอถึงไม่รู้นะว่าฟางเฟยนั้นร้ายแค่ไหน ไม่แปลกใจหรอกที่หานอวิ๋นจะหลง

“พี่หานอวิ๋น พี่ได้ยินแล้วใช่ไหม ? คนรักของพี่บอกเองนะว่าตนคือคนผิด ฟางเฟยตั้งใจวิ่งมาตัดหน้าฉันชัด ๆ คงอยากจะเรียกร้องค่าเสียหายจากฉันสินะ เธอกับพี่หานอวิ๋นนี่ร้ายจริง ๆ เลย พี่หานอวิ๋นคะ พ่อกับแม่พี่ไม่ได้สั่งได้สอนพี่เหรอคะ ? จริงสิ...อาจางเต๋อไม่เหมือนพี่ อาจางเต๋อเป็นคนรู้ผิดรู้ถูก มีคุณธรรม ฉันนี่สงสารอาจางเต๋อจริง ๆ เลยที่มีลูกชายโง่ ๆ ไม่มีสมองอย่างพี่” หานอวิ๋นได้ยินแบบนั้นถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“นี่ไป่ฉิง เธอกล้าพูดจาแบบนี้กับพี่ได้ยังไง ?!! ” หานอวิ๋นโกรธเกือบขาดสติไปแล้ว เขาเห็นผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมากำลังมองมาที่เขากับฟางเฟยอยู่ก็รู้สึกไม่ดี เขาอยากจะรีบออกไปจากตรงนี้

“ฉันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ฉันพูดความจริงต่างหากเล่า พี่รับไม่ได้หรือ ? พี่กับฟางเฟยอยากจะทำอะไรก็ตามสบาย แต่อย่ามายุ่งกับฉัน อย่าโผล่มาให้ฉันเห็นหน้าอีก ฉันไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด ไม่อยากทำลายชื่อเสียงของตัวเอง ถ้าพี่กับฟางเฟยยังหน้าด้านมายุ่งกับฉันอีก ฉันจะตีพี่กับฟางเฟยให้ตายคามือฉันเลยคอยดู”

ไป่ฉิงชูหมัดขึ้นเหนือศีรษะเป็นการขู่ เธอไม่อยากจะอยู่เสวนากับพวกเขาสองคนนาน ก่อนจะรีบปั่นจักรยานออกมาจากตรงนั้น เธอไม่สนหรอกนะว่าหานอวิ๋นกับฟางเฟยจะรู้สึกยังไง ก่อนที่เธอจะออกมาจากบ้าน เธอคงก้าวขาผิดข้างถึงได้เจอกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้

“วันนี้วันอะไรนะ ? ทำไมถึงได้ซวยแบบนี้ก็ไม่รู้” ไป่ฉิงลอบถอนหายใจแรง ก่อนจะรีบปั่นจักรยานไปที่คณะปฏิวัติ

“สวัสดีค่ะพี่ ฉันรวบกวนพี่หน่อยได้ไหมคะ ?” ไป่ฉิงเดินเข้ามาข้างในเห็นมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ เธอก็รีบเดินเข้าไปหา

“มีเรื่องอะไรหรือ ? นั่งก่อนสิ”

“ฉันหวงไป่ฉิง มีชื่อไปที่หมู่บ้านเทียนจิน เมืองฉือโจวในเดือนหน้าค่ะ ฉันขอย้ายไปที่หมู่บ้านอื่นเมืองอื่นได้ไหมคะ ? คือว่า...อดีตคู่หมั้นฉันแอบคบกับเพื่อนสนิทฉันค่ะ พวกเขาสองคนมีชื่อไปที่หมู่บ้านเทียนจิน ฉันไม่อยากเดือดร้อน ไม่อยากเจอหน้าพวกเขาสองคน ฉันขอย้ายไปที่หมู่บ้านอื่นได้ไหมคะ ?”

“เรื่องจริงหรือ ? เดี๋ยวฉันดูให้นะว่าจะย้ายเธอไปอยู่ที่ไหนดี ฉันไม่อยากให้เธอกับสองคนนั้นต้องมีเรื่องกันที่นั่น เกิดทางคณะรู้ประวัติเธอจะมีรอยด่างได้”

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเห็นใจเธอ รีบเดินมาปลอบใจ ไม่อยากให้เธอคิดมาก

“ขอบคุณมากนะคะ ฉันมีของเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝากด้วยค่ะ” พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ไป่ฉิงก็ยื่นกล่องชาให้เจ้าหน้าที่ ก่อนจะเดินออกมา

ทางคณะได้ย้ายให้เธอไปอยู่ที่เมืองฟู่หยาง ตำบลหวงชาน หมู่บ้านหมิงกวงแทน หมู่บ้านนี้เธอเคยได้ยินผ่าน ๆ มาก่อน หมู่บ้านหมิงกวงเป็นหมู่บ้านที่มีผลผลิตเยอะที่สุด อยู่ที่อันดับสองของเมืองฟู่หยาง และยังเป็นหมู่บ้านที่ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ จากภัยธรรมชาติด้วย ไป่ฉิงรู้สึกว่าเธอโชคดีมากที่ได้ย้ายไปอยู่ที่นั่น

ดีที่ฟ้ายังเมตตาเธออยู่ เรื่องของเธอ เธอจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว เรื่องสำคัญต่อจากนี้ที่เธอจะต้องจัดการคือเรื่องของพ่อกับอาจางเต๋อ แม้ว่าเธอจะเกลียดหานอวิ๋นมากก็เถอะ แต่อาจางเต๋อดีกับเธอมาก ๆ ในความทรงจำของเธอ พออาจางเต๋อรู้ว่าหานอวิ๋นไม่ดูแลเธอ ปล่อยให้เธอทำงานหนักจนสิ้นใจตาย

พออาจางเต๋อรู้เรื่องก็โกรธมากได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับหาน อวิ๋น อาจางเต๋อยื่นคำขาดไม่ให้หานอวิ๋นมาร่วมงานศพของตัวเอง เรื่องนี้ทำให้เธอรู้ว่าอาจางเต๋อนั้นเป็นคนยังไง

“ฉิงฉิงลูก รีบมานั่งตรงนี้เร็ว พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย” ไป่ฉิงเพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน แม่ก็รีบเดินมาลากเธอเข้าไปข้างใน พ่อเรียกทุกคนมารวมตัวกัน เธอเองก็สงสัยมากว่ามีเรื่องอะไรกันแน่

“มีเรื่องอะไรหรือ ? ทำไมคุณถึงได้เรียกทุกคนมาที่นี่ ?” หลิวเหนียงเพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน ยังไม่ได้เตรียมตัวทำอะไรเลย สามีก็ให้ตนไปตามลูก ๆ ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่

“ฉิงฉิงลูก ลูกบอกว่าทางการตรวจสอบคนภายในใช่หรือไม่ ? เรื่องนี้เรื่องใหญ่ ตอนแรกพ่อคิดว่าเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร พ่อคิดว่าหาทางปฏิเสธหัวหน้าแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ว่า...หัวหน้าของพ่อบอกกับพ่อว่าผู้ชายคนนั้นคือสหายคนสนิท สหายคนนั้นแค่อยากจะมาเยี่ยมทุกคนที่หน่วย สหายคนนั้นทำงานที่ธนาคารที่เมืองหลินเฉิง”

“พ่อกับจางเต๋อหาทางปฏิเสธไม่ไปพบสหายคนนั้นแล้ว จางเต๋อไปสืบมาแล้ว หนึ่งในนั้นมีสหายคนนึงมีลูกชายกำลังทำงานอยู่ที่เมืองนอก แต่ว่า...สหายคนนั้นพ่อเคยเห็นหน้ามาก่อนแล้วสองสามครั้ง พ่อกลัวว่ากลุ่มคนพวกนั้นจะทำให้ครอบครัวเราเดือดร้อน พ่อกับจางเต๋อได้ลงชื่อขอย้ายไปประจำการที่เมืองหลานโจวแทนแล้ว พ่อกับแม่จะต้องไปหลบอยู่ที่นั่นสักสองปี”

“ที่พ่อเรียกทุกคนมา เพราะพ่ออยากจะให้ทุกคนเตรียมตัว เราจะออกเดินทางไปที่หลานโจววันเดียวกับหนู หนูเดินทางไปที่เมืองฟู่ หยาง ส่วนพ่อกับแม่จะเดินทางไปที่หลานโจว ก่อนที่เราจะออกเดินทาง เราจะต้องระวังตัวให้มาก ๆ ไปไหนมาไหนให้มีสติ อย่าไปคุยกับคนแปลกหน้า เข้าใจไหม ?”

“แล้ว...ผมกับเฉียนฟานล่ะครับพ่อ ?” เฟินหัวพี่ชายคนโตของไป่ฉิงรีบเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ พ่อจะต้องออกเดินทางไปที่หลานโจว แล้วพวกเขาอยู่ที่นี่จะต้องทำยังไง ?

“ลูกทั้งสองคนก็ต้องออกเดินทางเหมือนกัน พ่อจัดการเรื่องนี้แล้ว ลูกสองคนจะไปประจำการที่ค่ายที่เมืองฉือโจว ก่อนอื่นเราจะต้องหาทางอยู่ให้ห่างจากอำนาจมืดที่นี่ก่อน อาจางเต๋อไปสืบมาแล้ว ตอนนี้กลุ่มคนพวกนั้นอยากจะโค่นอำนาจของผู้บังคับบัญชาการหลิว เราก็แค่มดตัวเล็ก ๆ กลุ่มคนพวกนั้นกำจัดเราไม่ยากหรอก”

ตอนนี้ที่ไห่เฉิงไม่ปลอดภัยอีกต่อไป พวกเขาจำใจต้องจากที่นี่ไปหลบอยู่ที่อื่นก่อน สำหรับสวี่ข่ายกับจางเต๋อแล้ว มีวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่จะหลุดพ้นจากอำนาจมืดได้ ไป่ฉิงรู้แบบนั้นแล้วก็โล่งอก เธอไม่เป็นกังวลเรื่องนี้อีกแล้ว สักวันหนึ่ง...ครอบครัวของเธอจะต้องกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง