บทที่ 2 เขาเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้

ซิงโจวเป็นคนที่มีภาวะบกพร่องด้านการสื่อสาร หรือที่ในยุคปัจจุบันเรียกกันว่า…ออทิสติก แต่…ในขณะเดียวกัน เขาก็มีพรสวรรค์พิเศษระดับอัจฉริยะ ความสามารถทางการเรียนรู้ของเขาเกินกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

ในยุคสมัยของเขา การฝึกฝนเป็นเรื่องโหดร้ายถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก เขาไม่เคยพูดคุยกับใครนอกจากอาจารย์ที่ฝึกเขา และเพราะนิสัยเงียบขรึมไม่เข้าสังคม ผู้คนจึงเรียกเขาว่า…ปีศาจ

เวลานี้...คือปลายปี 70 ยังไม่มีใครรู้จักคำว่าภาวะออทิส ติกหรือซาว็องต์เลย คนในหมู่บ้านแค่พูดกันว่า หลังจากซิงโจวล้มหัวกระแทกพื้น เขาก็กลายเป็นคนโง่ดุร้ายกว่าเดิม

ทันทีที่เสี่ยวอวี่ตะโกนขอความช่วยเหลือ เรียกคำว่าฝูซิงยังไม่ทันขาดคำ ก้อนหินเล็ก ๆ ก็ปลิวแหวกอากาศเข้ามา กระแทกเข้าที่ขมับของสี่เนียงกับชายหัวล้านคนนั้นอย่างแม่นยำ ทั้งคู่ทรุดฮวบหมดสติในทันที แรงไม่มากไม่น้อย แค่พอดีให้สลบโดยไม่ถึงตาย

ซิงโจวกระโจนผ่านหน้าต่างเข้ามา สายตาคมกริบเย็นเยียบจับจ้องมาที่เสี่ยวอวี่โดยไม่พูดแม้แต่คำเดียว เขาได้ยินเสียงข้างใน แต่…เพราะภาวะของเขา เขาไม่รู้จะต้องทำอย่างไร ตั้งแต่เด็ก เขาถูกสอนให้เชื่อฟังคำสั่งเท่านั้น ถ้าไม่ได้รับคำสั่ง เขาจะไม่ขยับ

เธอบอกให้เขารออยู่ข้างนอก เขาก็ทำตามอย่างเคร่งครัด จนกระทั่งได้ยินเสียงเธอร้องขอความช่วยเหลือ เขาถึงได้ลงมือ ในความฝันที่เสี่ยวอวี่เคยเห็นซ้ำไปซ้ำมา เธอเคยตะโกนใส่หน้าตัวเองว่า

“ฝูซิงไม่ได้เย็นชาใส่เธอสักหน่อย! เขาแค่ไม่รู้จะพูดยังไงต่างหากเล่า!”

เธอเคยชอบซิงโจวในความฝันเหล่านั้นมากเหลือเกิน จนคิดอยู่เสมอว่า ถ้าวันหนึ่งความฝันนั้นกลายเป็นจริง เธอจะดูแลเขาอย่างดี จะไม่เรียกเขาว่าปีศาจอีกต่อไป แต่…จะบอกกับเขาว่า “ฝูซิง ~ คุณเก่งที่สุดเลย”

มือทั้งสองของเสี่ยวอวี่ยังถูกมัดไว้แน่น เธอเอนหน้าผากเรียบเนียนเข้าไปแตะปลายคางเย็นเฉียบของเขาเบา ๆ เพื่อยืนยันว่าคนตรงหน้านี้มีตัวตนจริง ๆ ซิงโจวขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดขึ้นที่ขมับ เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครแตะเนื้อต้องตัว เขากำลังฝืนทนเต็มที่ ในความฝันก็เหมือนกัน ทุกครั้งที่เธอยื่นมือเข้าไปกอด เขาจะนิ่งแข็งราวกับถูกแช่แข็ง จนเธอต้องปล่อยมือ แล้วเขาก็รีบถอยหนีอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

ตอนนั้น…เธอเข้าใจผิด คิดว่าเขารังเกียจการสัมผัสของเธอ แต่…ความจริงแล้ว เขาแค่ไม่รู้จะวางตัวยังไงต่างหาก ตอนนี้…เสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในฝันที่เสมือนจริง เธอมาจากศตวรรษที่ 21 ย้อนคืนสู่ชีวิตในฝันนั้นอีกครั้ง และคนที่เธอรักที่สุดก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้า

ซิงโจวในโลกแห่งความจริงนี้ ดูงดงามและอบอุ่นยิ่งกว่าในฝันเสียอีก เธอมองเห็นปลายจมูกคมสัน ดวงตาเข้มที่ซ่อนความอ่อนโยนไว้ลึก ๆ น้ำตาเริ่มรื้นในดวงตา เสี่ยวอวี่ยกข้อมือที่ถูกเชือกบาดจนแดงให้เขาดู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าว่า

“ฝูซิง ฉันเจ็บมากเลย” มือซ้ายของซิงโจวซ่อนอยู่ด้านหลัง ส่วนมือขวาห้อยแนบข้างตัว ข้อนิ้วเรียวยาวของเขากำแน่นแล้วคลายออก สลับไปมาราวกับกำลังต่อสู้กับความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ในใจ

คิ้วเข้มของเขาขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังรัดแน่นอยู่ในหัวใจ สุดท้าย…เขาก็ก้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วคลายปมเชือกที่มัดข้อมือของเสี่ยวอวี่อยู่อย่างระมัดระวัง เชือกนี้เป็นแบบปมตาย ถ้าไม่มีการสัมผัสโดยตรงก็จะคลายออกไม่ได้ แต่…เขาก็แก้มันจนสำเร็จ

ทันทีที่เชือกหลุดออก ซิงโจวก็ถอยหลังหนึ่งก้าว ซ่อนมือทั้งสองไว้ด้านหลังอีกครั้ง ปลายนิ้วของเขากำแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดเห็นได้ชัด

“ไป” เสียงของเขาใสแต่เย็นชา ไร้อารมณ์ เขาไม่รู้จักความโกรธ ไม่เข้าใจความสุข หรือแม้แต่รอยยิ้มเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

การขมวดคิ้วอาจเป็นเพียงวิธีเดียวที่เขาใช้เพื่อแสดงความรู้สึกได้ แต่…เสี่ยวอวี่ในตอนนี้ไม่ใช่หญิงสาวในฝันผู้ไม่เข้าใจโลกอีกต่อไป เธอรู้แล้วว่าผู้ชายตรงหน้าเคยผ่านความเจ็บปวดแบบไหนในยุคโบราณ รู้ดีถึงความอ้างว้างที่เขาต้องแบกรับหลังจากหลุดมาอยู่ในโลกที่ไม่รู้จัก เธอจึงเรียกเขาไว้ พลางชี้ไปยังคนร้ายสองคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น

“ฝูซิง ~ สองคนนั้นเป็นคนเลว เราต้องลากพวกมันไปส่งตำรวจนะ”

ซิงโจวขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจคำว่าตำรวจ เสี่ยวอวี่รีบอธิบายต่อ

“ตำรวจน่ะ เหมือนกับทางการในยุคของคุณ มีหน้าที่จับคนเลวไง สองคนนั้นคือพวกขายมนุษย์ เป็นคนชั่ว ต้องให้ทางการจัดการ”

ซิงโจวไม่เอ่ยตอบอะไร แต่…เขาก้าวไปข้างหน้า ยกตัวชายหัวล้านขึ้นด้วยมือเดียว ราวกับยกถุงแป้ง ทั้งที่อีกฝ่ายตัวใหญ่กว่ามาก จากนั้น…เขาก็ใช้มืออีกข้างชี้ไปที่หญิงวัยกลางคนที่หมดสติอยู่ที่พื้น แล้วชี้มาที่เธอ

“ของคุณ” เขาพูดออกมาแค่สองคำ เสี่ยวอวี่ก็เข้าใจได้ทันที เธอเคยเห็นเขาผ่านความฝันมานับครั้งไม่ถ้วน จนรู้จักเขายิ่งกว่าคนที่เลี้ยงดูเขาเสียอีก

ในความคิดของเขาชายหญิงแตกต่างกัน เขาไม่อาจแตะต้องตัวผู้หญิงได้ ที่เขาบอกว่าของคุณ หมายถึงให้เธอจัดการหญิงคนนั้นเอง แต่…ร่างกายของเสี่ยวอวี่ในตอนนี้บอบบางเหลือเกิน เธอไม่มีแรงพอจะแบกใครได้ จึงได้แต่ใช้เชือกเส้นเดิมที่เคยมัดเธอ มัดสี่เนียงเอาไว้แทน จัดการแค่นี้ก็ทำเอาเธอเหนื่อยหอบ มือแดงไปหมดแล้ว ซิงโจวเดินนำหน้าไปอย่างไว อุ้มชายหัวล้านไว้ในมือเดียว ฝีเท้าเขาเร็วเกินไปจนเสี่ยวอวี่วิ่งตามไม่ทัน

“ฝูซิง รอฉันด้วยสิ อีกอย่าง...ทางไปที่สถานีตำรวจอยู่คนละทางนะ” ชายหนุ่มหยุดกึก แล้วหันกลับมา

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าคมของเขา ในดวงตาคู่นั้น มีเพียงความสงบนิ่ง แต่…ลึกลงไปกลับซ่อนบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน บางอย่าง...ที่อุ่นวาบขึ้นมาในใจของเธออย่างไม่รู้ตัว