INICIAR SESIÓNซิงโจวเป็นคนที่มีภาวะบกพร่องด้านการสื่อสาร หรือที่ในยุคปัจจุบันเรียกกันว่า…ออทิสติก แต่…ในขณะเดียวกัน เขาก็มีพรสวรรค์พิเศษระดับอัจฉริยะ ความสามารถทางการเรียนรู้ของเขาเกินกว่าคนทั่วไปหลายเท่า
ในยุคสมัยของเขา การฝึกฝนเป็นเรื่องโหดร้ายถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก เขาไม่เคยพูดคุยกับใครนอกจากอาจารย์ที่ฝึกเขา และเพราะนิสัยเงียบขรึมไม่เข้าสังคม ผู้คนจึงเรียกเขาว่า…ปีศาจ
เวลานี้...คือปลายปี 70 ยังไม่มีใครรู้จักคำว่าภาวะออทิส ติกหรือซาว็องต์เลย คนในหมู่บ้านแค่พูดกันว่า หลังจากซิงโจวล้มหัวกระแทกพื้น เขาก็กลายเป็นคนโง่ดุร้ายกว่าเดิม
ทันทีที่เสี่ยวอวี่ตะโกนขอความช่วยเหลือ เรียกคำว่าฝูซิงยังไม่ทันขาดคำ ก้อนหินเล็ก ๆ ก็ปลิวแหวกอากาศเข้ามา กระแทกเข้าที่ขมับของสี่เนียงกับชายหัวล้านคนนั้นอย่างแม่นยำ ทั้งคู่ทรุดฮวบหมดสติในทันที แรงไม่มากไม่น้อย แค่พอดีให้สลบโดยไม่ถึงตาย
ซิงโจวกระโจนผ่านหน้าต่างเข้ามา สายตาคมกริบเย็นเยียบจับจ้องมาที่เสี่ยวอวี่โดยไม่พูดแม้แต่คำเดียว เขาได้ยินเสียงข้างใน แต่…เพราะภาวะของเขา เขาไม่รู้จะต้องทำอย่างไร ตั้งแต่เด็ก เขาถูกสอนให้เชื่อฟังคำสั่งเท่านั้น ถ้าไม่ได้รับคำสั่ง เขาจะไม่ขยับ
เธอบอกให้เขารออยู่ข้างนอก เขาก็ทำตามอย่างเคร่งครัด จนกระทั่งได้ยินเสียงเธอร้องขอความช่วยเหลือ เขาถึงได้ลงมือ ในความฝันที่เสี่ยวอวี่เคยเห็นซ้ำไปซ้ำมา เธอเคยตะโกนใส่หน้าตัวเองว่า
“ฝูซิงไม่ได้เย็นชาใส่เธอสักหน่อย! เขาแค่ไม่รู้จะพูดยังไงต่างหากเล่า!”
เธอเคยชอบซิงโจวในความฝันเหล่านั้นมากเหลือเกิน จนคิดอยู่เสมอว่า ถ้าวันหนึ่งความฝันนั้นกลายเป็นจริง เธอจะดูแลเขาอย่างดี จะไม่เรียกเขาว่าปีศาจอีกต่อไป แต่…จะบอกกับเขาว่า “ฝูซิง ~ คุณเก่งที่สุดเลย”
มือทั้งสองของเสี่ยวอวี่ยังถูกมัดไว้แน่น เธอเอนหน้าผากเรียบเนียนเข้าไปแตะปลายคางเย็นเฉียบของเขาเบา ๆ เพื่อยืนยันว่าคนตรงหน้านี้มีตัวตนจริง ๆ ซิงโจวขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดขึ้นที่ขมับ เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครแตะเนื้อต้องตัว เขากำลังฝืนทนเต็มที่ ในความฝันก็เหมือนกัน ทุกครั้งที่เธอยื่นมือเข้าไปกอด เขาจะนิ่งแข็งราวกับถูกแช่แข็ง จนเธอต้องปล่อยมือ แล้วเขาก็รีบถอยหนีอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
ตอนนั้น…เธอเข้าใจผิด คิดว่าเขารังเกียจการสัมผัสของเธอ แต่…ความจริงแล้ว เขาแค่ไม่รู้จะวางตัวยังไงต่างหาก ตอนนี้…เสี่ยวอวี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในฝันที่เสมือนจริง เธอมาจากศตวรรษที่ 21 ย้อนคืนสู่ชีวิตในฝันนั้นอีกครั้ง และคนที่เธอรักที่สุดก็กำลังยืนอยู่ตรงหน้า
ซิงโจวในโลกแห่งความจริงนี้ ดูงดงามและอบอุ่นยิ่งกว่าในฝันเสียอีก เธอมองเห็นปลายจมูกคมสัน ดวงตาเข้มที่ซ่อนความอ่อนโยนไว้ลึก ๆ น้ำตาเริ่มรื้นในดวงตา เสี่ยวอวี่ยกข้อมือที่ถูกเชือกบาดจนแดงให้เขาดู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าว่า
“ฝูซิง ฉันเจ็บมากเลย” มือซ้ายของซิงโจวซ่อนอยู่ด้านหลัง ส่วนมือขวาห้อยแนบข้างตัว ข้อนิ้วเรียวยาวของเขากำแน่นแล้วคลายออก สลับไปมาราวกับกำลังต่อสู้กับความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ในใจ
คิ้วเข้มของเขาขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังรัดแน่นอยู่ในหัวใจ สุดท้าย…เขาก็ก้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วคลายปมเชือกที่มัดข้อมือของเสี่ยวอวี่อยู่อย่างระมัดระวัง เชือกนี้เป็นแบบปมตาย ถ้าไม่มีการสัมผัสโดยตรงก็จะคลายออกไม่ได้ แต่…เขาก็แก้มันจนสำเร็จ
ทันทีที่เชือกหลุดออก ซิงโจวก็ถอยหลังหนึ่งก้าว ซ่อนมือทั้งสองไว้ด้านหลังอีกครั้ง ปลายนิ้วของเขากำแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดเห็นได้ชัด
“ไป” เสียงของเขาใสแต่เย็นชา ไร้อารมณ์ เขาไม่รู้จักความโกรธ ไม่เข้าใจความสุข หรือแม้แต่รอยยิ้มเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร
การขมวดคิ้วอาจเป็นเพียงวิธีเดียวที่เขาใช้เพื่อแสดงความรู้สึกได้ แต่…เสี่ยวอวี่ในตอนนี้ไม่ใช่หญิงสาวในฝันผู้ไม่เข้าใจโลกอีกต่อไป เธอรู้แล้วว่าผู้ชายตรงหน้าเคยผ่านความเจ็บปวดแบบไหนในยุคโบราณ รู้ดีถึงความอ้างว้างที่เขาต้องแบกรับหลังจากหลุดมาอยู่ในโลกที่ไม่รู้จัก เธอจึงเรียกเขาไว้ พลางชี้ไปยังคนร้ายสองคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น
“ฝูซิง ~ สองคนนั้นเป็นคนเลว เราต้องลากพวกมันไปส่งตำรวจนะ”
ซิงโจวขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจคำว่าตำรวจ เสี่ยวอวี่รีบอธิบายต่อ
“ตำรวจน่ะ เหมือนกับทางการในยุคของคุณ มีหน้าที่จับคนเลวไง สองคนนั้นคือพวกขายมนุษย์ เป็นคนชั่ว ต้องให้ทางการจัดการ”
ซิงโจวไม่เอ่ยตอบอะไร แต่…เขาก้าวไปข้างหน้า ยกตัวชายหัวล้านขึ้นด้วยมือเดียว ราวกับยกถุงแป้ง ทั้งที่อีกฝ่ายตัวใหญ่กว่ามาก จากนั้น…เขาก็ใช้มืออีกข้างชี้ไปที่หญิงวัยกลางคนที่หมดสติอยู่ที่พื้น แล้วชี้มาที่เธอ
“ของคุณ” เขาพูดออกมาแค่สองคำ เสี่ยวอวี่ก็เข้าใจได้ทันที เธอเคยเห็นเขาผ่านความฝันมานับครั้งไม่ถ้วน จนรู้จักเขายิ่งกว่าคนที่เลี้ยงดูเขาเสียอีก
ในความคิดของเขาชายหญิงแตกต่างกัน เขาไม่อาจแตะต้องตัวผู้หญิงได้ ที่เขาบอกว่าของคุณ หมายถึงให้เธอจัดการหญิงคนนั้นเอง แต่…ร่างกายของเสี่ยวอวี่ในตอนนี้บอบบางเหลือเกิน เธอไม่มีแรงพอจะแบกใครได้ จึงได้แต่ใช้เชือกเส้นเดิมที่เคยมัดเธอ มัดสี่เนียงเอาไว้แทน จัดการแค่นี้ก็ทำเอาเธอเหนื่อยหอบ มือแดงไปหมดแล้ว ซิงโจวเดินนำหน้าไปอย่างไว อุ้มชายหัวล้านไว้ในมือเดียว ฝีเท้าเขาเร็วเกินไปจนเสี่ยวอวี่วิ่งตามไม่ทัน
“ฝูซิง รอฉันด้วยสิ อีกอย่าง...ทางไปที่สถานีตำรวจอยู่คนละทางนะ” ชายหนุ่มหยุดกึก แล้วหันกลับมา
แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าคมของเขา ในดวงตาคู่นั้น มีเพียงความสงบนิ่ง แต่…ลึกลงไปกลับซ่อนบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน บางอย่าง...ที่อุ่นวาบขึ้นมาในใจของเธออย่างไม่รู้ตัว
วันรุ่งขึ้น ซิงโจวกลับไปที่ศาลเจ้าอีกครั้ง เขาเห็นแค่ร่างของเหลียงฝูที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ร่างของเหลียงฝูเริ่มแข็งตัวแล้ว คาดคะเนเวลาที่เสียชีวิต เหลียงฝูคงมาที่นี่หลังจากที่พวกเขาออกไปจากที่นี่ ไม่รู้ว่าวิญญาณของเหลียงฝูนั้นล่องลอยไปอยู่ที่ไหน ซิงโจวเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างเงียบ ๆสามวันต่อมา ชาวบ้านก็ได้พบศพของเหลียงฝูที่ศาลเจ้า ก็รีบลงจากเขาไปแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ ตำรวจก็รีบไปหาครอบครัวเหลียงเพื่อสอบถามดู เทียนตงร้องไห้ฟูมฟาย บอกว่าตนไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าพี่ชายไปทำอะไรอยู่ที่ศาลเจ้านั่น ในใจของเทียนตนแม้จะรู้สึกเศร้าโศก แต่...หล่อนกลับรู้สึกโล่งอกมากกว่า ในที่สุด...ก็ไม่มีใครบังคับให้หล่อนอยู่ที่ลั่วเฉิงอีกต่อไปคนเป็น ๆ หายตัวไป เสี่ยวอวี่อยากจะแจ้งความคนหาย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนหน้านี้เธอได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว พนักงานในร้านก็เป็นพยานว่าเถ้าแก่เนี้ยเกาเดินทางไปดูที่ทำเลเพื่อขยายสาขาร้านบะหมี่ เหตุผลนี้ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สงสัยอะไร ทั้งครอบครัวต่างก็โศกเศร้าแต่...มีแค่ซิงโจวกับเสี่ยวอวี่เท่านั้นที่รู้ความจริงว่าเรื่องราวเป็นมายังไง แต่...พวกเขาก็ยังคงกังวล กังว
แต่...เกาเฟินยังห่วงทุกคนที่อยู่ที่นี่อยู่ จึงพูดกับทุกคนว่า “แต่ว่า...อวี่เอ๋อร์กำลังท้องอยู่ แม่อยากจะกลับไปคิดดูอีกที”“จะคิดอะไรอีกเล่า ทางนี้ไม่มีอะไรให้ลูกต้องห่วงเลยอาเฟิน แม่ยังแข็งแรงดี ร่างกายแม่ดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว แม่ดูแลหลานกับเหลนของแม่ได้สบาย ลูกลองคิดดูสิอาเฟิน อาจิ่งอยู่ที่นั่นคนเดียวน่าสงสารแค่ไหน อาจิ่งเฝ้ารอลูกอยู่ตลอดเวลา แม่จะบอกอะไรให้นะ แม่รู้จักลูกชายของแม่ดี ถึงแม้จะอยู่ที่อื่นอยู่บนโลกนี้ เรื่องความรักน่ะ อาจิ่งรักใครรักจริง รักฝังใจไม่แบ่งใจให้ผู้หญิงคนอื่นหรอก ถ้าลูกไม่ยอมไปอยู่กับอาจิ่งที่นั่น ลูกชายแม่จะต้องเสียใจมากแน่ ๆ เกิดในอนาคตอวี่เอ๋อร์ไม่ฝันถึงอาจิ่งอีกจะทำยังไง ? เราก็จะไม่รู้ว่าอาจิ่งจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ยังไง ? ถึงตอนนั้นลูกต้องเสียใจมากแน่ ๆ อาเฟิน เชื่อแม่เถอะนะ ไปอยู่กับอาจิ่งที่นั่นเถอะ ฝากดูแลอาจิ่งแทนแม่ด้วย”คำพูดของย่าโจวได้ปัดเป่าความลังเลสุดท้ายของเกาเฟินออกไปจนหมดสิ้น สุดท้าย...เกาเฟินก็ตัดสินใจที่จะไปอยู่กับหวงจิ่งที่นั่น..........เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เสี่ยวอวี่ใกล้คลอดแล้ว ซิงโจวจึงรีบพาเธอมาที่โรงพยาบาล ไม่นาน...พี่ชายกับพี่ส
เกาเฟินพาเสี่ยวอวี่กลับมาพักที่บ้าน ไม่ลืมกำชับให้พักผ่อนเยอะ ๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง จากนั้น...ก็โทรศัพท์ไปที่ทีมโบราณคดีบอกให้ซิงโจวรีบกลับมาที่บ้าน เกาเฟินไม่ลืมที่จะโทรศัพท์ไปแจ้งข่าวดีให้กับย่าโจวด้วย พอวางสายจากย่าโจว กำลังหมุนตัวจะกลับออกไปก็บังเอิญนึกได้ว่ายังไม่ได้โทรไปแจ้งข่าวดีให้กับพี่ชายกับพี่สะใภ้ของลูกสะใภ้ทราบด้วยซิงโจวทราบข่าวก็รีบตรงดิ่งมาที่บ้านทันที พอมาถึงเขาก็เห็นเสี่ยวอวี่กำลังนั่งอาบแดดอยู่บนเก้าอี้เอน เขาเดินไปนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอาหูแนบท้องแบนราบของเธอ หวังอยากจะได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อย ๆ สักหน่อย“คุณ ~ ตอนนี้ยังไม่ได้ยินเสียงหัวใจลูกหรอกค่ะ”“ผมได้ยินเสียงหัวใจคุณแล้ว มันแตกต่างจากปกติมาก”“คุณนี่จริง ๆ เลยนะ ฉันท้อง ก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา” เสี่ยวอวี่ดึงเก้าอี้เล็ก ๆ มาให้เขานั่ง พลางพูดกับเขาว่า“วันนี้...ฉันเดินผ่านสหกรณ์ บังเอิญได้ยินเทียนตงคุยโทรศัพท์กับเหลียงฝู ฉันว่าเหลียงฝูต้องเดาออกแน่ ๆ เลยค่ะ ว่ากุนซือข้างกายองค์ชายสิบเอ็ดคือพ่อของคุณที่ทะลุมิติไปอยู่ที่นั่น”ซิงโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกให้เธอพักผ่อนไม่ต้องคิดมาก เขาจะจัดการเรื่องนี้
เสี่ยวอวี่ตื่นขึ้นมารู้สึกร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนไม่อยากลุกไปไหน นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่อลหม่านกันเกือบทั้งคืน เธอก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคุมร่างไว้มิดชิดด้วยความเขินอาย ไม่ได้ลุกไปกินข้าว แม่สามีก็ไม่ได้มารบกวนเธอ ใกล้เที่ยง...ซิงโจวก็ได้นำมันเผาหอมกรุ่นเข้ามาให้“อวี่เอ๋อร์ คุณบ่นว่าอยากกินมันเผาไม่ใช่เหรอ ?” ทั้งสองมองหน้ากันแล้วอมยิ้มเสี่ยวอวี่รีบลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วทั้งสองก็ไปนั่งกินมันเผาด้วยกันใต้ชายคาบ้าน ซิงโจวแอบหยิกแก้มขาวนวลเธอเบา ๆ ด้วย เกาเฟินยืนมองอยู่ข้างหลังพลางอมยิ้มไปด้วย แค่นี้จริง ๆ ที่ตนอยากจะเห็น ยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก็หมุนตัวเดินกลับเข้าครัวไปทำอาหารกลางวันต่อก่อนหน้านี้ซิงโจวกับเสี่ยวอวี่ก็ดีต่อกัน แต่...รู้สึกว่ามันยังมีช่องว่างบางอย่างอยู่ระหว่างลูก ๆ สองคน ตอนนี้...ทุกอย่างราบรื่น ดีทุกอย่าง ลูกทั้งสองเข้าหอกันแล้ว ความสัมพันธ์ก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก มื้อเที่ยงวันนี้ ตนต้องทำอาหารอร่อย ๆ บำรุงลูกทั้งสองสักหน่อยแล้วในช่วงเดือนอ้าย เสี่ยวอวี่กลับไปที่เมืองหยุนซินไปเยี่ยมพี่ชายกับพี่สะใภ้ เธอถามพี่สะใภ้ว่าอยากจะเปิดร้านบะหมี่เกาจี้
เกาเฟินสับเนื้อหมูติดมันติดเนื้อให้ละเอียด เทเครื่องเทศลงไป นวดกับแป้งแล้วปั้นเป็นลูกชิ้น เถาฮวาก่อไฟในครัวอุ่นน้ำมันในกระทะ เกาเฟินปั้นลูกชิ้นไปพลางพูดไปด้วยว่า“หาเงินไว้เยอะ ๆ แล้วซื้อบ้านในเมืองสักหลัง ซื้อบ้านไว้ไม่ขาดทุนหรอก ดีที่สุดคือซื้อในเมืองใหญ่ ต้นไม้ย้ายที่ก็รอด คนย้ายที่ก็จะรุ่งเรือง อย่าไปกลัว ก็แค่ย้ายบ้านไปเปิดร้านบะหมี่ในเมืองเอง”“ค่ะแม่ ฉันจะเชื่อฟังแม่” หลังจากที่คืนเงินให้แม่เสร็จ เถาฮวาก็กลับบ้านไป ระหว่างทาง ก็เจอกับซิ่วห่าว“พี่ไปหาแม่มาเหรอ ?”“อืม พี่เอาเงินทุนไปคืนแม่น่ะ”“แม่รับเงินนั่นจริง ๆ เหรอ ?” แม่สามีมีร้านที่ลั่วเฉิง มีร้านที่ปักกิ่ง มีบ้านไม่รู้กี่หลัง หลายปีมานี้แม่สามีหาเงินได้เยอะมากแน่ ๆ เงินทุนให้ลูกชายยืมไปตั้งตัว ทำไมต้องเอาคืนด้วยก็ไม่รู้“ทำไมจะไม่รับล่ะ ?” เถาฮวาคลี่ยิ้ม แล้วจงใจพูดเสียงดังว่า“ตอนนั้น...เราเขียนสัญญากู้ยืมนี่นา ปีนี้...เราทั้งสองครอบครัวหาเงินได้ไม่น้อยเลยนะ บ้านเธอไม่ถึงกับจ่ายไม่ไหวหรอกมั้ง ใกล้ตรุษจีนแล้ว อย่าทำให้แม่โกรธเลยนะ”อินซานเตรียมเอาเงินไปคืนให้แม่เหมือนกัน ปีนี้...ร้านบะหมี่ของเขาที่สถานีรถไฟหาเงินได้ไม่น
เทียนตงกลับบ้านไปหาเหลียงฝู หลายปีมานี้ กลอุบายของพี่ชายเหี้ยมโหดขึ้นเรื่อย ๆ ปีที่แล้วก็ได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงาน แล้วหล่อนก็ได้เล่าให้พี่ชายฟังว่า ร้านอาหารเล็ก ๆ ของเสี่ยวอวี่ทำเงินได้มาก แต่…พี่ชายก็ไม่ได้รังเกียจที่เสี่ยวอวี่ทำมาค้าขาย และเสี่ยวอวี่ยังขยายร้านอีกหลายแห่ง ทำเงินไม่น้อยเลย หลายปีมานี้ พี่ชายก็คอยดูแลเรื่องค่าใช้จ่าย แต่…หล่อนไม่อยากไปฝึกงานที่ลั่วเฉิงจริง ๆ“พี่ พี่อยากให้ฉันไปที่ลั่วเฉิงจริง ๆ เหรอ ? มันคุ้มค่าเหรอ ? ตอนนี้…ฝูซิงมีฐานะร่ำรวยแล้ว หาเงินได้เยอะกว่าเราเสียอีก เสี่ยวอวี่ไม่หย่ากับเขาหรอกค่ะ”เหลียงฝูหัวเราะ ชาติที่แล้วหลังจากตัดสินใจติดตามองค์ชายสาม เพื่อสร้างชื่อเสียงและอำนาจ เขาไม่เคยกลัวหรือหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อยทตอนนี้ก็เช่นกัน เขายังคงรักผู้หญิงที่ยื่นข้าวกล่องให้เขากินในยามที่เขาลำบากยากจนที่สุด ต่อให้ต้องตายก็จะไม่ปล่อยมือเธอเด็ดขาด“คนเราต้องมีเป้าหมาย เมื่อกำหนดเป้าหมายแล้วจะละทิ้งความตั้งใจไม่ได้ เพราะถ้าสูญเสียเป้าหมายไป ชีวิตก็ไร้ความหมาย”เทียนตงรู้ว่าเป้าหมายที่พี่ชายพูดถึงก็คือเสี่ยวอวี่ แต่…หล่อนก็ไม่เข้าใจอยู่ดี พี่ชายหล่อนมีทุกอย
ซิ่วห่าวกลับไปที่ห้อง ก่อนจะเปิดตู้หยิบเอากล่องไม้เล็กมาดู สิ่งที่เห็นทำให้ซิ่วห่าวหน้าชาวูบ หยกที่เมื่อคืนยังเปล่งแสงระยิบระยับ ตอนนี้...กลับแตกละเอียดกลายเป็นผงสีขาวฟุ้ง เศษผงเกาะติดอยู่เต็มชุดเสื้อผ้าใหม่เพียงชุดเดียวของหล่อน ซิ่วห่าวรีบหยิบเอาเสื้อผ้าชุดนั้นออกมาปัด แต่...ยิ่งปัดก็ยิ่งเปรอะเปื้
“คุณตำรวจคะ ฉันกับฝูซิงรีบไปจดทะเบียนสมรสค่ะ พวกเรา...ไปได้หรือยังคะ ?”เจ้าหน้าที่ตำรวจหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยกำชับเสี่ยวอวี่ว่า“รีบไปเถอะ แต่...ครั้งหน้าถ้าเจอคนแปลกหน้าอีก อย่าไว้ใจพวกเขา เข้าใจไหม ?”เจ้าหน้าที่ตำรวจมองทั้งคู่ด้วยสายตาอบอุ่นแฝงความเอ็นดู สาวน้อยหน้าตาน่ารักกับหนุ่
เสี่ยวอวี่คิดในใจ ซิงโจวเพิ่งหลุดมาจากยุคโบราณได้ไม่นาน เขายังคงพยายามปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่นี้อยู่ ตอนนี้…เขามาจากอดีต ส่วนเธอ...มาจากอนาคต ศตวรรษที่ 21 ในชีวิตก่อน เสี่ยวอวี่เป็นหญิงสาวที่เกิดมาพร้อมโรคหัวใจร้ายแรง หมอบอกว่าเธออาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 25 ปี ยิ่งช่วงหลัง ๆ ความฝันประหลาดนั้นยิ่ง
เมื่อคืน…ก่อนนอน ‘เซี่ยเสี่ยวอวี่’ ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอน 6 โมงเช้า แต่…เสียงปลุกกลับไม่ดัง เธอถูกแรงเขย่าของใครคนหนึ่งปลุกให้ตื่น หญิงวัยกลางคนตรงหน้า ใบหน้าแหลม ดวงตาคมเรียว ดูท่าทางค่อนข้างเฉียบกราด แนะนำตัวเองด้วยเสียงห้วนว่า“ฉันชื่อ ‘หวังสี่เนียง’ ผู้ชายที่เธอพามานั่นมันโง่ เอาไปขายให้เหมืองถ่า







