บทที่ 3 คนแปลกประหลาด

เสี่ยวอวี่คิดในใจ ซิงโจวเพิ่งหลุดมาจากยุคโบราณได้ไม่นาน เขายังคงพยายามปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่นี้อยู่ ตอนนี้…เขามาจากอดีต ส่วนเธอ...มาจากอนาคต ศตวรรษที่ 21 ในชีวิตก่อน เสี่ยวอวี่เป็นหญิงสาวที่เกิดมาพร้อมโรคหัวใจร้ายแรง หมอบอกว่าเธออาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 25 ปี ยิ่งช่วงหลัง ๆ ความฝันประหลาดนั้นยิ่งเกิดบ่อยขึ้นเท่าไร อาการของเธอก็ยิ่งทรุดลงเท่านั้น จนเธอคิดว่า เธอใกล้ลาโลกไปแล้วเสียอีก

แล้วเธอก็ได้ย้อนมาอยู่ในโลกที่เธอเคยฝันถึงซ้ำ ๆ ร่างกายในชีวิตใหม่นี้ยังคงอ่อนแอ แต่…ไม่มีร่องรอยของโรคหัวใจอีกต่อไป เธอหายดีแล้ว แข็งแรงพอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปข้าง ๆ ซิงโจว คิดได้อย่างนั้น เสี่ยวอวี่ก็แอบหัวเราะเบา ๆ ในใจ ในเมื่อชีวิตเก่าของเธอไม่มีใครให้ห่วง ไม่มีครอบครัว ไม่มีภาระ งั้น…การได้มาเกิดใหม่ในโลกนี้ก็คือความโชคดีของเธอน่ะสิ

…ที่สถานีตำรวจ…

เสี่ยวอวี่ให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าชายหัวล้านกับสี่เนียงเป็นพวกค้ามนุษย์ พวกเขาพยายามขายเธอกับซิงโจว เขาจะถูกส่งไปที่เหมืองถ่านหิน ส่วนเธอจะถูกขายให้พวกชายแก่ที่อยู่บนเขา โชคดีที่ช่วงนี้รัฐบาลกำลังกวาดล้างขบวนการค้ามนุษย์อย่างเข้มงวด จับได้ลงโทษหนักถึงตาย

สี่เนียงที่ถูกมัดมือโวยวายเสียงดัง ตะโกนกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง

“ไม่จริง!! นังนี่ต่างหากที่มาหาฉันเอง!! นังนี่อยากขายผัวตัวเองเพื่อจะได้กลับไปเมืองใหญ่!! มันก็เป็นพวกค้ามนุษย์เหมือนกัน!! ต้องจับมันด้วยสิ!!”

คำพูดของหญิงคนนั้น ทำเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจรีบหันขวับมามองหน้าเสี่ยวอวี่ทันที เธอไม่ยอมรับข้อกล่าวหานี้หรอกนะ เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอยังอยู่ระหว่างทางไปจดทะเบียนสมรสกับซิงโจวอยู่เลย

แต่…พอลืมตาอีกที กลับมาโผล่อยู่กลางวัดร้างเสียอย่างนั้น ถูกพวกค้ามนุษย์ล้อมไว้ ความทรงจำระหว่างนั้น ว่างเปล่าราวกับถูกลบหายไปทั้งช่วง ถึงอย่างนั้น เสี่ยวอวี่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเป็นคนมาจากศตวรรษที่ 21 ผ่านเหตุการณ์ประหลาดมาก็มาก ทั้งเรื่องการย้อนเวลา ฝันเห็นอะไรซ้ำ ๆ หรือแม้แต่การเกิดใหม่ เธอไม่แปลกใจกับสิ่งที่เหนือเหตุผลนี้เลย

เสี่ยวอวี่เดาว่า บางที…ช่วงเวลาที่เธอหายไปนั้น อาจมีใครบางคนหรือบางสิ่งควบคุมร่างของเธอไว้ ราวกับมีมือทองที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง หรือไม่ก็มีใครบางคนสวมร่างของเธออยู่ แล้วใช้ร่างนั้นทำเรื่องชั่วร้ายแทน แค่คิดก็รู้สึกขนลุกแล้ว เธอยอมให้โลกนี้มีคนที่มีพลังวิเศษอะไรก็ได้ แต่…อย่าให้ใครมาสวมร่างของเธอเลย

เพราะในความฝันนับครั้งไม่ถ้วน เธอมั่นใจว่าหญิงคนนั้นก็คือตัวเธอเอง เธอไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นกับซิงโจวคนที่เธอรักที่สุดในตอนนี้ เสี่ยวอวี่เชิดหน้า สบตากับสี่เนียงอย่างไม่เกรงกลัว

“งั้นก็บอกมาสิ ฉันไปหาไอ้บ้านั่นตอนไหน ที่ไหน ?” น้ำเสียงเธอเรียบนิ่ง ราวกับหญิงสาวที่ไม่กลัวแม้ต้องเผชิญกับโลกทั้งใบ

“ก็...ก็อยู่ตรงกลางถนนนั่นแหละ” สี่เนียงอึกอักตอบ เสียงสั่นจนคนฟังยังจับไม่ได้ว่าพูดจริงหรือโกหก แม้แต่ตัวหล่อนเองก็ยังรู้สึกแปลกใจอยู่

วันนี้…ตอนออกเดินเร่หาคนหลอกขายอยู่กลางถนน ก็เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย ผิวขาวจัดเกือบสะท้อนแสง ดูบอบบางแต่ในดวงตากลับมีแววแข็งกร้าว หญิงสาวคนนั้นเปิดปากบอกกับหล่อนทันทีว่า ไม่อยากแต่งกับคนโง่ อยากขายเขาเอาเงินกลับเมืองใหญ่

สี่เนียงก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเชื่อคำพูดของผู้หญิงคนนั้นง่ายดายเช่นนี้ ทั้งที่ปกติหล่อนจะระวังตัวมาก แต่...หล่อนกลับเดินตามผู้หญิงตรงหน้าไปถึงวัดร้าง และยังได้พาชายหัวล้านตามไปด้วย จากนั้น...ทุกอย่างก็กลายเป็นเหตุการณ์วุ่นวายที่ไม่มีใครคาดคิด

เสี่ยวอวี่รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอมั่นใจว่ามีมือที่มองไม่เห็นกำลังบงการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด เธอจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“ฉันไม่รู้จักพวกเธอสักหน่อย แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าพวกเธอเป็นพวกค้ามนุษย์ ? ฉันจะไปชวนให้พวกเธอมาลักพาตัวฝูซิงได้ยังไงกัน ? พวกเธอต่างหากที่หลอกฉัน พาไปติดกับ!” สี่เนียงยังไม่ยอมแพ้ ชี้นิ้วไปที่ซิงโจวแล้วร้องลั่น

“ก็ถามไอ้นั่นดูสิ !! มันเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้น !! ฉันไม่ได้โกหก !!”

ชายหัวล้านถอนหายใจเสียงดังแสดงท่าทีรำคาญ แล้วพูดว่า

“ถามไปก็เท่านั้น มันพูดไม่รู้เรื่องหรอก ก็แค่คนโง่คนนึง” ชายหัวล้านยังพูดไม่ทันจบ เพี๊ยะ!

เสี่ยวอวี่ตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง เล็บของเธอครูดจนเกิดรอยเลือดบาง ๆ บนใบหน้าชายคนนั้น

“คนโง่คือแกต่างหากเล่า!” เธอตวาดเสียงสั่น

“ฝูซิงไม่ใช่คนโง่ เขาแค่ไม่ชอบพูด ไม่ได้โง่เลยสักนิด” บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด เจ้าหน้าที่ตำรวจหันมามองหน้ากันด้วยความงุนงง เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนกระซิบเบา ๆ

“ผู้หญิงสวยขนาดนี้ ทำไมถึงยอมแต่งกับคนแบบนั้นได้นะ ? แปลกมากเลย” อีกคนพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดว่า

“ใช่ ๆ ดูเขาสิ หน้าตาหล่อเหล่า ดวงตาคมขนาดนั้น ไม่น่าจะโง่หรอก” แล้วตำรวจอีกคนก็ได้หันมาถามซิงโจวว่า

“สหายเย่ซิงโจว ผมขอถามอะไรหน่อยครับ ทำไมคุณถึงอยู่กับคนพวกนี้ที่วัดร้างได้ล่ะ ?”

เสี่ยวอวี่เผลอกำชายเสื้อแน่น ความกังวลแล่นผ่านหัวใจ แม้เธอจะจำเหตุการณ์ตอนนั้นไม่ได้ แต่...เขาเห็นทุกอย่าง เขาจะตอบว่าอย่างไรนะ ?

ซิงโจวยืนนิ่ง ดวงตาใสกระจ่างกวาดมองรอบห้องอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าเขายังคงไร้สีหน้า มือทั้งสองซ่อนอยู่ด้านหลังเหมือนเดิม จากนั้น...เขาก็ชี้นิ้วไปทางสี่เนียงกับชายหัวล้าน แล้วพูดสั้น ๆ ว่า

“คนชั่ว” แค่สองคำ แต่...น้ำเสียงกลับหนักแน่นกว่าคำอธิบายใด ๆ

เขาไม่ชอบสถานที่แออัดแบบนี้เลย โดยเฉพาะสถานที่ที่เต็มไปด้วยระเบียบและกฎเกณฑ์ ในยุคที่เขาจากมา เขาเป็นเพียงมือสังหารเงียบ ผู้ไม่มีสิทธิ์ก้าวเท้าออกสู่แสงตะวัน หลังจากที่พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

เจ้าหน้าที่ตำรวจมองตามร่างสูงโปร่งนั้นด้วยความทึ่ง ไม่เคยเห็นใครเย็นชาและเด็ดขาดขนาดนี้มาก่อน ยังเดินออกจากสถานีตำรวจก่อนคนรักตัวเองด้วย เจ้าหน้าที่ตำรวจอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบา ๆ

“ผู้ชายคนนี้ นิ่งจริง ๆ สงสารคนรักเขาจริง ๆ เลย” แล้วเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ได้หันมามองเสี่ยวอวี่ ก่อนจะเอ่ยปลอบ

“คนรักของคุณที่แปลกจริง ๆ เลยนะ แต่...ฝีมือเขานี่สุดยอดมาก เห็นตอนเขาขว้างหินใส่สองคนนี้ไหม ? นิ่ง แม่นยำ ทำเอาผมขนลุกเลย”

“แค่สาดน้ำเย็นใส่ทั้งคู่ก็ฟื้นแล้ว แรงกำลังพอดีเลย” เสี่ยว อวี่ได้ยินอย่างนั้นก็คลี่ยิ้มแห้ง

เธอรู้ดีว่าซิงโจวยังมีความสามารถอีกมากที่ทุกคนบนโลกนี้ยังไม่รู้ และทั้งหมดนั้น มีไว้เพื่อปกป้องเธอเพียงคนเดียว