31.เยี่ยมผู้ต้องหา

*ศาลใหญ่ประจำจังหวัด*

ช่วงระยะเวลาสามเดือนผ่านมา..

ครืด!!!

เสียงของประตูเหล็กบานใหญ่ ดังยาวและแหลมบาดหูกำลังถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า..

แยมเผลอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาภายในเขตห้องขังชั่วคราว กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและสนิมเหล็ก คล้ายจะเกาะติดหนึบอยู่บริเวณปลายจมูกเธอ

"เยี่ยมได้สิบห้านาที" เจ้าหน้าที่บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะพยักหน้าไปทางห้องกระจกกั้น

แยมพยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบทะลุอก เธอไม่รู้ว่าควรเตรียมสีหน้าแบบไหนมาเจอพวกเขาดี.. ไม่รู้ว่าควรโกรธ สงสาร หรือเจ็บปวดในฐานะอะไรดีกันแน่

บรรเจิดนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เสื้อผู้ต้องขังสีซีดทำให้ร่างสูงใหญ่ดูหดเล็กลงจนน่าประหลาด ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ตอนนี้กลับมีรอยคล้ำใต้ตาและหนวดเครา ที่ขึ้นรกราวกับเจ้าตัวไม่สนใจโลกภายนอกอีกต่อไป

เมื่อเห็นแยม.. เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบือนหน้าหนีกักเก็บความรู้สึกตนเสียอย่างนั้น

เรไรนั่งรออยู่อีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งแยกห้องกับรรเจิดแต่เห็นกันผ่านกระจกคนละบาน หญิงสาวผอมลงอย่างเห็นได้ชัด แก้มตอบ ดวงตาแดงช้ำราวกับร้องไห้หนักมาทั้งคืน แต่เมื่อสายตาสบกับแยม เธอกลับยิ้มบางๆ อย่างอ่อนแรง

แยมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือแตะโทรศัพท์สีดำตรงหน้า นิ้วสั่นเล็กน้อยก่อนจะยกมันขึ้นแนบหู ทั้งสองเครื่องพร้อมกันแต่เป็นคนละข้าง เพราะเธอเลือกเข้าเยี่ยมทั้งคู่เวลาเดียวกัน

"ทำไมถึงไม่ยอมบอกเรา.." น้ำเสียงของแยมแผ่วเบา แต่แน่นจนแทบไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ บรรเจิดหัวเราะอยู่ภายในลำคอ

"บอกไปแล้วได้อะไรขึ้นมา ต้องให้เธอมาเห็นสภาพแบบนี้น่ะเหรอ บอกไปแล้วเธอจะเลิกกับไอ้ยูโรหรือไง?" เขากล่าวด้วยเสียงแหบพร่า แยมเม้มปากแน่น ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว

"อย่างน้อยฉันก็ควรมีสิทธิ์รู้ความจริงนะ ไม่ใช่มารู้ข่าวจากปากคนอื่น! ที่พวกเธออยู่ข้างในห้องขังกัน มันไม่ใช่เพราะไอ้ความจริงที่เก็บซ่อนมานานเหรอ"

บรรเจิดเงยหน้าขึ้นมามองเป็นครั้งแรก แววตานั้นไม่ใช่ความดื้อรั้นเหมือนที่เธอเคยเห็น แต่มันคือความเหนื่อยล้า และความรู้สึกผิดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก

"ฉันขอโทษ.." คำพูดแสนสั้นหลุดออกมาช้าๆ

อีกฝั่งหนึ่ง.. เรไรยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเช่นกัน

เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่ชัด ราวกับบทเรียนครั้งนี้สาหัสมากพอสมควร

"แยม… เราไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้"

น้ำตาหยดลงบนพวงแก้มโดยไม่อายกระจกกั้น แยมหลับตาแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก..

"รู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง?" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือบอกทั้งคู่พร้อมกัน

"ฉันเหมือนโดนดึงออกจากโลกเดิม แล้วถูกบังคับให้มายืนอยู่ตรงนี้… โดยไม่มีคำอธิบายอะไรเลย แล้วพวกเราไม่ใช่เพื่อนกันตั้งแต่เมื่อไหร่? ต่อให้ไม่พอใจขนาดไหน ควรบอกกันตั้งแต่แรกไหม?"

ทั้งสองคนนั่งสะอึกกับคำพูดดังกล่าวของแยม เรไรร่ำไห้อย่างรู้สึกผิดกับสิ่งที่กระทำลงไป มืออีกข้างยกขึ้นแตะกระจก ราวกับอยากสัมผัสแยม แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่วางมือค้างไว้

"ตอนนี้ฉันกลัวแล้ว… ข้างในคุกมันทรมานมาก! ไม่รู้จะอดทนมีชีวิตอยู่ เพื่อชดใช้ความผิดได้นานแค่ไหน" คำสารภาพนั้นเบาจนแทบเลือนราง

แยมลืมตาขึ้น มองมือของเรไรที่แนบกับกระจก ก่อนจะยกมือของตัวเองขึ้นแตะอีกฝั่งหนึ่ง แม้รู้ดีว่าความเย็นของกระจกบานนี้ จะไม่สามารถถ่ายทอดอะไรได้เลย

"ฉันมาที่นี่! เพราะฉันยังเฝ้าคอยอยู่! ถึงจะไม่สามารถอภัยให้พวกเธอได้ แต่ขณะเดียวกัน.. ฉันแค่อยากให้พวกเธอสำนึกผิดจากใจจริงเท่านั้น ผลลัพธ์เช่นนี้ ฉันก็ไม่ได้ต้องการนักหรอก.."

แยมพูดช้าๆ บรรเจิดหลับตาลงทันที เหมือนคำพูดนั้นแทงลึกยิ่งกว่าคำกล่าวโทษใดๆ มือใหญ่กำแน่นจนเห็นเส้นเอ็นนูน

"อย่ามาเพราะความสงสาร ฉันไม่ต้องการเศษความห่วงใยจากเธอหรอกนะแยม!" เขาพูดเสียงต่ำ แยมเหลือบมองเขา สายตาเธอแข็งขึ้น.. เพราะนั่นคือความจริงที่เถียงบรรเจิดไม่ออก

ตั้งแต่ถูกจับกุมทางครอบครัวผู้ว่าฯ ได้ตัดขาดจากเขาไปโดยปริยาย ราวกับถูกทอดทิ้งอย่างแท้จริง ส่วนเรไรเป็นคนไร้ญาติอยู่แล้ว แต่การอยู่ข้างในย่อมทรมานกว่าจะหาสิ่งใดเปรียบ

ความเงียบปกคลุมห้องเยี่ยม.. มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เดินอย่างไม่ปรานี

"หมดเวลาแล้วครับ!" เสียงเจ้าหน้าที่ดังขึ้น แยมวางโทรศัพท์ลงช้าๆ มองทั้งสองคนเป็นครั้งสุดท้าย เรไรพยายามยิ้มทั้งน้ำตา บรรเจิดยังคงนั่งนิ่ง แต่แววตานั้น…เปราะบางกว่าที่เคยเป็นมาทั้งชีวิต

แยมลุกขึ้นเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ แต่ทุกย่างก้าวกลับหนักอึ้ง ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นพันธนาการหัวใจเอาไว้

การมาเยี่ยมครั้งนี้..ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น มันแค่ทำให้เธอรู้ว่า.. ไม่มีใครในเรื่องนี้จะหลุดพ้นหนีจากคุกได้จริงๆ แม้ว่าจะมีเส้นสายทางการเมืองมากแค่ไหน เพราะหลักฐานและพยานหนาแน่น

ชายผู้กระทำผิดได้แอบมองเธอเดินจากไปไกล ราวกับมีบางสิ่งที่ไม่เคยบอกให้รู้..