บทที่ 1

สายลมพัดสาดผ่านใบหน้าในยามราตรี ไร้เสียงอื่นนอกเสียจากจังหวะการฮัมเพลงที่คลอเคลียประสานลมมาแต่ไกล หากแต่หาได้รู้ตัวเจ้าของเสียงอันไพเราะเพราะพริ้งนี้

“อยากรู้จังว่าเจ้าของเสียงกำลังคิดอะไรอยู่?”

เป็นคำถามที่เธอเฝ้าอยากรู้หาคำตอบ แล้วจะไปหาจากที่ไหนดีล่ะ? ในเมื่อเธอเองก็ไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินถูกพัดพามาจากแห่งหนใด บางคราก็เหมือนฝันไป แต่ในเวลาเดียวกันเสียงที่ได้ยินกลับเหมือนจริงคล้ายถูกบรรเลงอยู่เพียงข้างหู

“เศร้าอยู่หรือเปล่า หรือว่ากำลังมีความสุขอยู่นะ?”

ความรู้สึกของผู้ฟังนั้นแทบแยกไม่ออก เจ้าของถ้อยคำร้องกำลังสุขหรือทุกข์อยู่กันแน่ ด้วยบทประพันธ์นั้นขาดหายไปเป็นช่วง ไม่สามารถปะติดปะต่อได้แน่ชัดว่าเป็นเพลงแบบใดแท้ เพราะเหตุผลนี้ทำให้ทุกค่ำคืนเธอยังคงเอาแต่นั่งตั้งคำถามเดิม ๆ อยู่เรื่อย

“อยากรู้จังว่าเพลงอะไร?”

ตั้งแต่วาดจันทร์ ย้ายมาอยู่ที่คอนโดนี้ เธอก็ได้ยินเสียงฮัมเพลงนี่มาตลอดสองปีที่ผ่านมา ช่วงแรกก็ดูน่ากลัว เพราะเธอไม่รู้ถึงที่มาของเสียง แต่พอ นานเข้าความกลัวก็หายคลายเป็นอื่น

ทุกครั้งที่มีเรื่องให้หนักอกหนักใจ เสียงที่เธอได้ยินในทุกค่ำคืนกลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้วาดจันทร์รู้สึกดี คล้ายว่าตลอดทั้งวันไม่เคยเกิดเรื่องแย่มาก่อน แม้นว่าเจ้าของเสียงอาจจะไม่ใช่คน…หากแต่มีวาสนาต่อกัน ก็ช่วยทำให้รู้ตัวหน่อยว่าคุณเป็นใครกันแน่

เพียะ!

เสียงฟาดหวายดังสนั่นลั่นเรือนใหญ่ของขุนน้ำขุนนางกลางเมืองพระนคร ใครผ่านไปมาก็ไม่คลายได้ยินกันทั่วบางให้ล่ำให้ลือเป็นเสียงเดียวกัน ว่าคงมีบ่าวทาสในเรือนนี้ทำผิดมหันต์เป็นแน่ มิเช่นนั้นเจ้าของเรือนคงไม่โทสะจัด สั่งโบยติดต่อกันสามวันสามคืนเช่นนี้

“ดึงตัวมันขึ้นมา สำออยนักรึมึง!”

“ท่านขุน! ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ โบยบ่าวแทนนะเจ้าคะ ฮือ”

“มึงหาต้องร้องขอความตายจากกู รอให้กูโบยมันจนพอใจกูเสียก่อน ต่อไปก็จะถึงตาของมึง!”

คนเป็นแม่จวนจะขาดใจอยู่ตรงหน้า ยามต้องเห็นลูกสาวที่เลี้ยงมาด้วยความรักถูกโบยไม่เว้นวัน ด้วยความผิดใหญ่หลวงที่นังบัวกระทำต่อนายเจ้าของชีวิตบ่าวทาสทั้งหลายในเรือน ต่อให้เธอจะร้องขอความเห็นใจเพียงใด หากแต่ก็คงจะไม่สามารถรั้งชีวิตนังบัวได้ตามหวังเป็นแน่

“ฮือ ฮึก อย่าทำอันใดแม่ของอิฉันเลยนะเจ้าคะ อิฉันกระทำความเลวครานี้แต่ผู้เดียว ขอท่านขุนอย่าลงโทษแม่ของอิฉันเลยเจ้าคะ ฮือ”

หยาดน้ำใสนองหน้าตลอดหลายวันที่ผ่านมา แม้นจะปฏิเสธไปแล้วว่าตนไม่ได้กระทำผิดคิดชั่ว หากแต่ใครจะเข้าข้างในเมื่อทุกอย่างชี้ตัว ว่าบัวเป็นผู้กระทำผิดไปแล้ว

เพียะ!

“มึงคิดว่าคนชั่วแบบมึงจะต่อรองอันใดกับกูได้กระนั้นรึ?!”

“ฮือ ฮึก”

เสียงร่ำไห้ประสานสนั่นกับเสียงฟาดหวายที่โบยลงหลังนับครั้งมิได้ ความเจ็บปวดทางกายยากหายเกินเยียวยาฉันใด ความเจ็บทางใจหายยากเกินกว่าฉันนั้น

บัวรักท่านขุนปานนี้ แต่ท่านขุนมิรักบัวบ้างหรือเจ้าคะ

ขุนเอก พิพัฒน์เดช ผู้เป็นนายแลเจ้าของเรือนไทยใหญ่หลังนี้ ได้แต่งตั้งให้บัวขึ้นมีอำนาจเหนือบ่าวทาสคนอื่น ๆ โดยให้ตำแหน่งเมียทาสแก่มัน หากแต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นหลังจากที่มันอายุย่างเข้าเลขยี่สิบได้ไม่นาน

ถามว่าพ้นสายตามาถึงสองปีได้อย่างไร ก็เพราะช่วงหนึ่งท่านทำงานอย่างหนัก แม้แต่บ้านเรือนก็ยังมิมีเวลากลับ หลังจากที่งานราชกาลผ่านพ้นจวนซาลง ท่านก็มีเวลามากขึ้น ประจวบเหมาะกับที่บัวมีรูปร่างหน้าตาสะสวยไม่แพ้ใคร ทั้งยังเป็นสาวแรกแย้มมิเคยต้องมือชายที่ไหน มีหรือจะพ้นสายตาเจ้าของเรือนไปได้

“เอ็งเงียบปากไปนังบัว! ฮือ ท่านขุนเจ้าคะ หากไตร่ตรองดู คนที่กระทำผิดแน่แท้ก็คงเป็นอิฉันเอง ฮือ อิฉันสั่งสอนลูกได้ไม่ดีเองเจ้าค่ะ”

สองมือสั่นคลอนพนมไหว้ท่วมหัว กี่ครั้งกี่หนที่ก้มกราบแนบเท้าของนาย หากแต่ก็ยังไร้ความปรานีส่งถึงเจ้าของการกระทำ

“ท่านขุนอย่าไปใจอ่อนกับมันนะเจ้าคะ อีบัวมันจะต้องตายตกตามลูกของอิฉันไปนะเจ้าคะท่านขุน”

เมียอีกคนของขุนเอกพูดขึ้นด้วยท่าทีมิพอใจเป็นหนักหนา เพราะเมียทาสมันถือดี อิจฉาริษยาเมียเล็ก [1] อย่างนาง เพียงแค่ประกาศกร้าวว่านางกำลังตั้งท้องลูกของขุนเอกได้ไม่ถึงเดือน นังบัวก็ริอ่านคิดแผนชั่ว สุดท้ายนางผู้นี้ก็ตกเลือดขั้นว่าเสียลูกในที่สุด!

เหตุนี้เลยทำให้เมียทาสถูกโบยอยู่ถึงสามวันสามคืนตามคำร่ำลือ ทั้งหมดก็เพื่อระบายความโทสะในใจผัว ดูทีความโกรธแค้นจักยังไม่หมดสิ้นในเร็ววัน หากอีบัวเจ้าของเวรกรรมมิถูกโบยให้ตายตกตามลูกท่านขุนไปในวันสองวันนี้!

เพียะ!

‘เฮือก!!!’

เจ้าของร่างเล็กสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นกลางดึก หลังจากข้ามวันใหม่มาได้ไม่นาน ความเจ็บ ความเสียใจมันอัดอั้นอยู่กลางอกทำเอาอธิบายไม่ถูก มีเพียงแค่น้ำตาหยดใสที่กำลังไหลอาบนองข้างแก้มอย่างไร้เหตุผล

วาดจันทร์รู้ว่านี่คือความฝัน แล้วคนที่ฝันเป็นเรื่องราวเดิม ๆ ติดต่อกันตลอดหลายปี มันมีอยู่จริง ๆ งั้นเหรอ ทั้งที่ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่คอนโดนี้ความฝันนี่ก็หายไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ทำไมคืนนี้ถึงกลับมาฝันเรื่องเดิมได้อีกล่ะ?

“นี่เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หลังจากตั้งสติได้เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองนั้นเผลอหลับ และถ้าจำไม่ผิด เหตุการณ์สุดท้ายที่วาดจันทร์จำได้ คือกำลังฟังเสียงฮัมเพลงที่พัดผ่านตามลมอยู่หน้าระเบียงไม่ใช่หรือไง?

แล้วใครเป็นคนพาเธอมานอนอยู่บนเตียงนี้…

[1] เมียกลางนอก = อนุภรรยาหรือเมียน้อย