คนไม่น่ารัก

และสายตาสั้นมากแถมยังไม่คาดเข็มขัด ใบขับขี่ก็หาย ถ้าเช็คละเอียดจริงมีหวังโป๊ะแตกแน่นอน เพราะชะนั้นต้องเจรจากับมันตัวต่อตัวห้ามใครมายุ่ง

ถ้าพ่อแม่รู้ว่าหัวแตกตาแหกมีหวังได้หาคนมาดูแลเช้ากลางวันเย็น อึดอัดแย่

ถ้าอย่างนั้น...ก็ให้หมอนี่ชดใช้ด้วยการมาเป็นคนใช้น่าจะดีกว่าคนของพ่อแม่ที่ส่งมา

มันติดหนี้อยู่ใช้อะไรก็ต้องทำไม่กล้าขัดใจท่าทางปราดเปรียวดูมีสติเวลาคับขันแถมยังแรงเยอะตอนสติแตกลากคนตัวโตกว่าออกมาจากรถได้ก็น่าจะมีประโยชน์บ้างแหละนะ

ไหนๆ ตาก็เจ็บไม่อยากให้พ่อแม่ส่งคนมาประกบก็..ไอ้เตี้ยนี่แหละเหมาะสมกับตำแหน่งไม้กันหมาที่สุด

รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฎบนใบหน้าคมเข้มยื่นหน้าลงมองคนตัวขาวแล้วคำสั่งบางอย่างก็ถูกเอ่ยออกมา

"แง๊งงงงงงง"

"เฮ้ย ไอ้เตี้ย หยุดร้อง!"

"ฮึ่กก.."

"มึงต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กูทุกบาท!''

"ผ ผมไม่มี.."

"ชดใช้ด้วยร่างกายของมึงซะ!"

"ห่ะ?"

..

.

10ชั่วโมงต่อมา

"เฮ้ย.."

"นี่.."

"ตื่นสิวะ!!"

ป๊าปปป!!

"โอ้ย!!ใครเนี่ย? คุณเป็นใครมาตีหัวผมทำไม?" ร่างเล็กบนเตียงคนไข้ถูกฟาดด้วยบางอย่างที่คล้ายมือแต่รุนแรงกว่านั้นเสียจนเส้นผมกระจาย

ดวงตาปูดบวมจากการร้องไห้เสียใจก่อนหน้าทำเอาลืมตาได้ยากเย็นพยายามมองคนที่ใช้เสียงแข็งกร้าวปลุกตนเองไปพลางขยี้ตาไปพลาง

"เป็นบ้าอะไรอยากตายหรือไงห๊ะถึงมาเดินกลางถนนตอนไฟเขียว! นิดเดียวเว่ยอีกนิดเดียวถ้ากูหลบไม่ทันมึงตายห่าไปแล้ว!!"

คนหน้าแปลกทรงผมแปลกพูดจาแปลกๆ สวมเสื้อผ้าสีแดงชี้หน้าด่ากราดไม่สนสายตาหลายคู่ที่มองคนตัวโตก้มหน้าเข้ามาใกล้ตะคอกใส่จนแสบหู พยายามเบี่ยงหน้าหลบแต่ทำไม่ได้ก็กล้ามแขนพี่แกใหญ่เท่าหัวเด็กแรกเกิดได้กระมัง

ตาเรียวรีคมกริบแดงก่ำช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน

"หา?" เสียงเล็กอุทานเบาต่างกันอย่างสิ้นเชิงสมองอาจจะช้าเพราะไม่ได้กินข้าวจึงนึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

"ทำหน้าเอ๋ออะไร! กูคนที่ขับรถหักหลบมึงไปชนเสาไฟไง! แล้วเป็นบ้าอะไรทำไมกูหัวแตกตาแตกต้องฟื้นก่อนมึงที่แค่เป็นลมหมดสติด้วย!!ไอ้อ่อน!"

น้ำลายเต็มหัวหมดจะตะโกนให้คอแตกเลยหรือไงอยู่ห่างกันแค่คืบ

น่ากลัว.. ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเหลือเกิน

ดวงตากลมบวมเป่งใต้เส้นผมปรกหน้ามองลอดออกมาเห็นเพียงสีหน้าดุดันของคนร่างสูงใหญ่คล้ายนักกีฬาเพาะกล้าม ตัวโตผิวสีแทนตัดกับสีเสื้อสีแดงแต่กระดุมขาดเกือบยกแผงเผยให้เห็นแผ่นอกกว้างแน่นประดับประดาด้วยลวดลายของหมึกสีดำพาดผ่านความนูนล่ำเป็นลายกราฟฟิตี้โหดๆ

ต่ำลงไปแค่ไหนไม่ทราบแต่รอยสักหายเข้าไปในกางเกงไม่กล้ามองต่ำกว่านั้นเพราะมัน..หวาดเสียว

ส่วนบนของรอยสักสุดอยู่ที่ข้างลำคอหนาทั้งสองฝั่ง ตรงหน้า..ห่างกันแค่คืบ เพราะถูกกำคอเสื้อดึงเข้าหาแทบจะสิงร่างกัน

ดูท่าจะโกรธ โกรธมากๆ โกรธสุดๆ คำพูดคำจาท่าทางคล้ายคนบ้าคลั่ง ไม่เป็นมิตรและถ่อยเสียจนไม่คิดว่าจะเป็นคนเมืองกรุงแบบพี่ทอยที่ปากหวานมากๆ

บ้าชะมัดนึกถึงอีกแล้ว..

"คุณไม่พิการหรอกเหรอครับเลือดท่วมแบบนั้น" ร่างเล็กย่นคอลงก้มหน้าหลบดวงตาแดงก่ำกลัวตัวสั่นแต่อยากถามเผื่อคนตรงหน้าจะเห็นใจลดดีกรีความเกรี้ยวกราดลง

"นั่นปากเร๊อะ! กูแค่หัวแตกตาแตก แต่มึงน่าจะไส้แตก! กล้ามากบังอาจมาแช่งกูมึงรู้ไหมกูลูกใคร!"

เส้นเสียงอันแข็งแกร่งไม่แพ้ร่างยักษ์ยังคงดังชนิดเสมอต้นเสมอปลายดังลั่นโรงพยาบาลมองไปมองมาเหมือนนักเลงตามทวงหนี้

"ม ไม่ ไม่รู้ครับ" หัวทุยส่ายรัวคอหดสั้นไม่กล้ามองเจ้าของเสียงที่ปลุกตนเองด้วยฝ่ามือใหญ่แรงเยอะข้างนั้น

"โง่!! กูโมโหมากรู้ไว้ซะด้วย มึงได้ชดใช้ทั้งชาติแน่! แหกตาดูมึงทำตากูเจ็บ หัวก็แตก ทำรถแลมโบสีแดงรุ่นล่าสุดกูระเบิดมึง! เจอ!กู!แน่!''

ปากหยักแสยะกว้างชีมือชี้ไม้มาที่ผ้าพันหัวกับดวงตาแดงก่ำใบหน้าเหี้ยมสันกามคมกริบกับลอยสักที่คอทำเอาคู่กรณีตัวน้อยยกมือขึ้นมาปิดตาเกรงจะถูกสาปเป็นหินเข้าจริงๆ

แต่คนเจ็บกลับไม่ปราณีร่างเล็กยื่นมือคว้าคอเสื้อย้วยเขย่าไปพร้อมกับตะโกน

"เอาเงินมาจ่ายค่าเสียหายให้แลมโบกูเดี๋ยวนี้!!''

หัวเล็กสั่นคลอนด๊อกแด๊กเพราะถูกกำคอเสื้อเขย่า ทันทีที่ได้ยินว่าทำให้รถยี่ห้ออะไรเกิดอุบัติเหตุภาพในหัวไหลย้อนเข้ามาเป็นฉากๆ

พี่ทอยคนรักของตนเคยพูดถึงรถยี่ห้อนี้ว่า..

'แลมโบสีแดงสิบกว่าล้านสวยอะไรแบบนี้'