บทที่4 ข่าวใหญ่

บ้านเชาฮาน, เมืองอุทัยปุระ

บรรยากาศยามเย็นในบ้านเชาฮานเต็มไปด้วยความเงียบงันและอึมครึม หลังจากเหตุการณ์ทะเลาะกันเมื่อช่วงสาย อัมพิกายังคงเป็นกังวลเรื่องอาการของมารดา แม้ว่าแม่ของเธอจะยืนยันว่าตัวเองไม่เป็นอะไรมาก แต่แววตาที่ดูอ่อนล้าของกาญจีกลับทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

"แม่นั่งพักตรงนี้ก่อนนะคะ" หญิงสาวบอกกับมารดาก่อนจะตัดสินใจโทรหาคุณหมอประจำตระกูล

"หมอศานนท์ ปัทมกุล" ชายวัยกลางคนที่มีความรู้และประสบการณ์ในการรักษา และยังเป็นคนที่ครอบครัวเชาฮานไว้ใจมาอย่างยาวนาน

( ฮัลโหล) เสียงแหบทุ้มดังขึ้นจากปลายสาย

( สวัสดีค่ะ คุณลุง หนูเองค่ะ อัมพิกา )

( คุณลุงคะ คุณลุงช่วยมาตรวจดูคุณแม่ให้หนูหน่อยได้ไหมคะ พอดีว่าคุณแม่ท่านเป็นลมน่ะคะ )

( ได้สิ เดี๋ยวอีกสักพักลุงเข้าไปนะ )

( ค่ะคุณลุง ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ) พูดจบเธอก็ตัดสายไป อัมพิกาเดินเข้ามาดูกาญจีที่นั่งอ่อนแรงอยู่ในห้องนั่งเล่น

" เป็นยังไงบ้างคะแม่ "

" แม่ไม่เป็นอะไร อีกสักพักแม่ก็หาย" เสียงอ่อนแรงของมารดาทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วแน่น กาญจีเอามือไปแตะมือลูกสาวเบาๆ เธอไม่อยากให้ลูกสาวต้องเป็นกังวลเพราะเธอ

" อามิ เชื่อแม่นะลูก "

" ไม่เชื่อได้ไหมคะ" หญิงสาวพูดขึ้นอย่างดื้อรั้น ทำเอาคนเป็นมารดาต้องระบายยิ้มด้วยความเอ็นดู

"ดื้อจริงๆ"

"แม่คะ เดี๋ยวอีกสักพัก คุณลุงหมอจะมาตรวจร่างกายแม่นะคะ ช่วงนี้แม่ดูซูบไปเยอะมากเลยนะคะ " ดวงตาสีน้ำผึ้งสวยมองไปตามร่างกายของคนตรงหน้า แม่ของเธอซูบผอมลงไปเยอะจริงๆ ดูสิ ... แก้มตอบลงไปตั้งเยอะ

" เด็กคนนี้..แม่บอกว่าไม่เป็นอะไรไงจ๊ะ "

" อย่าดื้อนะคะแม่ " หญิงสาวล้อเลียนเสียงของมารดาตอนที่ดุเธอเป็นประจำ ร่างบางลุกขึ้นไปหยิบยาสมุนไพรมาทาแก้มให้แม่ของเธอ รอยแดงซ้ำเริ่มขึ้นสีชัดทำให้อัมพิกาเริ่มเป็นกังวลขึ้นมาบ้างแล้ว

ผ่านไปสักพัก คุณหมอชายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกับกระเป๋าสัมภาระ หญิงสาวก็เดินเข้ามาต้อนรับคุณหมอศานนท์ด้วยความยินดี

"สวัสดีค่ะคุณลุงหมอ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ " ร่างบางยกมือไหว้คนตรงหน้าด้วยความเคารพ พร้อมกับคำทักทายที่สนิทสนม

" สวัสดีจ้ะ ไม่เจอกันนานเหมือนกันนะ โตเป็นสาวแล้วหลานลุง "

" ขอบคุณค่ะ "

" แล้วนี่แม่ของเธอเป็นอะไร ทำไมถึงได้เรียกลุงมากระทันหันแบบนี่ " คำถามของคนตรงหน้าทำให้อัมพิกาอ้ำอึ้ง ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้กับศานนท์ฟัง

หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดคุณหมอหนุ่มใหญ่ก็ยกมือขึ้นกุมขมับทันที เขาไม่คิดเลยว่าเพื่อนสนิทของตัวเองจะเลือดร้อนเหมือนตอนหนุ่มๆไม่มีผิด คิดว่ามันหมดไฟไปแล้ว แต่ถึงขั้นต้องทำร้ายร่างกายภรรยาตัวเองแบบนี้เขาคงต้องเรียกเพื่อนมาปรับทัศนคติกันใหม่

" ไอ้เพื่อนเวร!! " เสียงสบถจากศานนท์ ทำให้หญิงสาวที่อยู่ข้างๆถึงกับสะดุ้ง แต่ก็รีบนำทางคุณลุงหมอไปตรวจอาการแม่เธอทันที

หลังจากตรวจเช็คร่างกายของกาญจีอย่างละเอียด หมอศานนท์มองกาญจีอย่างครุ่นคิด ก่อนจะโพล่งออกไปอย่างไม่คิด

"กาญจี เธอกับหมอนั่นมีอะไรกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่"

" เอ่อ...." สองแม่ลูกเชาฮานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก โดยเฉพาะ อัมพิกา ความร้อนเห่อขึ้นใบหน้าสวยทันที

" ขอโทษทีที่ฉันไปละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว แต่ฉันต้องการคำตอบ "

"ส...สองเดือนที่แล้ว " เมื่อได้ฟังคำตอบจากเมียเพื่อน ศานนท์ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันไปคุยกับอัมพิกาที่รอฟังผลตรวจอย่างใจจดใจจ่อ

“เธอไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงหรอก อ่อนเพลียเล็กน้อย แต่อาจจะต้องพักผ่อนให้มากขึ้น...” หมอหนุ่มหยุดพูดไปพักนึง ก่อนจะหันไปพูดกับเมียเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“และอีกเรื่อง...เธอกำลังตั้งครรภ์นะกาญจี”

คำพูดของหมอทำให้หญิงสาวชะงัก ดวงตาสีน้ำผึ้งเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองมารดาที่ตกอยู่ในอาการเช่นเดียวกันกับเธอ

“แม่...ตั้งครรภ์? เดี๋ยวนะ!” อัมพิกาพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ดวงตาคู่สวยหลับตาลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองเพดานอย่างเหม่อลอย ซึ่งไม่ต่างจากผู้เป็นมารดาเลยสักนิด

“แม่เองก็ไม่คิดว่าจะมีลูกอีกในวัยนี้...แต่แม่...” เสียงของกาญจีสั่นเครือ เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงช็อกกับข่าวนี้

"...." หญิงสาวยังคงนิ่งเงียบ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวบรวมสติให้ได้มากที่สุด สายตาเหลือบมองสาวใช้ที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“ไปตามคุณพ่อมาที บอกว่าฉันมีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย”

"ค่ะคุณหนู" สาวใช้รีบพยักหน้าและเดินออกไป อัมพิกาหันกลับมามองมารดาที่นั่งอยู่บนเตียง เธอค่อย ๆ บีบมือมารดาเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ

“แม่ไม่ต้องกังวลนะคะ หนูจะอยู่ข้างแม่เสมอ” แววตาสีน้ำผึ้งจ้องมองมารดาที่เธอรักมากที่สุดด้วยความหนักแน่น

" แม่รู้จ้ะ... พี่ศานนท์พอจะทราบอายุครรภ์ไหมคะ" กาญจีหันไปถามเพื่อนสนิทของสามีด้วยความเป็นกังวล

" จากคำบอกเล่าของเธอ ตอนนี้อายุครรภ์ก็จะประมาณ 7-8 สัปดาห์ ยังไงก็ไปตรวจรายละเอียดที่โรงพยาบาลอีกทีแล้วกันนะ" ศานนท์ระบุอายุครรภ์ที่แน่นอนไม่ได้ จึงแนะนำให้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาลอย่างละเอียดอีกที

" แล้วนี่สามีเธอยังไม่มาอีกหรอ"

" เขาคงอยู่ที่วิหารมหาเทพน่ะคะ "

" มันก็เป็นแบบนี้ทุกที ชอบหนีปัญหา " คุณหมอหนุ่มพูดออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

วิหารพระศิวะประจำตระกูลเชาฮานตั้งตระหง่านกลางสวนกว้าง บรรยากาศรอบข้างสงบร่มรื่น รายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ทอดเงาปกคลุมพื้นที่โดยรอบ แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดกระทบยอดโดมสีทองสว่างไสวราวกับประกายแห่งความศักดิ์สิทธิ์ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วแว่วมากับสายลมเย็น กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้บูชาพระศิวะอบอวลไปทั่วบริเวณ

ปราโมทย์ เชาฮาน ในชุดโจฎปุรีสีขาวสะอาดตา ยืนอย่างสง่าหน้าศิวลึงค์ที่ประดิษฐานอยู่กลางวิหาร ร่างสูงสงบนิ่ง ดวงตาคมเข้มจับจ้องไปยังศิวลึงค์สีดำมันเงาที่ประดับด้วยพวงมาลัยดอกดาวเรืองและดอกชบาสีสด เขายกมือขึ้นพนม ก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์พระศิวะที่แกะสลักไว้เหนือศิวลึงค์

สายลมอ่อนพัดผ่านเข้ามาภายในวิหารจนเสียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่ส่งเสียงดังกังวาน เขายืนครุ่นคิดถึงคำอธิษฐานที่เคยเอ่ยขอไว้ต่อพระศิวะเมื่อหลายปีก่อน ความคิดของเขาย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่ครอบครัวของเขาต้องการลูกชายอีกคนเพื่อสืบทอดนามสกุลเชาฮาน แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความหวังนั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไปตามอายุของภรรยา

"คุณท่านคะ" เสียงแผ่วเบาของสาวใช้ทำลายความเงียบสงบ ร่างสูงหันไปมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง

"มีอะไร?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย

"คุณหนูให้มาตามค่ะ เธอบอกว่ามีเรื่องอยากจะพูดกับคุณท่านค่ะ" สาวใช้ตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"เดี๋ยวฉันตามไป"ชายหนุ่มพยักหน้า ยกมือไหว้ศิวลิงค์ก่อนจะเดินออกจากวิหารไปยังห้องโถงใหญ่

เมื่อมาถึง เขาเห็นศานนท์ เพื่อนสนิทที่เป็นหมอประจำตระกูล นั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้องนั่งเล่น มือเรียวสวยของคุณหมอหนุ่มยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทางผ่อนคลาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนที่เดินเข้ามาด้วยแววตาเชือดเฉือน

"ศานนท์...มาทำอะไรที่นี่?" ปราโมทย์ถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมินแววตาอาฆาตของเพื่อนสนิท

" ฉันมาเยี่ยมเมียเพื่อนผิดตรงไหน.. " คุณหมอหนุ่มตอบอย่างไม่สนสายตาเย็นชาของเจ้าบ้านเลย

" แกมีธุระอะไร"

" คุณลุงหมอมาตรวจร่างกายแม่ค่ะ หนูเป็นคนโทรเรียกท่านมาเอง" อัมพิกาอธิบายให้คนเป็นพ่อเข้าใจ

" หมดธุระแล้วก็กลับไปสิ"

" เฮ้ย!....แกจะไม่รอฟังข่าวดีจากปากฉันเลยหรอ"

"ข่าวดี?" ปราโมทย์เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย พลางเพื่อนสนิทที่นั่งดื่มชาอย่างละเมียดละไมไม่ยอมตอบคำถามของตนสักที

"ใช่"

" เรื่องอะไร?"

"ภรรยานายกำลังตั้งครรภ์ ทั้งๆ ที่อายุของเธอเข้าเลขสี่แล้ว ฉันต้องบอกว่ามหัศจรรย์สุดๆ " คุณหมอหนุ่มพูดด้วยความตื่นเต้น สายตาจ้องมองเพื่อนสนิทที่นิ่งค้างไป ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและประหลาดใจปรากฏขึ้นในใจ ดวงตาคมกริบวูบไหวเสี้ยววินาที แต่เขากลับเลือกที่จะเก็บอาการเอาไว้

" นิ่งเป็นท่อนไม้เลยนะแก" ศานนท์พูดอย่างประชดประชันพลางหันไปหาภรรยาเพื่อนอยากให้กำลังใจ ที่ได้สามีไม่ต่างจากท่อนไม้

กาญจีที่ยืนมองเขาอยู่ใกล้ๆ รู้สึกถึงระยะห่างที่มองไม่เห็นระหว่างเธอและสามี หญิงสาวที่กำลังจะได้เป็นแม่อีกครั้งลูบท้องตัวเองเบาๆ ด้วยความรู้สึกอ่อนไหวและน้อยใจ แต่เธอไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เพียงแค่ยิ้มจางๆ อย่างฝืนทน อัมพิกายืนมองทั้งสองคนก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

คนนึงเย็นชาเก็บความรู้สึก อีกคนนึงพูดน้อยอ่อนหวานเก็บทุกอย่างไว้ในใจ... คิดแล้วก็กลุ้มใจจริงๆ

สายลมพัดผ้าม่านสีขาวบางให้พริ้วไหว ร่างสูงยกถ้วยชาขึ้นจิบเงียบๆ ขณะที่ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความคิดหลากหลาย

"ขอบใจมาก ศานนท์..." เขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนจะเหลือบมองภรรยาของเขา

"เธอพักผ่อนเถอะ อย่าหักโหม" คำพูดเพียงสั้นๆ ที่ไม่ได้แสดงความอ่อนโยนทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ท่ามกลางความว่างเปล่า เธอหันไปสบตาศานนท์ที่พยักหน้าอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ทว่า...ภายในใจของปราโมทย์เองก็ไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่ภรรยาเข้าใจ เขาแอบยิ้มเล็กๆ ขณะที่คิดถึงเด็กน้อยในครรภ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นมา แล้วก็เป็นห่วงสุขภาพของภรรยาที่ตั้งครรภ์ตอนอายุมาก ทั้งแอบรู้สึกผิดที่ทำร้ายร่างกายภรรยาด้วยความโมโห คิดถึงตรงนี้เขาก็รู้สึกอยากชกหน้าตัวเองหนักๆสักที

" พ่อคะ " เสียงของลูกสาวทำเอาคนเป็นพ่อหลุดออกจากภวังค์ความคิด

" มีอะไร? "

"เรื่องที่แม่กำลังจะมีน้องอีกคน พ่อดีใจไหมคะ" หญิงสาวถามคนตรงหน้าด้วยความสงสัย

" ดีใจสิ " เขาตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทำเอาอัมพิกาพูดไม่ออก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดัง

"เฮ้อ!...พ่อคะ บางทีหนูก็อยากให้พ่อแสดงความรู้สึกออกไปให้แม่รู้บ้าง แม่เขาจะได้มีกำลังใจไงคะ" นิ่งเป็นท่อนไม้เหมือนที่คุณลุงหมอพูดไปไม่มีผิด

" พ่อจะพยายาม " ดวงตาคมเข้มหลุบต่ำลงอย่างใช้ความคิด

บ้านอัคราวัล, เมืองชัยปุระ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านม่านบางในห้องนั่งเล่นอันโอ่อ่าของตระกูลอัคราวัล ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด จิบกาแฟร้อนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเคล้ากับเสียงนกร้องเบาๆ ด้านนอกหน้าต่าง หนังสือพิมพ์ฉบับเช้าถูกเปิดอ่านอย่างตั้งใจ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นขัดจังหวะความสงบ

กริ่ง~ ศิวะวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์ น้ำเสียงเรียบนิ่งถูกกรอกลงในสาย

(ฮัลโหล )

(สวัสดี ศิวะหรอ)

(ครับคุณลุง)

(ขอโทษที่รบกวนนะ แต่ลุงมีเรื่องสำคัญจะบอก)

(เรื่องสำคัญอะไรหรือครับ?) ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม

(ภรรยาของลุงกำลังตั้งครรภ์ ลุงตั้งใจจะจัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับเด็กในครรภ์ตามธรรมเนียม ลุงเลยอยากชวนเธอมางานด้วย) ปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยความสุขเล็กๆ

(ขอแสดงความยินดีด้วยครับ เป็นข่าวที่น่ายินดีจริงๆ แล้วงานเลี้ยงจัดขึ้นเมื่อไหร่?) ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มเป็นประกายวูบหนึ่ง

(อีกสองวัน อีกเดี๋ยวลุงจะพาเธอไปหาหมอด้วย ตั้งครรภ์ทั้งๆที่อายุขนาดนี้ มีความเสี่ยงไม่น้อยเลย )

(ฝากความเป็นห่วงถึงคุณป้าด้วยนะครับคุณลุง ยังไงผมจะไปร่วมงานแน่นอนครับ) ชายหนุ่มตอบกลับก่อนจะวางสายไป งานเลี้ยงในอีกสองวันนี้เป็นโอกาสที่ดีในการเริ่มแผนการของเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกจุดขึ้นบนริมฝีปาก

" อัมมาวดี ผมอยากจะรู้นัก ว่าคุณจะทำยังไงตอนที่เห็นหน้าผม" ความเจ็บปวดสายนึงแล่นเข้ามาในหัวใจทว่า...เขากลับไม่ได้สนใจมันเลย ความรักที่มีต่อหญิงสาวช่างลึกซึ้ง ถึงแม้ว่าเธอจะปันใจให้ชายอื่นและเลิกทิ้งเขาไป มันน่าขำตรงที่..เขาไม่สามารถเลือกรักเธอได้เลย แต่ก็ไม่สามารถปล่อยวางความแค้นเพราะเธอได้เช่นกัน

งานเลี้ยงที่ปราโมทย์กล่าวถึงเรียกว่า "สรีมันทาน" (Seemantha) ซึ่งเป็นธรรมเนียมโบราณของอินเดียในการเฉลิมฉลองการตั้งครรภ์ครั้งแรกของสตรี ช่วงเวลานี้มักจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เพื่ออวยพรให้แม่และเด็กในครรภ์แข็งแรง แขกเหรื่อมารวมตัวกันเพื่อมอบคำอวยพรและของขวัญอันเป็นมงคลแก่ครอบครัว

ในวันงาน ร่างสูงใหญ่ของศิวะในชุดโจฎปุรีประดับลายทองอันสง่างาม เขาเตรียมของขวัญสำหรับเด็กในครรภ์อย่างพิถีพิถัน เดินก้าวเข้ามาในงานบรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงดนตรีพื้นเมืองดังคลอไปทั่วงาน ตกแต่งด้วยดอกไม้สีสดที่พาดระโยงระยาง แขกจากทุกสารทิศล้วนแต่งกายอย่างหรูหรา