บทที่ 17 ความแตกคูณสอง

            แอนนาเป็นหญิงค่อนข้างห้าว  ผมดำขลับแต่ยาวแค่ประบ่า  ผิวขาวละเอียด  สีเสื้อขับผิวให้ยิ่งขาวยิ่งขึ้น  เธอโทรหาสุปรีย์เพื่อนสมัยเรียนมัธยม  เสียงเรียกดังไม่กี่ครั้งร่างบางก็รับสาย  ทั้งสองคนคุยอย่างสนิทสนม  แต่ที่หญิงสาวไม่ค่อยติดต่อเพื่อนคนนี้  เพราะแอนนาจะนึกติดต่อคนอื่นเมื่อมีปัญหาจำเป็นเท่านั้น

            ทั้งสองคนนัดเจอที่ร้านกาแฟใกล้ย่านที่สุปรีย์อยู่  ในร้านมีคนอยู่ไม่กี่คน  ร้านตกแต่งด้วยไม้เลื้อยและเปิดน้ำให้ไหลไปตามกระจกร้าน  เสียงน้ำไหลทำให้เหมือนนั่งอยู่ใกล้น้ำตก  และดับร้อนได้ดี  ดาราสาวสวมแว่นตาสีดำเพื่ออำพราง  แต่คนรอบๆ ก็สังเกตเห็นเธออยู่ดี  ทั้งคู่คุยถามสารทุกข์สุกดิบ  ก่อนที่แอนนาจะเข้าประเด็น

           "ปรีย์รู้ไหม  แอนนาเจอผู้ชายคนหนึ่ง  เขาเป็นรุ่นพี่  เราเจอกันที่ทำงานของแอนนา  เขาคอยสอนงานให้  ชวนไปร่วมก๊วนกินข้าวตอนเที่ยง  แล้วก็ไลน์หาทุกวัน"

            สุปรีย์นึกถึงเรื่องของตัวเองขึ้นมานิดหน่อย

"แล้วไงอีก"

            "แต่เขาก็คุยกับผู้หญิงอีกคน  ทำท่าเหมือนเป็นแฟนกัน  ใครๆ ก็รู้ว่าเขาคุยกัน  แต่คือ...แอนนาอยากรู้ว่าเขาชอบเราไหม" 

            ร่างบางตอบว่าใช่  เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนตาคมคิดยังไงกับเธอ  ไม่ว่าจะหยอดไปกี่ครั้ง  แต่ก็เดาไม่ได้ว่าคำตอบของอีกฝ่ายคืออะไร  ที่ทำไปอาจเพราะเพื่อให้ทำงานเข้าคู่กันได้ดีหรือเปล่า  เธอออกไปกินข้าวกับเกล  แต่บางครั้งเจ้าตัวก็ทำเหมือนชอบเธอจนเดาออก  และบางครั้งเขาก็ดูมีความลับที่เอ่ยออกมาไม่ได้อยู่

            "แอนนา  ถ้าคนไหนใช่  ทุกอย่างจะเป็นไปเอง  แอนนาจะไม่ต้องโทรไปหาเขาฝ่ายเดียว  แต่เขาจะติดต่อกลับมาด้วย  ถ้าแอนนาหายไป  เขาจะมาตาม  ตอนที่เขามาตาม  แอนนาก็ลองถามดู  ว่าพวกเธอสถานะอะไรกัน"

            "ว่าแล้วว่าปรีย์เก่งเรื่องความรัก  แอนนาถามถูกคนจริงๆ"

            "ปรีย์ก็ยังเอาตัวไม่รอดเลย"  หัวเราะแก้เก้อ  เรื่องของ

ตัวเอง  สุปรีย์ก็จะต้องรอให้ความจริงเฉลยออกมา หรือบางทีเธออาจจะต้องรุกให้มากกว่านี้

            "ขอกอดหน่อย  คิดถึงนะ  ไว้เจอกันอีก"

            แอนนากอดเธอ  แต่ศศิกานต์เห็นภาพนั้นพอดี  จึงจับทั้งคู่แยก

            "อะไรอ่ะ  ศศิ  นี่เพื่อนปรีย์เอง"

            คนตาคมไม่ตอบ  ดึงร่างบางกลับบ้าน  คนในร้านถ่ายรูปเก็บไว้  ฟินที่เห็นโมเมนต์นี้นอกจอ  ศศิกานต์เดินเร็วจนสุปรีย์ตามไม่ทัน  ส่วนแอนนาสงสัยว่าพระนางของสุปรีย์มาเจอพวกเขาได้ยังไง  จึงเดินตามไปห่างๆ  และเห็นว่าทั้งคู่เดินเข้าไปในทาวน์เฮ้าส์หลังเดียวกัน  ถามคนที่ผ่านไปผ่านมา  ก็รู้ว่าพวกเขาอยู่บ้านหลังเดียวกันจริงๆ

            แอนนารีบอัพลงโซเชียล  พร้อมรูปภาพสองสาวจูงมือกันเดิน  ไม่กี่นาทียอดกดไลค์ก็ทะลุพัน  เธอยิ้มพอใจที่ได้เป็นคนสำคัญ

            เสียงโทรศัพท์ของสุปรีย์และศศิกานต์ดังขึ้น  ทั้งคู่รับโทรศัพท์พร้อมกัน

            "สวัสดีค่ะ/ฮัลโหล"

            "พี่ได้ยินเสียงอีกคนนะ"  ผู้จัดละครอารมณ์เสียใส่คนตาคม  "อธิบายมาเดี๋ยวนี้นะคะ  พระนาง"

            "เราอยู่บ้านหลังเดียวกันจริงๆค่ะ  แต่ว่าไม่ได้อยู่แค่สองคนนะคะ  มีคนอื่นด้วย  ถ้ายังไงเรามาทำสกู๊ปพิเศษที่บ้านดีไหม"

.

.

            "แล้วก็พบกับฟ้าใส  พิธีกรจำเป็นจ้า"  ฟ้าใสเป็นสาวตาโต  หน้าตาจิ้มลิ้ม  ดูอ่อนกว่าวัย  และเหมาะจะควบคุมสถานการณ์ระอุในตอนนี้   "สวัสดีทางบ้านนะคะ  ดีจ้าแฟนๆ ทุกคน  ตอนนี้ยอดทะลุพันห้าแล้ว  เรามาเริ่มกันดีกว่าเนอะ"

            กล้องถอยออกมาให้เห็นคนในบ้านทั้งสี่คน  รวมกับพิธีกรที่นั่งอยู่ตรงกลาง   พวกเขาใช้ทาวน์เฮ้าส์ของศศิกานต์เป็นสถานที่ถ่ายทำ 

            "สวัสดีทุกคนค่ะ  ไลฟ์พิเศษที่บ้านพวกเรานะคะ  ปรีย์ค่ะ"  เธอยิ้มอย่างกังวล

            "ศศิค่ะ"  แนะนำตัวสั้นๆ เพราะในใจกำลังท่องบทที่ผู้จัดละครเพิ่งส่งให้

            "พี่ซีจ้า"  สะบัดผมสีฟ้าอย่างเป็นกังวล  เธอกลัวแฟนๆ ของสองสาวไม่น้อย

            "ผมธนูครับ"  หนุ่มเพียงคนเดียว  เหงื่อออก  ยิ้มประหม่า  บรรยากาศน่าอึดอัด  รอยยิ้มของทุกคนเป็นรอยยิ้มเพื่อการค้า  และถ้าคุมสถานการณ์ไม่ได้  รอยยิ้มจะเหยเกยิ่งกว่านี้

            "ทำไมมาอยู่บ้านเดียวกัน  อะเริ่มจากคุณธนูก่อนค่ะ"

            "คือผมอยากเปิดร้านอาหาร  ก็เลยหาที่อยู่ที่ราคาถูกแล้วก็เดินทางสะดวกด้วยครับ  ตอนที่เป็นกระแสช่วยเปิดร้านตำทะเลเดือด  ร้านนั้นคือร้านผมเองครับ  ตอนนี้ร้านเข้าที่แล้ว  แต่ที่พักเดินทางสะดวกดีเลยไม่ได้ย้ายไปไหน"

            "คุณซีล่ะคะ"

            "เรื่องนี้เป็นความลับเลยนะคะ  น้องปรีย์เขามาคุยกับซีว่า

มีบ้านให้เช่าใกล้เมือง  แต่ไม่กล้ามาอยู่คนเดียว  เลยชวนซีมาแชร์บ้านด้วย  ซีมีอาชีพเป็นช่างแต่งหน้าในกองถ่ายค่ะ  เรื่องสะดุดรักยายแสนดี  ซีก็อยู่ในกองด้วย  รับรองเลยว่าสองคนนี้ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย  อยู่ในสายตาเราสองคนตลอด  เนอะธนู"

            "ใช่ครับ"

            ธนูเองก็ไม่แน่ใจ  ว่าการจูบกันนั้นเรียกว่าเกินเลยหรือเปล่า  แต่เพื่อสองนักแสดงสาว  เขาจำเป็นต้องตอบว่าไม่ได้ทำ

            "มาถึงปรีย์ล่ะคะ  ทำไมต้องอยู่บ้านหลังนี้ด้วย"

            "คือพ่อของปรีย์เสียค่ะ  แล้วก็ทิ้งหนี้ไว้ให้ก้อนหนึ่ง  ปรีย์ก็เลยจำเป็นต้องหาบ้านเช่าราคาถูก  แล้วก็ทำงานในวงการบันเทิง  เพื่อหาเงินไปจ่ายหนี้ค่ะ"  เธอตอบโดยไม่มองหน้าใคร  ไม่อยากให้โดนจี้จุดอ่อนไหว

            "สุดท้ายศศิเอง  บ้านนี้เป็นบ้านศศิเองค่ะ  เพราะว่าก่อนหน้านี้ศศิไปทำศัลยกรรมมา  เลยทำงานไม่ได้พักใหญ่  เงินก็   ร่อยหรอ  เลยเอาสมบัติของยายมาให้เช่าค่ะ"

            ข้อความในไลฟ์เด้งจนอ่านไม่ทัน  มีแต่คนกดแชร์เต็มไปหมด  จนกลายเป็นไวรัลไปแล้ว

            "ศัลยกรรมเหรอคะ"  ฟ้าใสตกใจที่เธอพูดนอกสคริปต์  "เราไม่เคยได้ยินข่าวนี้มาก่อนเลย  ช่วยเล่าหน่อยได้ไหม  ทำไมต้องทำศัลยกรรมด้วย  คือตอนนี้สวยแบบธรรมชาติมากนะคะ"

            "ค่ะ  ก็คือเมื่อก่อน  คือ..."

            ตายจริง  นี่ฉันพูดอะไรออกไป

            ศศิกานต์อุทานในใจจนออกมาทางสีหน้า

            ผู้กำกับฟาดเอกสารในมือลงพื้น 

            "มันจะพูดอะไรของมัน  โอ้ย...ยัยศศิกานต์  อีหนูเอ้ย"

            "คนมองเราแค่ภายนอกทั้งนั้นแหละคะ  ถ้าเราเป็นแกะดำ  เป็นเป็ด  เราก็เป็นได้แค่นั้น  ศศิรักหงส์  เลยต้องทำให้ตัวเองกลายเป็นหงส์  ศศิขอตอบเท่านี้ค่ะ"

            ด้อมของพวกเขากดสติ๊กเกอร์ห่วงใยนับร้อยดวงมาให้พระนางของพวกเธอ

            "เอาล่ะ  อาจจะจบดีก็ได้"  ผู้จัดละครถอนหายใจ  เมื่อเธอตอบออกมาในลักษณะนี้

ในหัวของศศิกานต์ปั่นป่วนไปหมด  ไหนจะเรื่องที่เธอเพิ่งพูดออกอากาศไป  ไหนจะเรื่องสุปรีย์ที่แอบกอดกับผู้หญิงอื่นลับหลังเธอ  คนตาคมไม่รู้จะปรึกษาใคร  เลยใช้วิธีที่เธอถนัด  นั่นคือหนี!