CHAPTER 10

นับจากวันนั้น ก็ผ่านมาราวกว่าสองสัปดาห์บรรยากาศในบ้านหลังเดิมยังคงเงียบสงบ หากไม่นับความรู้สึกอึดอัดบางอย่างที่ยังคงคลุ้งอยู่ในอากาศ

หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ชนากานต์พยายามทำตัวให้ยุ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ และโชคดีที่ช่วงเวลานั้นตรงกับการเปิดเทอมพอดี เธอจึงเลือกที่จะออกจากบ้านแต่เช้าตรู่และเร็วกว่าปกติ ด้วยเหตุผลเดียวคือไม่ต้องการเจอหน้าผู้หญิงใจร้ายคนนั้นอีก

“อ้าวหนูพรีน วันนี้มีเรียนแต่เช้าเลยเหรอลูก”

คุณหญิงรุจิราเอ่ยทักทันที่เห็นชนากานต์ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยเดินผ่านมา

“เปล่าค่ะคุณหญิง วันนี้พรีนไม่มีเรียนตอนเช้า...แต่ที่คณะมีกิจกรรมรับน้องใหม่ พรีนเลยไม่อยากไปสายค่ะ”

คุณหญิงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนถามต่อ...

“แล้วนี่จะไปยังไงล่ะ ให้ลุงชัยไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรคุณหญิง เดี๋ยวพรีนนั่งรถโดยสารไปดีกว่าค่ะ”

“ไปกับพี่ก็ได้นะครับน้องพรีน พี่ผ่านทางมหาลัยพอดี”

ไม่ทันที่คุณหญิงจะตอบกลับ เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าบ้าน พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของจังหวะเวลาที่เหมาะเจาะพอดิบพอดี

“พี่แทนคุณ / อ้าว แทนคุณ!”

เสียงของชนากานต์กับคุณหญิงรุจิราดังขึ้นพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ ก่อนด้านผู้มาใหม่อย่างแทนคุณฉีกยิ้มกว้างแล้วยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างสุภาพ

“สวัสดีครับคุณป้า ไม่ได้แวะมาซะนานเลยครับ”

“สวัสดีจ๊ะ เป็นไงมาไงล่ะเราถึงได้มาบ้านป้าแต่เช้าแบบนี้”

“พอดีว่าผมผ่านมาทำธุระน่ะครับ ก็เลยกะว่าจะเข้ามาเที่ยวหาคุณป้าสักหน่อย”

“อ้องั้นดีเลยลูก เดี๋ยวแทนคุณอยู่ทานมื้อเช้ากับป้าก่อนก็ได้นะ”คุณหญิงรุจิราเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น สีหน้าแสดงความยินดีที่ได้เห็นเด็กหนุ่มผู้มีสัมมาคารวะกลับมาเยือนอีกครั้ง

แทนคุณยิ้มน้อย ๆ ก่อนพูดปฏิเสธด้วยโทนเสียงที่สุภาพ “ไม่เป็นไรดีกว่าครับคุณป้า ผมแค่แวะมาแป๊บเดียวเดี๋ยวผมก็ไป” จากนั้นหันไปถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงและสายตาที่เอ็นดู

“ว่าแต่น้องพรีนกำลังจะไปมหาวิทยาลัยใช่ไหมครับ”

“ชะ...ใช่ค่ะ”

“ดีเลย พี่กำลังจะผ่านไปทางนั้นอยู่พอดี น้องพรีนไปกับพี่นะครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“เอ่อ...”

“นะครับ จะได้ไม่ต้องนั่งรถโดยสารไป อีกอย่างช่วงเช้าแบบนี้จราจรก็ติดขัด เดี๋ยวจะไปถึงมหาลัยสายเอานะ”

แทนคุณยังคงใช้เสียงนุ่มและสุภาพ โน้มน้าวด้วยเหตุผลมากกว่าการรบเร้า พร้อมกับยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเหมือนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีกนิด

ชนากานต์เม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“กะ...ก็ได้ค่ะ”

“ดีมากครับ ถ้างั้นผมขออนุญาตพาน้องพรีนไปส่งที่มหาลัยนะคะคุณป้า”

“ได้จ๊ะ ขับรถดี ๆ นะแทนคุณ ป้าฝากน้องด้วย”

“ครับคุณป้า ผมขอตัวนะครับ”

แทนคุณหันไปยกมือไหว้อีกครั้ง ก่อนจะผายมือให้ชนากานต์เดินนำออกก่อน แล้วหลังจากร่างของทั้งสองค่อย ๆ ลับตาไปทางทางเดินหน้าบ้าน คุณหญิงรุจิราจึงหันมาสนใจหนังสือพิมพ์ฉบับเดิมพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างพึงใจ

ในขณะที่สายตากำลังไล่เรียงตัวอักษรบนหน้ากระดาษภายใต้กรอบแว่นทรงกลม เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ก้าวเข้ามาด้วยจังหวะมั่นคง หนักแน่น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงราบเรียบที่ดังขึ้น เรียกให้คุณหญิงรุจิราเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

“ตื่นแต่เช้าเลยนะคะ คุณแม่”

คุณหญิงรุจิราเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำทักทาย ก่อนจะยกมือเหี่ยวย่นขึ้นดันกรอบแว่นให้เข้าที่ แล้วจึงวางหนังสือพิมพ์ในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น พลางเหลือบมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาแปลกใจ

“แม่มากกว่าหรือเปล่า ที่ควรเป็นคนพูดประโยคนั้น”

หญิงสาวในชุดสูททำงานสีเข้มไม่ได้ตอบอะไรกลับไป มีเพียงเสียงถอนหายใจแผ่วเบาที่หลุดออกมา ก่อนที่เจ้าตัวจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวเดิม ตำแหน่งเดิมอย่างที่เคยทำประจำ โดยที่มือหนึ่งวางแฟ้มเอกสารลงบนตัก ก่อนที่สายตาคมจะกวาดมองรอบห้องด้วยท่าทีเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

และท่าทางนั้นก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของคุณหญิงรุจิราผู้เป็นแม่ไปได้

“มองหาอะไรอยู่หรือเปล่าภัค”

“ปะ...เปล่าค่ะ”

“หาหนูพรีนอยู่ใช่ไหม?”

เสียงของคุณหญิงรุจิราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าฟังดูคล้ายกำลังหยั่งเชิงมากกว่าจะคาดหวังคำตอบจริงจัง

“มะ...ไม่ใช่นะ ใครจะไปมองหายัยนั่นกัน”

ใบหน้าคมพยายามข่มอารมณ์ให้ดูปกติ แต่ทว่าน้ำเสียงกลับปิดไม่มิด และไม่มั่นคงพอจะหลอกใครได้ โดยเฉพาะกับคนเป็นแม่ที่รู้จักลูกสาวดีกว่าใคร

คุณหญิงรุจิราได้คำตอบนั้นของลูกสาวจึงเพียงยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเปรยขึ้นมาอย่างใจเย็น

“อ้าวเหรอ แม่ก็นึกว่าภัคกำลังมองหาน้องอยู่ซะอีก”

“...”

“น้องออกไปมหาลัยตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ...ไปกับแทนคุณ”

ชื่อที่หลุดออกจากปากคุณหญิงรุจิราเหมือนจุดชนวนไฟในใจปภาวีให้ลุกพรึ่บในทันที แววตาคมที่เดิมทีสงบนิ่งกลับวูบไหวขึ้นในพริบตา ก่อนที่ใบหน้ากับน้ำเสียงเริ่มจะเริ่มแข็งกระด้างโดยไม่ทันรู้ตัว

“ไปกับแทนคุณ! นายนั่นมาที่นี่อย่างนั้นเหรอคะ”

“ใช่ เห็นว่าบังเอิญผ่านมา”

“เหอะ! บังเอิญ คุณแม่เชื่อด้วยเหรอคะว่านายนั่นมาที่นี่แค่เพราะความบังเอิญ?”

“แล้วทำไมแม่จะต้องไม่เชื่อด้วยล่ะ”

“ก็เพราะว่าบ้านนายนั่นกับบ้านของเรา มันอยู่คนละทางกันเลยน่ะสิคะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะที่จะแค่บังเอิญผ่านมา”

น้ำเสียงของปภาวีฟังดูจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่คำอธิบายธรรมดา ทั้งแรงกดดันและความไม่พอใจแฝงอยู่ในคำพูดนั้น ขนาดเจ้าของคำพูดเมื่อครู่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ...ว่าเบื้องหลังของความขุ่นเคืองที่เริ่มพวยพุ่งอยู่นี้ มันเป็นเพราะความไม่ไว้ใจในตัวแทนคุณ

...หรือว่าเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เธอมีต่อผู้หญิงที่ชื่อว่าชนากานต์กันแน่

คุณหญิงรุจิราไม่ได้พูดอะไรในทันที หากแต่แววตาที่ทอดมองลูกสาวนั้นกลับนิ่งกว่าปกติ ริมฝีปากกระตุกยิ้มขึ้นน้อย ๆ คล้ายกับว่าเข้าใจอะไรบางอย่างเป็นอย่างดีอยู่แล้วตั้งแต่ต้น…

“จะบังเอิญหรือไม่บังเอิญ ทำไมภัคจะต้องดูโกรธขนาดนี้ด้วยละ หรือว่ากำลังหึงที่น้องไปกับแทนคุณ”

“หึง? ทำไมภัคต้องหึงด้วยไม่ทราบ ภัคกับเด็กนั่นไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย คุณแม่อย่าพูดแบบนี้นะคะ ภัคไม่ชอบ”

คำพูดเรียบนิ่ง ทว่าโทนเสียงกลับแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาคมไหววูบ ก่อนจะเบือนหน้าหนีในจังหวะสุดท้าย คล้ายไม่อยากให้มารดาเห็นแววตาที่กำลังปั่นป่วนในตอนนี้

ยัยเด็กนั่นจะไปกับใครมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรเธอ สักหน่อย ยังดีเสียด้วยซ้ำเพราะเธอจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าให้หงุดหงิดเหมือนเช่นทุกครั้ง

“ไม่ชอบก็ไม่ชอบสิ ไม่เห็นจะต้องอารมณ์เสียขนาดนี้เลย แต่จะว่าไปแทนคุณกับหนูพรีน ก็ดูเหมาะสมกันดีนะ แล้วก็คงจะดีไม่น้อยเลยล่ะ ถ้าหนูพรีนได้ผู้ชายดี ๆ อย่างแทนคุณมาดูแล”

“ไร้สาระ! ขอตัวนะคะ”

คำพูดสุดท้ายของปภาวีดังลอดไรฟันอย่างพยายามข่มอารมณ์ที่ปะทุขึ้นหลังได้ยินประโยคเมื่อครู่ ดวงตาคมตวัดมองมารดาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างหุนหันสบัดเดินออกไปโดยที่ไม่สนใจกับคำพูดใด ๆ อีกต่อไป

@มหาวิทยาลัย

รถยนต์คันหรูสีดำจอดนิ่งอยู่ริมฟุตบาทด้านหน้าตึกคณะบริหาร หลังจากที่ขับฝ่าการจราจรแน่นขนัดยามเช้ามาอย่างใจเย็น แทนคุณหันไปมองหญิงสาวที่นั่งเงียบข้างตัว รอยยิ้มสุภาพแตะมุมปากขณะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตามแบบฉบับของตัวเอง

“ถึงแล้วครับน้องพรีน”

ชนากานต์มองไปรอบ ๆ พร้อมกระพริบตาเบา ๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนยิ้มบางพยักหน้ารับ แล้วรวบสายกระเป๋ากระชับแน่นกว่าเดิมเล็กน้อย

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าแววตากลับมีแววเกร็งเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ลึก ๆ

“ด้วยความยินดีครับ เอ่อว่าแต่...เลิกเรียนพีี่ขอมารับได้หรือเปล่าครับ”

แทนคุณถามขึ้นอย่างนุ่มนวล สีหน้าของเขาเปิดเผย ซื่อตรงและจริงใจ ทว่าในถ้อยคำเหล่านั้นกลับมีความคาดหวังเล็ก ๆ แฝงอยู่ เขาไม่ใช่คนพูดมากแต่เมื่อเขาพูด เขาหมายความตามนั้นจริง ๆ

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะพี่แทนคุณ เดี๋ยวเลิกเรียนพรีนกลับกับเพื่อนค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ถ้างั้นพี่ขอตัวก่อน ไว้เจอกันครับ”ชายหนุ่มยังคงรักษารอยยิ้มไว้แม้ในใจจะรู้สึกเสียดายสักแค่ไหน

ชนากานต์ยิ้มตอบ พลางเปิดประตูรถและก้าวลงมาอย่างระมัดระวังโดยไม่รู้เลยว่า…

มีสายตาคมคู่หนึ่งที่แฝงความเย็นเฉียบกำลังมองมาอยู่จากในรถสปอร์ตสีขาวที่จอดอยู่อีกฟากถนน

ปภาวีนั่งนิ่งอยู่ในรถที่ยังไม่ดับเครื่อง แววตาเรียบนิ่งไร้อารมณ์ในคราแรกวูบวาบขึ้นทันทีที่เห็นภาพแทนคุณและชนากานต์ใกล้ชิดสนิทสนมราวกับรู้จะกันมานาน ซ้ำยังไปรับมาส่งถึงมหาลัย

เธอพยายามที่จะไม่คิด...แต่ทว่าภายในกลับรู้สึกปั่นป่วนอย่างไม่อาจควบคุมได้

“พรีน เธอนี่มัน...โถ่เว้ย!”

เสียงสบถลอดไรฟันดังกระแทกออกมาจากลำคอ พร้อมกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนพวงมาลัยเต็มแรงจนเกิดเสียงดัง ปัง! ความขุ่นเคืองพวยพุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด ริมฝีปากที่เม้มแน่นสั่นระริก แววตาเดือดจัดจนแทบจะฆ่าคนได้ในสายตาเดียว

มันไม่อาจนิยามได้เลยว่าอาการที่เป็นอยู่คืออะไรระหว่าง โกรธ หึงหวง หรือหมั่นไส้ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือเธอไม่พอใจกับสิ่งที่เห็นเลยแม้แต่น้อย

ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะกระจกดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน กระทบโสตประสาทของปภาวีที่กำลังเดือดดาลให้หันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว

ทว่าเมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับใบหน้าของคนที่อยู่ด้านนอก แววตาที่เพิ่งวาวโรจน์เมื่อครู่ก็พลันชะงักไปเล็กน้อย

ภาสกร ยืนอยู่ข้างรถในมาดเรียบหรู ชุดสูทสีเทาเข้มดูสะอาดตาและภูมิฐานตามแบบฉบับซีอีโอบริษัทออกแบบจิวเวลรี่ชั้นนำของประเทศ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือวางพาดอยู่บนหลังคารถ ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มบาง ๆ อย่างคนที่คุ้นเคยกันดี

ปภาวีลดกระจกรถลงอย่างเชื่องช้า พร้อมปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงแม้ไฟในใจยังกรุ่นไปด้วยความขุ่นเคืองที่ยังไม่ทันจางก็ตาม

“เฮ้ย!...ไอ้ภัคจริงด้วย ฉันว่าแล้วว่าจะต้องเป็นรถแก”

“อือ มีไร”

“เปล่าหรอก ก็แค่มาทักทาย...ว่าแต่แกเถอะมาทำอะไรที่นี่วะ?”ภาสกรเอนตัวเล็กน้อย มองลอดกระจกรถเข้าไปอย่างสงสัย

“เอ่อ...คือฉัน...ฉันบังเอิญผ่านมา แต่กำลังจะไปอยู่พอดี”

เธอพูดพลางเบือนสายตาหนี มือที่จับพวงมาลัยกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว คำว่า บังเอิญ หลุดออกมาอย่างฝืด ๆ ทั้งที่ในใจสะท้อนย้อนกลับไปถึงคำแก้ตัวคล้ายกันของใครบางคนเมื่อเช้า

...มันช่างฟังดูไม่ต่างกันเลยสักนิด ตลกสิ้นดี

จากนั้นปภาวีเตรียมจะบิดกุญแจสตาร์ทเครื่อง ทว่าภาสกรยกมือขึ้นห้ามไว้ก่อน ก่อนตามด้วยเสียงเรียบแต่หนักแน่นดังขึ้น...

“เดี๋ยว ๆ เดี๋ยวก่อนเลย...บังเอิญผ่่านหรือตั้งใจมาหาใครกันแน่ ฉันจำได้นะว่าบริษัทแกไปอีกทาง”

“ฉะ...ฉันบังเอิญผ่านมาจริง ๆ เลิกถามเซ้าซี้ได้แล้วรำคาญ!”

“แหม ๆ แค่นี้ก็ต้องใส่อารมณ์ มีพิรุธนะ”

ภาสกรมองคนตรงหน้าอย่างจับผิด รอยยิ้มเจือเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ชอบถูกตั้งคำถามเท่าไหร่นัก เพราะทุกครั้งที่พยายามอธิบาย อาการก็ยิ่งฟ้องออกมาทางแววตาและการกระทำมากขึ้นเท่านั้น

และแน่นอนว่าเมื่อเจ้าตัวเริ่มจนมุม อีกฝ่ายก็ทำในสิ่งที่เขานั้นเดาได้ไม่ยาก

“พิรุธบ้าอะไร แล้วนี่มาทำอะไรอ่ะ มาหาสาวเหรอ”

...ซึ่งมันก็คือการเปลี่ยนบทสนทนาเพื่อเบี่ยงประเด็นที่ตนเองไม่ต้องการตอบคำถาม ด้านภาสกรก็หัวเราะเบา ๆ และยอมเปลี่ยนเรื่องสนทนาตามเคยโดยไม่ขัด

“เปล่า มาส่งยัยเตย แล้วไปไหนต่อไหมฉันว่าจะคุยเรื่องพ่อแกสักหน่อยน่ะ”

“ไปเคลียร์งานที่บริษัท”

“งั้นเอาไว้ช่วงเที่ยงก็ได้ แกค่อยออกไปเจอฉันที่ร้านเดิม ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”

“ตามนั้น”

ปภาวีเอ่ยสั้น ๆ พลางเลื่อนกระจกขึ้นโดยไม่รอคำตอบกลับจากอีกฝ่ายแม้แต่นิด เสี้ยววินาทีหลังจากนั้น รถสปอร์ตคันหรูก็เคลื่อนตัวออกไปด้วยความเร็ว

ภาสกรกระพริบตาปริบ ๆ มองตามท้ายรถที่แล่นห่างออกไปอย่างคนยังไม่ทันตั้งหลัก ก่อนจะหลุดพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเหวอ ๆ

“เป็นอะไรของมันวะ...แปลก ๆ”

เขาสะบัดหัวน้อย ๆ ไล่ความงงงวย ก่อนยกมือขยับปกสูทให้เข้าที่ แล้วหมุนตัวกลับไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล