CHAPTER 12

อีกฝ่ายโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย พยายามเพ่งตาม ก่อนเอ่ยขึ้นเพื่อยืนยันในสิ่งที่เห็นตรงกัน

“ใช่ ฉันก็อ่านได้ว่า ฐิติปกรณ์”

“แกได้มาจากไหน?”

“ลุงคนเดิมนั่นแหละ แกว่าเก็บมาจากที่เดียวกันกับสร้อยจี้ที่ฉันบอกไปตอนแรก”

เมื่อได้รับคำตอบเธอจึงพลิกบัตรอีกครั้ง ช้า ๆ พิจารณารอยขีดข่วนตามขอบ คิ้วข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อยขณะเอ่ยถึงจี้เส้นนั้น

“แล้วตอนนี้สร้อยเส้นนั้นอยู่ที่ไหน แกเอามาด้วยหรือเปล่า”

“เปล่าอ่ะ ไม่ได้เอามา พอดีว่าฉันเอาไปให้พ่อดูแล้วลืมหยิบมาด้วยอะดิ”

“อืม ไม่เป็นไร เดี๋ยวไว้ค่อยดูก็ได้ ส่วนบัตรนี่มันพอจะมีวิธีไหนที่ทำให้เห็นข้อความทั้งหมดไหม”

“จะว่ามีมันก็มีนั่นแหละ ฉันว่าจะลองเอาไปให้เพื่อนฉันที่เป็นช่างโลหะช่วยทำความสะอาด เผื่อบางทีเราอาจจะมองเห็นข้อความบนนั้นทั้งหมด”

ภาสกรพูดพลางยื่นมือออกไปรับบัตรนั้นคืนมา นิ้วมือประคองขอบไว้ด้วยท่าทีระมัดระวัง เขาก้มหน้าลงมองมันครู่หนึ่ง ก่อนจะวางลงบนโต๊ะตรงหน้าด้วยน้ำหนักเบามือ

“ดีเหมือนกัน ถ้างั้นฉันฝากด้วยนะ”

“ด้วยความยินดี แล้วนี่เป็นอะไรอ่ะ หน้าตาดูไม่สบอารมณ์เลย”

ภาสกรเลิกคิ้วขณะพูด เสียงฟังดูเหมือนแซว แต่ทว่าแววตากลับจริงจังขึ้นนิดหน่อย เขาขยับตัวพิงโต๊ะ แขนข้างหนึ่งเท้าไว้สบาย ๆ ขณะรอคำตอบจากเพื่อนสาวตรงหน้า

“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย แต่ช่างมันเถอะ”

“เรื่องอลิซใช่ไหม?”

“แกรู้ได้ไง”ปภาวีหันกลับมาเลิกคิ้วมองชายหนุ่มเล็กน้อย รอยสงสัยพาดผ่านใบหน้าอย่างชัดเจน

“แค่ตอบมาว่าใช่หรือไม่ใช่”

“อือ ใช่”ตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะเบนสายตามองไปทางอื่น

“นี่แกยังไม่เลิกส่งเสียอลิซอีกเหรอวะภัค มันไม่ใช่เรื่องที่แกต้องมารับผิดชอบเลยนะเว้ย ไหนจะแม่ไหนจะลูก ตายกันพอดี”

ภาสกรถอนใจเฮือกใหญ่ ขณะพูดพลางเหลือบมองเพื่อนตรงหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเตือนแบบนี้ และมันคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายอีกเหมือนกันถ้าอีกฝ่ายยังดื้อด้านและดึงดันที่จะทำเหมือนเดิม

“แล้วฉันเลือกอะไรได้ละ ก็ฉันรับปากพ่อของเธอไว้แล้วนี่”

“บุญคุณก็ส่วนบุญคุณ แกต้องแยกแยะให้ได้นะภัค อีกอย่างบุณคุณนั้นมันควรจะจบลงได้ตั้งแต่ที่อลิสทำกับแกแบบนั้นแล้ว”

“อือ ไว้เดี๋ยวฉันจะคิดดูอีกทีก็แล้วกัน”

“ถ้าจะคิดก็คิดให้มันเร็ว ๆ เพราะถ้าวันใดวันหนึ่งแกเกิดมีคนรักขึ้นมา มันจะลำบากถ้าแกยังดูแลแฟนเก่าและก็ลูกของแฟนเก่าอยู่แบบนี้”

เขาพูดเพราะความหวังดี เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครที่ไหนจะยอมให้คนรักของตัวเองยังส่งเสียหรือดูแลคนรักเก่าอยู่แบบนั้น มันทั้งไม่สมเหตุสมผล และไม่ยุติธรรมกับคนที่เดินเข้ามาใหม่เลยสักนิด

เขารู้จักนิสัยเพื่อนตัวเองดี ว่าทั้งดื้อเงียบ เอาแต่ใจ และไม่ค่อยเปิดหูฟังใคร นอกจากเสียงของความคิดตัวเอง

และในฐานะเพื่อนรักที่รู้จักกันมานาน เขาไม่ได้อยากเห็นอีกฝ่ายต้องมานั่งเสียใจทีหลัง เพียงเพราะความดื้อรั้น หรือความผูกพันที่ยังแยกไม่ออก...ว่ามันคือหน้าที่ หรือแค่เยื่อใยเก่า ๆ ที่ไม่ยอมปล่อยวาง

เขาเลยต้องพูดตอนนี้ ถึงแม้จะรู้ดีอยู่เต็มอกว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ฟังคำเตือนของเขาเลยก็ตาม

“ฉันคิดเองได้ว่าควรจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง ไม่ต้องมาสอน”

...แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เสียงตอบกลับจริงจังจนเขาไม่มีอะไรจะโต้แย้ง เมื่อเห็นทั้งนั้นเขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อคลายความตึงเครียดระหว่างกัน

“ครับ แม่คนเก่ง เออว่าแต่แกจะบอกฉันได้หรือยังว่าเมื่อเช้านี้ไปทำอะไรที่มหาลัย ไปส่องเด็กเหรอ?”

พรวด!

น้ำพุ่งออกจากปากปภาวีทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามนั้น เธอรีบคว้าทิชชูมาซับด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะเอ่ยตอบออกไปด้วยความประหม่า

“ปะ...เปล่า ส่องบ้าอะไร ไม่มี”

“พูดจริง?”หรี่ตามองอย่างจับผิด

“เออ อย่าเซ้าซี้ได้ไหม รำคาญ!”น้ำเสียงที่สวนกลับฟังดูหงุดหงิดบวกกับสีหน้าขึงขังที่ไม่ต่างจากคำพูด ภาสกรเลยต้องเบือนหน้าออกนิดหน่อยอย่างคนไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

“อะไรวะ เดี๋ยวนี้ขี้หงุดหงิดจัง”

ภาสกรพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางเลิกคิ้วเล็กน้อย สับสนกับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเพื่อนสนิทในช่วงหลัง ๆ ทว่าทันใดนั้นเองเสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านก็ดัง กริ๊ง~ ตามแบบที่ร้านอาหารเมื่อมีลูกค้าเข้ามา

เสียงนั้นดึงความสนใจของภาสกรไปโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มหันไปมอง ก่อนจะก็เปรยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้...

“อื้อหื้อ! เด็กเดี๋ยวนี้นี่มันสวยจริง ๆ เลยนะเว้ย”

“หน้าหม้อ!”

“เอ้า ด่าเฉย ไม่เชื่อก็ลองดูดิ”

ปภาวีถอนหายใจ ก่อนจะเหลือบมองไปยังทิศทางเดียวกับที่ภาสกรเพื่อนชายกำลังพูดถึง แต่พอได้เห็นหน้าของผู้หญิงคนนั้นชัด ๆ เธอก็ชะงักไปชั่วขณะ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ แววตาฉายแววไม่เชื่อสายตา เพราะผู้หญิงในชุดนักศึกษาที่เพิ่งเดินเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือชนากานต์ คนใช้ในบ้านของเธอเอง

“...พรีน”

“ว่าไงนะ?”

“ปะ...เปล่า ไม่มีอะไร”

ปภาวีรีบปฏิเสธเสียงเรียบ แต่ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามมากมายที่ประดังเข้ามาจนตั้งตัวไม่ทัน

ชนากานต์มาทำอะไรที่นี่? แล้วผู้ชายที่มาด้วยเป็นใคร?

เธอควรจะอยู่ที่มหาวิทยาลัย หรืออย่างน้อยก็ต้องอยู่บ้านตามที่ควรจะเป็น ไม่ใช่โผล่มาเดินเฉิดฉายในร้านอาหารกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้

เมื่อเช้าก็แทนคุณ แล้วตอนนี้...ก็ชายหนุ่มหน้าตาดีอีกคน เมื่อเห็นดังนั้นอารมณ์บางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ความไม่พอใจคล้ายเปลวไฟที่ค่อย ๆ ลามอยู่ในอก แม้สีหน้าจะเรียบเฉย ทว่าข้างในกลับปั่นป่วนจนควบคุมแทบไม่อยู่

เธอพยายามไม่แสดงออกให้ภาสกรรู้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบหางตาไปมองยังโต๊ะของชนากานต์อยู่เป็นพัก ๆ

“ตะลึงอ่ะดิ น้องเขาสวยใช่ไหมล่ะ แต่เสียดายว่ะน่าจะมีแฟนแล้ว แถมหล่ออีกต่างหาก”

ภาสกรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า เจ้าตัวยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังเล่นกับไฟอยู่

“มึงพูดบ้าอะไรของมึงไอ้ต้น เขาอาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้”

“ขึ้นมึงขึ้นกูเลยเหรอวะ แปลก ๆ นะมึงเนี่ย...เออว่าแต่มึงรู้จักน้องเขาเหรอถึงได้รู้ว่านั่นไม่ใช่แฟนเขา”

“เออ รู้จัก รู้จักดีเลยล่ะ”เสียงตอบฟังดูเรียบ แต่สายตาที่หันกลับไปยังโต๊ะของชนากานต์นั้นเย็นจัด

เธอเห็นหญิงสาวหัวเราะครั้งแล้วครั้งเล่ากับผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างกาย แม้รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะนั้นไม่ได้ผิดอะไร แต่ไม่รู้ทำไมถึงมีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอแบบนี้

...เจ็บแปล๊บเหมือนถูกเข็มทั้งรอยทิ่งลงตรงกลางใจ

“ใครอ่ะ แนะนำให้กูรู้จักบ้างดิ เผื่อบางทีถ้าน้องผู้ชายคนนั้นไม่ได้เป็นแฟนของน้องเขา กูจะได้จีบ”

“หยุดความคิดของมึงซะ เด็กคนนั้นเป็นคนของกู”

“คนของมึง? หมายความว่าไง แฟนมึงเหรอ”

“กูหมายถึงเธอเป็นคนใช้ในบ้านของกู มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเธอถ้ากูไม่อนุญาต!”

ปภาวีเน้นคำทุกคำ ทุกพยางค์อย่างชัดเจน ใบหน้าสวยเรียบตึง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น แววตาเริ่มแฝงแววกราดเกรี้ยวที่เริ่มจะข่มไว้ไม่มิด

“อ่อแล้วไป ว่าแต่คนใช้บ้านมึงนี่สวยเนาะ ถ้ามึงอนุญาตกูก็ไม่ติดนะ เหมาะแก่การเป็นแม่ของลูกยิ่งนัก”

“กูบอกให้มึงหุบปาก!”

“ก็แค่แม่บ้านมึงจะห่วงอะไรขนาดนั้นวะ หรือว่าจริง ๆ แล้วมึงก็แอบชอบน้องเขาเหมือนกัน”

“พะ...พูดบ้าอะไร”

ปภาวีสวนกลับแทบจะในทันที แต่ทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับแผ่วเบากว่าปกติเล็กน้อย น้ำเสียงที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อคำพูดนั้นจี้ตรงจุดจนเกินไป

ก่อนที่เสี้ยววินาทีต่อมา ปภาวีจะหลบตาเป็นการกระทำที่ไม่มีเจตนา แต่ทว่าสำหรับภาสกรแล้วมันช่างชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใด

“เป็นเพื่อนกันมาก็ตั้งนาน ทำไมเรื่องแค่นี้กูจะดูไม่ออก ปภาวีผู้เย็นชา ไม่เคยสนใจใครนอกจากตัวเอง แต่อยู่ ๆ กลับแสดงอาการหวงแม่บ้านจนเกินเหตุ ถ้ามึงไม่ชอบน้องเขา มึงจะให้กูคิดว่าไง”

“...”

“ยอมรับในความรู้สึกตัวเอง มันไม่ได้ยากเลยไอ้ภัค ชอบก็แค่บอกว่าชอบ จะปากแข็งเพื่ออะไร”

“กูไม่ได้ชอบ! ได้ยินชัดไหม”

“มึงไม่ได้ชอบ แต่กูชอบ!”

“ไอ้ต้น..!”เสียงเธอดังขึ้นทันควัน ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบเป็นเส้นตรง ดวงตาวาววับด้วยทั้งความตกใจและโกรธเคืองที่พุ่งเข้ามาในวินาทีนั้น

แต่ทว่าภาสกรกลับไม่สะทกสะท้าน เขามองหน้าอีกฝ่ายโดยไม่หลบตา ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่หนักแน่นในน้ำคำ

“แล้วกูก็รู้ด้วยนะ ว่าคนปากหมาแบบมึง ไม่มีทางยอมรับอะไรง่าย ๆ หรอก ต้องรอให้เสียไปซะก่อนถึงจะรู้สึก...”

“...”ปภาวีนั่งเงียบทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ไม่ใช่เพราะไม่มีคำเถียง แต่เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันสะกิดบางอย่างในใจเธอ...และเธอก็ยังไม่แน่ใจว่าจริง ๆ แล้วเธอกำลังรู้สึกยังไงกันแน่

“มึงควรจะเปิดใจให้คนอื่นบ้าง ไม่ชอบแบบจะเอาเป็นแฟน ก็ชอบในฐานะเพื่อนร่วมโลกก็ได้ อย่าเอาแต่ใจตัวเองแล้วก็อย่าอคติให้มันมาก...อ้อแล้วที่สำคัญมึงก็ช่วยกลับไปใช้สมองอันน้อยนิดของมึงทบทวนดูอีกครั้งนะว่าจริง ๆ แล้วมึงรู้สึกยังไงกับน้องเขากันแน่ เรื่องอื่นฉลาดแต่ทีกับเรื่องแบบนี้แม่งเสือกโคตรโง่ กูไปละมีธุระต่อ”

ภาสกรพูดจบก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ปัดชายเสื้อสูทเบา ๆ ก่อนจะก้าวออกจากโต๊ะโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและอารมณ์ที่ตีวนอยู่ภายในใจของคนที่ยังนั่งนิ่งอยู่กับที่

ปภาวีหลุบตามองแก้วน้ำตรงหน้า ริมฝีปากเม้มแน่น แผ่นอกข้างซ้ายแน่นตึงราวกับมีบางอย่างตีขึ้นมาจุกอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกผิดบางอย่างที่เธอเคยพยายามผลักไสให้ไกลออกจากตัว ตอนนี้มันย้อนกลับมาทั้งหมด

ทั้งคำพูดเสียดแทง ทั้งสายตาเหยียดหยัน ทั้งท่าทีเฉยชาที่เคยทำไว้กับชนากานต์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่...ล้วนแต่ผุดขึ้นมาทีละฉาก

ภาพที่ชนากานต์ยืนก้มหน้านิ่งเงียบ...

ภาพที่เธอตะคอกใส่อีกฝ่ายเพียงเพราะอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง...

ภาพที่ปฏิเสธความหวังดีที่อีกฝ่ายมอบให้เพียงเพราะทิฐิที่มีมากจนเกินไป...

ภาพที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ว่าคนอย่างชนากานต์ก็เป็นแค่เพียงคนขี้ข้ารับใช้และอื่น ๆ อีกมากมาย

ตอนนั้นเธอไม่คิดเลยว่าคำพูดของตัวเองจะฝังลึกหรือทำร้ายจิตใจของคนคนหนึ่งได้มากแค่ไหน ไม่เคยนึกว่า...วันนึงตัวเองจะต้องมานั่งรู้สึกผิดกับการกระทำแย่ ๆ ที่ทำลงไป ต้องมานั่งมองผู้หญิงคนนั้นหัวเราะมีความสุขกับใครต่อใคร ที่ไม่ใช่เธอ

ยิ่งคิด ยิ่งเห็น ยิ่งรู้สึกไม่ดีที่ทำพฤติกรรมที่เคยทำกับผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม

“จริง ๆ แล้วฉันรู้สึกยังไงกับเธอกันแน่นะ พรีน”

คำถามนั้นดังก้องอยู่ในหัว ไม่ต่างจากเสียงของหัวใจที่ยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ยิ่งพยายามหาคำตอบมากเท่าไหร่...ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนยิ่งหลงทางมากเท่านั้น

แปลกดี ที่ทั้งชีวิตที่ผ่านมาหลายสิบปี เธอเคยมั่นใจในทุกการตัดสินใจของตัวเองและไม่เคยมีเรื่องใดมาทำให้จิตใจวอกแวกหรือคิดลังเลเลยสักครั้ง แต่เมื่อมีผู้หญิงคนนี้เข้ามา....ซึ่งเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ไม่ได้ทีอะไรพิเศษหรือหวือหวาเหมือนทุกคนที่เคยเจอ กลับทำให้เธอเสียศูนย์เสียความเป็นตัวเองได้มากขนาดนี้

หรือบางที...เธอควรจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหา เพื่อขอขอโทษกับทุกสิ่งที่ผ่านมา…หรืออย่างน้อย ก็ขอแค่ได้สบตาอีกฝ่ายชัด ๆ ก็ยังดี แต่ไม่ทันที่เธอจะตัดสินใจอะไรได้เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเธอก้มลงมองหน้าจอ ชื่อผู้ติดต่อที่ปรากฏ ทำให้ริมฝีปากเธอเม้มแน่นอีกครั้ง

ครืด ครืด

<<< Kulthida Calling >>>

“บอสคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ”

“มีอะไรคุณนุ่น ฉันทำธุระอยู่”

“คุณธนัชไม่พอใจที่บอสยกเลิกประชุม ตอนนี้กำลังโวยวายใหญ่เลยค่ะ”

“คุณคุมสถานการณ์ไว้ก่อน เดี๋ยวฉันจะรีบไป”

ปภาวีกดวางสายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับไปยังโต๊ะที่ชนากานต์นั่งอยู่อีกครั้ง ทว่าโต๊ะนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของคนที่เธอเห็นเมื่อครู่

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความสงสัยผุดขึ้นในใจว่าอีกฝ่ายหายไปไหน แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ มือเรียวยกกระเป๋าขึ้นมาคล้องข้อมืออย่างเคยชิน ขณะเดียวกันสมองก็พยายามจัดลำดับความสำคัญของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป ตอนนี้...ยังมีเรื่องที่ต้องรีบจัดการให้จบส่วนเรื่องของชนากานต์ค่อยว่ากันทีหลัง

เธอก้าวออกจากร้านด้วยท่วงท่ามั่นคง หนักแน่น โดยที่ไม่หันกลับไปมองโต๊ะตัวนั้นอีกเลย