บทที่ 1 เหตุการณ์พลิกผัน 1

ก่อนหน้าที่จะแยกย้ายกันออกไปทำงานในวันเดียวกัน

“วันนี้ทศมีนัดอะไรพิเศษหรือเปล่า” สืบสานถามคนรักที่งอแงสองแขนคล้องคอเขาเอาไว้หลวม ๆ ท่าทีแง่งอนของทศวรรษทำให้สืบสานใจอ่อนยวบ เขาไม่เคยแข็งใจได้เลยสักครั้งที่อีกฝ่ายทำตัวออดอ้อนเขาแบบนี้ สายตาพราวระยับจับจ้องดวงหน้าของคนรักไม่วางตา

“จะมีได้ยังไงล่ะครับ วันพิเศษสำหรับเราสองคนทั้งที วันนี้เราหยุดไม่ได้เหรอครับ” ทศวรรษริมฝีปากเบะคว่ำ ใบหน้างอง้ำวันพิเศษทั้งที แทนที่จะดื่มด่ำน้ำผึ้งพระจันทร์ให้หนำใจสิ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมหยุดอยู่บ้านเฉย ๆ แถมยังบีบจมูกที่เชิดรั้นนั้นอย่างมันเขี้ยว

“เป็นเจ้าของบริษัทแบกชีวิตลูกน้องไว้บนบ่าหลายคน…อย่าลืมสิ”

“วันเดียวเอง” ทศวรรษยังคงต่อรองไม่เลิกแถมยังจุ๊บปลายคางของคนรักอย่างเอาใจ ไล่ลงมาที่ลำคอ ไหปลาร้า สองมือสืบสานเองก็วางไว้ที่บั้นท้ายปล่อยให้ลูกแมวของเขาได้คลอเคลียอย่างพอใจ ทศวรรษเอาแต่ใจแค่ไหนเขารู้ดี และก็เป็นเขาเองที่ทำให้อีกฝ่ายเสียนิสัยขนาดนี้

“เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก” สืบสานหลุบตามองคนรักที่จ้องมองด้วยความน้อยใจ จนอดที่จะหอมแก้มขาวนั้นแรง ๆ สองสามทีไม่ได้

“จะสายแค่ไหนกันเชียว” ทศวรรษว่า…วันนี้ทศวรรษตั้งแต่ตื่นเช้ามาก็ใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พอสืบสานลืมตาตื่นมาเขาก็ทำตัวเกาะอยู่ด้านหลังเหมือนโคอาล่า อยากกอด อยากหอม และในใจก็หวาดกลัว…ไม่รู้ว่าความกลัวที่ว่านั่นคืออะไร แต่เอาเป็นว่าตอนนี้เขาไม่อยากอยู่ห่างจากสืบสานไปสักเสี้ยววินาที เขากอดอีกฝ่ายแนบแน่นอยู่หน้าประตูห้องคอนโดไม่ยอมปล่อยอีกฝ่ายออกไปทำงานสักที

“หอมก่อน หากทศพอใจพี่ถึงจะไปทำงานได้” ทศวรรษยื่นข้อแลกเปลี่ยนอย่างเอาแต่ใจ และทั้งชีวิตเขาบางทีหากปล่อยอีกฝ่ายหลุดมือไปเขาไม่อาจไปตามหาสืบสานคนที่สองได้อีก

ผู้ชายตรงหน้าคนนี้ไม่เพียงให้ความรัก ให้ความอบอุ่นแก่เขา แต่กลายเป็นโลกทั้งใบอย่างที่เคยบอกเราผ่านอะไรด้วยกันมามากมาย มากเกินกว่าจะปล่อยมือให้อีกฝ่ายจากไปง่าย ๆ ไม่มีสืบสานอยู่ตรงนี้ก็คงไม่มีทศวรรษเจ้าของบริษัทอย่างทุกวันนี้

“ตรงไหนน้าที่หอมที่สุด ตรงนี้หรือตรงนี้” สืบสานไล่ปลายนิ้วชี้เรียวยาววาดเส้นไปตามแผ่นหลังจากบนลงล่างก่อนจะลากผ่านตรงร่องก้นไปอย่างทะเล้น

“ทะลึ่ง” ทศวรรษถลึงตาใส่ก่อนจะทุบอกอีกฝ่ายเบา ๆ

“หึ หึ” สืบสานหัวเราะในลำคอน้อย ๆ ที่ได้แหย่แมวขาวของเขา ไม่มีร่องรอยเล็บฝากไว้ให้คันยุบยิบในใจ วันนั้นก็เหมือนจะนอนไม่หลับ ปากที่เบะคว่ำเหมือนเด็ก ไหนจะร้องเรียกอย่างเอาแต่ใจ บางครั้งก็ยั่วยวนจนแทบอยากจะบีบเคล้นให้แหลกละเอียดคามือ ผู้ชายที่ไว้ทรงผมลากไทรหัวทองตรงหน้า กำลังเงยหน้าจ้องมองเขาด้วยแววตาขบขันและรอคอยอย่างใจจดใจจ่อก่อนจะได้รับจุมพิตที่หว่างคิ้วเบา ๆ พรมจูบไปทั่วกรอบหน้า หยุดที่ริมฝีปากบางที่ทาลิปกลอสกลิ่นสตอเบอร์รีเคลือบไว้อีกชั้น จากจูบละเลียดละไมในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นจูบอย่างโหยหา เราอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้แต่ดูเหมือนว่าตัวทศวรรษเองเหมือนไม่รู้จักพอกับสัมผัสนั้น ยิ่งสัมผัสยิ่งโหยหา ลิ้นร้อนปัดป่ายไปทั่วโพรงปาก แผ่นหลังทศวรรษแนบชิดกับประตูห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่ามีอ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดเขาเอาไว้ไม่ให้แผ่นหลังเสียดสีกับบานประตู

สืบสานยังคงเป็นคนที่ถนอมเขายิ่งกว่าใคร…

“อื้อ” เสียงหอบกระเส่า เสียงครางเครือ เสียงเฉอะแฉะของน้ำลายดังก้องไปทั่ว ก่อนจะสบตากันกอดกันอยู่อย่างนั้น หางตาของทศวรรษแดงระเรื่อชวนให้ลงมือแกล้งหนัก ๆ เสียจริง แต่ว่าตอนนี้ต้องไปทำงานแล้ว

“...คืนนี้” สืบสานว่าพลางกลั้วหัวเราะในคอพร้อมกับจูบขมับของคนรักที่ตัวอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน ทศวรรษพยักหน้าไม่ตอบอะไร พลางซบหน้าลงกับลาดไหล่นั้นสักพัก

“ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะครับ พยากรณ์อากาศวันนี้ตอนบ่ายจะมีฝนตกด้วย ขับช้า ๆ ไม่ต้องรีบ ทศไม่ไปไหนจะรอพี่ที่ร้าน”

“รับทราบครับ” ไม่พูดเปล่าสืบสานยังทำมือวันทยหัตถ์สามนิ้วเรียวแตะตรงหางคิ้วเหมือนทหารอีกด้วย ทศวรรษหัวเราะก่อนจะดันหลังอีกฝ่ายให้ออกไปทำงาน

“เล่นบ้าอะไร ไปทำงานได้แล้ว”

“สมใจแล้วไล่กันเลยนะ” สืบสานเป็นฝ่ายค่อนขอดเสียเอง

“ช่วยไม่ได้พี่มักน้อยเองต่างหาก” ทศวรรษหันมาตอบอย่างทะเล้น

“หากพี่มักมากทศคงลุกไม่ขึ้นแน่ ๆ” สายตากรุ้มกริ่มที่มองมาทำเอาใบหน้าทศวรรษร้อนผ่าว ทศวรรษดันหลังอีกฝ่ายให้รีบไปทำงาน สืบสานที่เพื่อน ๆ ต่างมองว่าเป็นผัวตัวอย่าง พ่อพระนัมเบอร์วันแต่ความจริงทะลึ่งตึงตังอย่าบอกใคร ไม่ได้ถือศีลอดอย่างที่ใครเขาว่า แต่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างมิดชิด หลบเร้นสายตาของคนอื่นได้อย่างแนบเนียนต่างหาก

แต่พออยู่บนเตียงเท่านั้นแหละ…รสนิยมชมชอบ มองที่ภายนอกไม่ได้จริง ๆ

ทศวรรษโบกมือส่งคนรักที่เดินหายเข้าไปในลิฟต์ก่อนจะเตรียมตัวเดินทางไปทำงานเช่นกัน มีเพียงอยู่ต่อหน้าสืบสานคนรักเท่านั้นที่ทศวรรษจะทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต กระทืบเท้างอแงเอาแต่ใจ ด้านไม่ดีของเขามีเพียงแต่สืบสานที่ได้เห็น

แต่ภาพลักษณ์ที่ลูกน้องพนักงานในบริษัทมองมา ทศวรรษเป็นเจ้านายที่รู้จักใช้พระเดชและพระคุณในการปกครองคน และไม่เคยด่ากราดลูกน้องต่อหน้าคนอื่น ๆ เขาจะเรียกไปต่อว่าเป็นการส่วนตัว ทำดีได้รับคำชม ทำผิดพลาดก็ติเตียนเป็นคนรุ่นใหม่ไฟแรงที่มีศักยภาพ อีกทั้งว่ากันว่าไฟในการทำงานของเจ้าตัวไม่มีวันหมดเป็นเพราะคนที่คอยอยู่เคียงข้างคนนั้น

โทรศัพท์สายนั้นเปลี่ยนชีวิตของทศวรรษไปจนหมดสิ้น

กว่าสิบปีที่ผ่านมา พริบตาเดียวภาพเหล่านั้นกลับกลายเป็นกล่องความทรงจำที่ถูกพับเก็บลงไป บ้างตกหล่น บ้างขาดหาย แถมผู้ชายผมทองตรงหน้ายังกลายเป็นคนแปลกหน้าที่สืบสานไม่รู้จักอีกด้วย…