บทที่ 1 เหตุการณ์พลิกผัน 2

ใบหน้าซูบซีดของผู้ป่วยที่พ้นวิกฤติหลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้สืบสานต้องนอนพักรักษาตัวในห้อง ICU นานถึงสองสัปดาห์เต็ม ก่อนจะย้ายมาที่ห้องพักคนไข้ระดับ VIP ทศวรรษจ้องมองบานประตูสีขาวที่มีชื่อของคนรักติดอยู่อย่างนั้น เขาแทบจะทิ้งทุกสิ่งที่ได้รับสายโทรศัพท์ว่าสืบสานเกิดอุบัติเหตุ แต่ทว่าหน้าห้องฉุกเฉินกลับมีกุมารทองเฝ้าซ้ายขวา ไม่ว่าจะเป็นแม่บ้าน บอดีการ์ด ยืนเหมือนยักษ์ปักหลั่นไม่ให้ทศวรรษได้เข้าไปเยี่ยมนายน้อยของบ้านตามคำสั่งของคุณหญิงพรรณพิลัย เรียกได้ว่าแทบจะขนกันมาทั้งบ้าน ‘คุณาปกร’ เลยก็ว่าได้ โดยเฉพาะคุณหญิงพรรณพิลัยที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอเกลียดทศวรรษมากมายขนาดไหน ขนาดที่ว่าแม้แต่การที่ทศวรรษยกมือไหว้เธอไม่แม้แต่จะตอบรับ ทำเหมือนกับว่าเขาเป็นธาตุอากาศเสียอย่างนั้น หากคนที่นอนอยู่ในห้อง ICU ไม่ใช่สืบสานคนรักของเขา คาดว่าชาตินี้ระหว่างแม่ผัวและลูกสะใภ้ไร้ศักดินาคนนี้คงไม่มีเรื่องให้เกี่ยวข้องกัน

พอได้ยินว่าสืบสานออกจากห้องฉุกเฉินแล้ว ทศวรรษก็สองมือถือกระเช้าผลไม้ของเยี่ยมไข้มากมายพะรุงพะรังไปหมด ความหวาดกลัวกัดกินความสุขในทุก ๆ วันทีละนิดแต่ทศวรรษก็คิดเข้าข้างตัวเองว่า ‘ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ’ อย่างน้อยคู่สมรสของเขาที่ตัดขาดจากครอบครัวมายาวนานหลายปีอีกฝ่ายจะได้อยู่กับครอบครัวอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้คนรักกลับไปหาครอบครัวบ้างอยู่เนือง ๆ ทศวรรษสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ และเขารู้ว่าหลังบานประตูคนไข้นั้นมีญาติผู้ใหญ่ของอีกฝ่ายอยู่หลายคน ครอบครัวของสืบสานเป็นนักธุรกิจใหญ่ มั่งคั่งมาหลายชั่วอายุคนหากเอ่ยถึงนามสกุลนี้ละก็…น้อยคนนักที่จะไม่รู้จักเจ้าของอาณาจักรเครื่องดื่มขนาดใหญ่ไม่ว่าจะเป็นเบียร์ เครื่องดื่มชูกำลังต่าง ๆ และที่สำคัญพวกเขายังเกลียดสะใภ้ไร้ศักดินาอย่างทศวรรษเข้าไส้ และเพราะเขาคนนี้อีกเช่นกันที่ทำให้สืบสานหันหลังให้กับครอบครัว

ทั้ง ๆ ที่ความจริงกลับตรงข้ามทั้งหมด เป็นสืบสานเองทั้งนั้นที่ตัดสินใจหันหลังให้กับครอบครัว เรื่องราวภายในไม่มีใครรู้ดีกว่าเจ้าตัว แต่ในตอนนี้หากเขาพูดออกไปจะมีประโยชน์อะไร

ก๊อก

ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำให้ภายในห้องคนไข้ที่พูดคุยกันอย่างหน้าชื่นตาบานจ้องบานประตูเป็นตาเดียว และคนที่มาใหม่ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายแต่อย่างใด…“ทศวรรษ” คู่สมรสของลูกชายคนโตคนเดียวทายาทรุ่นที่ 4 แถมยังแพร่คำสาป “เกย์” ใส่ลูกชายของพวกเขาจนหลงผิด คุณหญิงพรรณพิลัยที่ใบหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันทีเอ่ยออกไปอย่างมีอารมณ์

“มาทำไม”

“ผมมาเยี่ยมพี่…สืบครับ” ระหว่างนี้บริษัทเกิดปัญหาพอดี เพราะสืบสานเป็นหนึ่งในผู้บริหารด้วยเช่นกัน ทศวรรษวิ่งหัวหมุนทั้งวัน มาเยี่ยมตอนค่ำสืบสานก็หลับทุกครั้ง ยามนี้ใบหน้าซีดขาวนั้นแววตากลับแฝงไปด้วยความงงงวย รอบศีรษะมีผ้าก๊อซสีขาวพันไว้อย่างแน่นหนา รอยเลือดสีคล้ำที่ซึมออกมายังคงมีให้เห็น สายตาที่จับจ้องไปยังแขกที่มาเยือนด้วยสายตาที่เคลือบแคลงระคนสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ทำเอาทศวรรษปั้นหน้าไม่ถูกเหมือนกัน ทศวรรษส่งของเยี่ยมไข้ให้กับแม่บ้านที่ติดตามคุณหญิงมาอำนวยความสะดวกที่โรงพยาบาลอีกทั้งยังมีเด็กสาวอีกคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จักมาก่อนอยู่ในห้องนี้ด้วย คุณหญิงเบะปากก่อนจะก้มไปลูบหัวลูกชายอย่างรักใคร่พลางถาม

“ลูกสืบ จำได้ไหมนี่ใคร?” คำถามนี้ทำเอาทศวรรษชาไปทั้งตัว มือเท้าเย็นเยียบก่อนจะจ้องมองไปยังนัยน์ตาคู่นั้น คู่ที่เคยมองเขาอย่างรักใคร่เอ็นดู บัดนี้ดูจืดชืดและห่างเหิน ทศวรรษพยายามรักษาสีหน้าที่ตื่นตระหนกของตัวเองเอาไว้ แม้สีหน้าจะราบเรียบแต่หัวใจและเส้นสมองกลับตึงเครียดส่งผลให้ร่างกายแข็งค้างไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ชั่วขณะทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ปลายเตียงอยู่อย่างนั้น

ที่เขาว่ากันว่าช็อกจนร่างกายแข็งค้างคงเป็นแบบนี้

แม้ว่าภายในความคิดของเขาอยากจะโผกอดคนรักมากมายขนาดไหน อยากถามว่าเจ็บไหม ไม่สบายที่ตรงไหน อยากจะแบ่งเบาความเจ็บปวดนั้น อยากจะคอยดูแลเช็ดเนื้อเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำแต่เหมือนว่าคนอื่นภายในห้องนี้จะไม่หลีกทางให้เขาได้ทำดังใจหวังแล้วยังตั้งตัวเป็นปรปักษ์อีกด้วย ทศวรรษเม้มปากแน่นรอคอยคำตอบอย่างใจเย็น แต่คำตอบนั้นกลับทำให้เขาแทบตายทั้งเป็น