บทที่ 11 ต้อนรับวันแรก 2

“แต่ว่าตอนนี้เขาเพิ่งหายป่วย เขา…” ทศวรรษถอยออกไปหลายก้าวก่อนจะก้มลงกราบเจ้าสัวอยู่หลายครั้ง

“ผมรู้ว่าผมไม่คู่ควร ไม่มีค่าให้เห็นใจ แต่ว่าความรักที่ผมมีให้เขาเป็นรักที่บริสุทธิ์ ผมไม่เคยหวังในสมบัติของคุณาปกร ผมรักเขาด้วยใจจริง” ทศวรรษก้มกราบอยู่หลายครั้ง ก่อนจะกราบที่พื้นโดยไม่ลุกขึ้นมาอีกพร้อมกับเสียงสะอื้น และที่ผ่านมาสืบสานเองก็ไม่เคยใช้เงินกงสีของที่บ้านเลยสักบาท ข้อนี้ท่านเจ้าสัวรู้ดี…

“ผมรักเขาจริง ๆ ขอคุณท่านโปรดเห็นใจ” ท่านเจ้าสัวสบตากับลูกชายที่เอาแต่นั่งนิ่งเงียบ แต่ทว่าสองมือกลับกำหมัดแน่นจนขึ้นข้อขาวอยู่ใต้โต๊ะ

“ในตอนแรกถึงแม้ว่าฉันจะไม่เห็นด้วยในการแต่งงานครั้งนั้น แต่เวลาก็ล่วงเลยมาถึงตอนนี้…ฉันจะทำอะไรได้อีก” ทศวรรษเงยหน้าขึ้นมามองด้วยน้ำตาเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า

“คุณท่าน” ทศวรรษแทบไม่เชื่อหูตัวเอง หรือว่าท่านเจ้าสัวจะยอมรับเขา?

“แต่ว่าตอนนี้เขาจำเธอไม่ได้ เธอยังจะยืนยันคำเดิมอยู่อีกเหรอ…ฉันจะให้เงินเธอสักก้อนเอาไว้ตั้งตัว—”

“คุณท่าน แม้ผมจะยากจนแต่ก็ไม่เคยคิดจะหย่าขาดจากสืบสานด้วยวิธีนี้ ผมขอเวลา…”

“ขอเวลาอะไร” ทศวรรษมีสีหน้าอึกอักหันไปมองสืบสานข้าง ๆ ท่านเจ้าสัวเลยสั่งให้ลูกชายออกไปจากห้อง ภายในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงสองคน แต่บรรยากาศภายในกลับชวนอึดอัดมากกว่าเดิม ออกซิเจนที่ล่องลอยในอากาศเหมือนจะล่องลอยตามอีกคนไป ทศวรรษหายใจไม่ทั่วท้องก่อนจะกัดฟันพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการออกไป

“หากภายใน 2 ปีเขาจำผมไม่ได้ และไม่มีความรู้สึกอะไรให้ผม ผมจะจากไปเอง และไม่หวังอะไรจากการหย่าขาดครั้งนี้ ขอให้คุณท่านอนุญาตด้วย” ท่านเจ้าสัวนั่งนิ่งเงียบไม่เอ่ยอะไรสักครู่ ทศวรรษเองรอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ความเงียบที่โอบล้อมระหว่างพวกเขาทั้งคู่เหมือนมีมือคู่หนึ่งคอยบีบคอของทศวรรษอยู่อย่างนั้น เขาแทบไม่กล้าหายใจแรงในช่วงระหว่างที่ท่านเจ้าสัวกำลังชั่งใจกับคำตอบ

“1 ปี ฉันให้เวลาเธอหนึ่งปี หากสืบสานไม่มีความรู้สึกอะไรให้เธอ ระหว่างเธอทั้งสองคนถือว่าขาดกัน ปล่อยให้เรื่องราวที่ผ่านมาเป็นเรื่องอดีต หลังจากนั้นต่างคนต่างมีชีวิตใหม่ ไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกันอีกแม้กระทั่งทางกฎหมาย” สมกับเป็นคำตอบของท่านเจ้าสัวใหญ่แห่งอาณาจักรน้ำเมา ไม่ได้ไม่เสียมีแต่เท่าตัว

“ขอบคุณครับ” ทศวรรษก้มกราบด้วยความนอบน้อมอีกครั้งก่อนจะยืดตัวขึ้นมาเอ่ยความต้องการของตัวเองต่อ

“ระหว่างนี้ผมต้องอาศัยอยู่ที่นี่ หวังว่าคุณท่านจะอนุญาต”

“ตอนนี้เธอก็เก็บของมาอยู่ที่นี่แล้วไม่ใช่เหรอ ฉันจะว่าอะไรได้” ทศวรรษได้เพียงแต่ก้มหน้าเม้มปาก เขาร้องไห้อย่างไม่อาย ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากอยู่อย่างนั้น ท่านเจ้าสัวละสายตาจากใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาเลยมองไปยังด้านหลังก่อนจะยกชาขึ้นมาจิบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผู้ชายตรงหน้าร้องไห้ได้น่าสงสารจริง ๆ

หนึ่งปีว่าจะยาวก็ยาว ว่าจะสั้นก็สั้น แต่สำหรับทศวรรษเหมือนกอดระเบิดเวลาไว้กับตัวมากกว่า ขนาดสิบปีที่ผ่านมาสืบสานยังลืมความรักระหว่างพวกเราไปจนหมด หนึ่งปีที่เหลือจะนับเป็นอะไรได้

ทศวรรษไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเดินออกจากห้องเชือดนั้นมาได้อย่างไร ฝีเท้าของเขาเบาหวิวเหมือนจะล้มลงไปได้ทุกเมื่อ แต่กลับฝืนประคองร่างที่แทบไร้วิญญาณนั้นกลับห้องนอนของสืบสานได้ในที่สุด

เขานั่งเหม่อกอดเข่าอยู่ที่โซฟา ข้าง ๆ มีทั้งหมอนและผ้าห่มพับอยู่ ต่อให้ท่านเจ้าสัวพูดเหมือนว่าจะยอมรับในความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่อยู่กลาย ๆ แต่สิ่งที่ยากที่สุดในตอนนี้คือทำให้สืบสานชอบและรักเขาเหมือนเดิม ทศวรรษนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้นไม่ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูด้วยซ้ำ

“คุณคงไม่ได้แผลงฤทธิ์อะไรใส่พ่อผมใช่ไหม”

“…”

สืบสานเดินไปหยุดต่อหน้าทศวรรษก่อนจะดีดนิ้วตรงหน้าสองสามครั้ง เจ้าตัวถึงได้รู้สึกตัว ทศวรรษสะดุ้งโหยงก่อนจะมองเลยนิ้วมือตรงหน้าไปยังใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้นที่จ้องมองเขาด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะกอดอกถามซ้ำอีกครั้ง

“คุณคุยอะไรกับพ่อผม”

“ไม่เกี่ยวกับคุณ”

“อ้อ…แล้วใครกันที่กราบกรานอ้อนวอน—” ทศวรรษลุกขึ้นยืนผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรง

“คุณจะโกรธเกลียดที่ผมเอาแต่บังคับคุณต่าง ๆ นานาก็ได้ แต่อย่ามาดูถูกย่ำยีความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ!” ทศวรรษประกาศเสียงกร้าวด้วยใบหน้าถมึงทึงก่อนจะปรี่เข้าไปคว้าขอเสื้อของสืบสาน

“ความรักของผมที่มีให้คุณไม่มีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ? มันตลกมากนักเหรอ?” ทศวรรษถามเองตอบเองเมื่อเห็นสีหน้าเหลอหลาของสืบสานเขาก็ปล่อยมือก่อนจะนั่งชันเข่าซุกหน้าลงไปเพื่อซ่อนน้ำตาที่ทะลักออกมาอีกครั้งบนโซฟาตัวนั้น

การที่เขาก้มลงกราบกรานเท่าเจ้าสัวมันน่าตลกและสมเพชมากขนาดนั้นเลยเหรอ ความรักของเขาไม่น่าเห็นใจขนาดนั้นเลยเหรอ? การเป็นเกย์ชอบเพศเดียวกันมันไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงอย่างนั้นเลยเหรอ?

เขาผิดอะไร…ทศวรรษถามตัวเองซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น เขาก็แค่อยากได้คนรักคนเดิมกลับคืนมา ยอมอ้อนวอนกราบกรานบิดาของอีกฝ่ายแต่กลับกลายเป็นตัวตลกของใครอีกคน บางทีท่านเจ้าสัวคงขบขันท่าทีของเขาไม่ต่างกัน

บางทีที่เขายื้อไว้ไม่ใช่เพียงสืบสานที่อยู่ต่อหน้าเพียงอย่างเดียว แต่เขากลับยื้อวันวานและโลกแสนหวานนั้นเอาไว้เพราะรับความจริงและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นไม่ได้มากกว่า เขายังคงเป็นคนเห็นแก่ตัวที่อยากครอบครองทุกอย่างเอาไว้โดยไม่ยอมเสียอะไรไปเลยแม้แต่อย่างเดียว

เขาเป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่งที่จมปลักอยู่กับความรักและความหลังที่ไม่อาจย้อนหวนกลับมา แต่ก็ยังจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง อย่างน้อยก็ไม่มีอะไรให้ค้างคา