บทที่ 11 ต้อนรับวันแรก

ก่อนจะถึงเวลามื้อค่ำสืบสานก็พาทศวรรษไปไหว้ท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ที่กลับมาจากการตีกอล์ฟกับเพื่อนฝูงซึ่งกำลังนั่งพักในห้องนั่งเล่นส่วนตัว ก่อนจะเดินลงไปทศวรรษก็จับแขนสืบสานด้วยสีหน้าประหม่า

“พ่อคุณ…”

“คุณกลัวเหรอ ไหนบอกว่าอยากจะอยู่กับผมตลอดเวลาไง”

“นั่นมันก็ใช่ แต่…เมื่อก่อนผมจะมาไหว้ท่านคุณก็ไม่ยอม”

“นั่นมันเมื่อก่อน”

“คุณคงไม่หลอกผมมาเชือดใช่หรือเปล่า” สีหน้าทศวรรษมีแต่ความระแวง ตอนนั้นสืบสานทะเลาะกับทางบ้านใหญ่โตถึงขนาดตัดพ่อตัดลูกเพราะตัวเขาเองไม่ใช่หรือไง เขารักสืบสานและอยากให้ทางบ้านสืบสานยอมรับเขาก็จริง แต่พอมาตอนนี้ก็กลับประหม่า ฝ่ามือทั้งคู่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“พ่อผมเป็นผู้ใหญ่พอ” พอได้ยินคำพูดนั้นทศวรรษก็คลายความวิตกกังวลไปได้บ้าง

“หากพ่อคุณไล่ผมออกจากบ้านตอนนี้ ผมไม่ยอมแน่” สืบสานเลิกคิ้วมองคนข้าง ๆ ที่ฝ่ามือเย็นเฉียบแต่ยังคงขู่ฟ่อ ๆ ไม่ยอมจำนน

“แล้วกล้าอย่างที่พูดไหมล่ะ” ทศวรรษได้แต่ขบริมฝีปากตัวเองแน่น เดินตามหลังสืบสานลงมาห้องรับแขกช้า ๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“อยากได้ลูกชายเขา อยากได้ลูกชายเขาต้องสู้ สู้เว้ย!” ทศวรรษกำหมัดแน่นเพื่อให้กำลังใจตัวเอง อีกอย่างเป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบ 10 ปีก็ว่าได้

ก่อนหน้าเขารู้จักท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ตามนิตยสาร บทสัมภาษณ์ในคอลัมน์ต่าง ๆ แต่ไม่เคยเจอตัวเป็น ๆ ต่อหน้าแบบนี้สักที

อีกอย่างการแต่งงานระหว่างพวกเขาทั้งสองไม่มีพ่อแม่ฝั่งของสืบสานมาร่วมงานเลยสักคน พวกท่านไม่ยอมรับในความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่มาตั้งแต่แรก พอคิดได้ดังนี้ทศวรรษกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ พยายามระงับความตื่นเต้น วิตกกังวลต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามา

พอก้าวเข้ามาในห้องอีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ชั้นหนึ่งของบ้าน มันเป็นห้องที่สร้างเหมือนห้องหับในประเทศญี่ปุ่นที่ปูด้วยเสื่อทาทามิ ประตูบานเลื่อน รวมไปถึงเสียงน้ำไหลและเสียงกระทบกันของกระบอกไม้ไผ่ เหมือนยกสวนหย่อมในประเทศญี่ปุ่นมาไว้ที่นี่เลยก็ว่าได้ เสียอย่างเดียวไม่มีต้นซากุระ พลันสายตาเหลือบไปเห็นต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ ทศวรรษกวาดสายตามองรอบ ๆ ก่อนจะก้มหน้างุดคลานไปหาท่านเจ้าสัวที่กำลังนั่งดื่มชาอย่างสบายอารมณ์ ด้านหลังมีทั้งกาต้มชาเครื่องเคลือบดินเผาหลายชนิดที่เข้าชุดกันกับแก้วชา รวมไปถึงกล่องเก็บชาต่าง ๆ ที่ตั้งเรียงรายอยู่บนชั้นวาง

สืบสานเคยพูดให้ฟังว่าพ่อเขาชอบดื่มชา สำหรับทศวรรษคำว่าชอบยังน้อยไป นี่มันสวรรค์ของคนรักชาชัด ๆ ทศวรรษที่นั่งพับขาแผ่นหลังเหยียดตรงก่อนจะยกมือไหว้ทำความเคารพ

“สะ สวัสดีครับ”

“ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาตั้งนานเพิ่งจะได้เห็นค่าตาก็วันนี้…ไหนเงยหน้าขึ้นมาสิ” ทศวรรษค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตากับท่านเจ้าสัว แม้คนตรงหน้าสังขารจะร่วงโรยไปตามกาลเวลาแต่บารมียังคงน่าเกรงขาม สายตาที่จับจ้องมาทำเอาทศวรรษปั้นสีหน้าไม่ถูก และไม่คิดจะจ้องตอบท่านเจ้าสัว แตกต่างจากตอนที่อยู่ต่อหน้าพรรณพิลัยลิบลับ เขาทำได้เพียงทิ้งสายตาไว้ที่แก้วชาบนโต๊ะเท่านั้น

“ไม่เหมือนที่คิดไว้สักนิด” ทศวรรษทำได้เพียงก้มหน้างุด สองมือที่วางไว้บนหัวเข่าค่อย ๆ กำเข้าหากัน

สืบสานเองที่นั่งข้าง ๆ ก็ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำทำตัวเป็นผู้คุมนักโทษให้เจ้าพิจารณาคดีได้ไต่สวน

“คิดยังไงถึงกล้ามาถึงที่นี่” ทศวรรษเม้มปากแน่น ก่อนจะเงยหน้าตอบด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ผมเป็นห่วงเขาเลยอยากมาดูให้แน่ใจ”

“ทำไม…นี่มันบ้านเขามีอะไรให้น่าห่วงกัน” ท่านเจ้าสัวยังคงวางตัวได้ดี แตกต่างจากทศวรรษที่แผ่นหลังชื้นไปด้วยเหงื่อ พูดนิ่ม ๆ แต่เจ็บถึงทรวงทั้งประโยคเป็นความสามารถพิเศษของพวกผู้ดีเขาหรือไงกัน ทศวรรษค่อนขอดในใจ

“ผมก็แค่อยากจะมาดูให้แน่ใจ แม้ว่าจะเป็นบ้านของเขา แต่เขาก็จากที่นี่ไปเสียนาน”

“เพราะใครกันล่ะ”

“คุณท่านอาจจะโทษว่าเป็นความผิดของผม ผมยอมรับว่าตัวเองก็มีส่วน แต่ว่าหากที่นี่มีคนยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น…!”

ทุกคนในที่นี้นิ่งเงียบ ก่อนสืบสานจะเอ่ยออกมา

“คุณพ่อ” สืบศักดิ์ยกมือห้าม สืบสานทำได้เพียงเก็บคำพูดกลับไป พอเห็นสายตาของพ่อตัวเองที่จ้องคนข้าง ๆ ด้วยสายตาประหนึ่งราชสีห์จ้องหนู แถมเจ้าหนูตัวนี้แม้จะตัวสั่นแต่ยังเชิดหน้าตอบอย่างถือดี ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องก็ดังเข้ามาในหัว ปากไวกว่าความคิดก็โพล่งออกไปแล้ว

“เอาล่ะ ไหน ๆ เรื่องก็มาถึงป่านนี้แล้ว แต่ว่า…ลองหันไปดูสืบสานคนนี้อีกสักครั้ง ใช่คนเดิมที่เธอพูดถึงอยู่หรือเปล่า” ทศวรรษค่อย ๆ หันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอาวรณ์ แต่สายตาที่จ้องตอบกลับมานั้นกลับว่างเปล่า ว่างเปล่าเสียจนทศวรรษใจหาย

“หากลูกชายฉันยืนกรานที่จะออกไปอยู่กับเธอ ฉันจะไม่ห้าม” ทศวรรษเม้มปากแน่นก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด ที่ท่านเจ้าสัวกล้ายื่นข้อเสนอเพราะรู้ว่าลูกชายความจำเสื่อม และสืบสานไม่มีทางที่จะตามเขาออกไปอยู่ด้วยกันอย่างเดิมแน่ ๆ