บทที่ 20 ทอดแหล่าวาฬ 2

สภาพแต่ละคนที่กลับมาถึงคอนโดทศวรรษในสภาพทุลักทุเล มะเดี่ยวเป็นคนที่เมาน้อยที่สุดในบรรดาห้าคน แกรปที่เรียกมาต้องหยุดรถเป็นระยะเพื่อเปิดกระจกให้คนเมาอ้วกไปตลอดทาง

“เช็ดครก พวกห่า” มะเดี่ยวบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็คอยประคองแต่ละคนขึ้นห้องไป ทศวรรษที่ยังพอมีสติเดินเหินเองได้ แต่ก็ต้องคอยเกาะกำแพงไปตลอดรวมไปถึงคอยพยุงสานฝันที่เมาคอพับ เมื่อเห็นเตียงต่างคนต่างอยู่ในสภาวะทิ้งตัวไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แล้วในไลฟ์ของสามสาวก็ฉายภาพเหตุการณ์เด็ดทุกฉากทุกตอน มีทั้งคนชอบใจที่ได้เห็นทศวรรษที่นาน ๆ ที่จะมาจอยในไลฟ์ รวมไปถึงลูกหลานอีลีทอย่างสานฝัน และวาฬตัวใหญ่ที่พวกเขากำลังวางแผนจะหว่านแหจับ ไม่รู้ว่างานนี้ใครจ้องจะจับใครแต่เป้าหมายที่ว่ากลับยิ้มกริ่ม นั่งสูบบุหรี่โดยมีเด็กหนุ่มที่หน้าตาเหมือนทศวรรษกำลังคุกเข่ามอบความสุขสมให้ มือหนึ่งคีบบุหรี่ มือหนึ่งกลับถือโทรศัพท์เป้าหมายแกว่งไปแกว่งมาด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่ซับซ้อน

 

 

บ่ายสามต้นตาลที่ฟื้นเป็นคนแรกลุกไปอาบน้ำแต่งตัวและเริ่มลงมือทำอาหาร มะเดี่ยวและปลายฟ้าที่สวมชุดเมื่อคืนเดินหาวออกมาในสภาพอิดโรย

“อีห่ามึงจะตำอีกนานไหม กูนึกว่าฟ้าถล่ม” มะเดี่ยวโวย

“เอ้า ถ้าอีตัวไหนแดกกูตบปากแตก” ต้นตาลว่าพลางบีบมะนาวลงไปในครก

“กี่โมงกี่ยามแล้วมึง” ปลายฟ้าถามพลางเดินไปควานหาน้ำไปตู้เย็น

“บ่ายสามแล้วอีห่า นั่นนอนหรือตาย” ต้นตาลบ่นกระปอดกระแปด

“ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วไปดูอีทศซิ” มะเดี่ยวนึกอะไรขึ้นได้ก่อนจะเอ่ยถามต้นตาลด้วยความใคร่รู้

“มึงว่าผู้ที่อุ้มอีทศเมื่อคืนนั่นใช่อีพี่โตปืนใหญ่ปะ…กูจำแทบไม่ได้”

“แดกก่อนค่อยว่ากัน ตอนนี้หัวสมองกูตื้อไปหมด แม่งไปอย่างหงส์กลับอย่างหมาของแท้”

“อีต้นมึงต้องโทษอีมะเดี่ยว กรอกเหล้าเหมือนน้ำเลยอีห่า กูนี่โชกไปด้วยเหล้า เปียกยันร่องก้น” ปลายฟ้าบ่นอุบ

“เหล้าหรือขี้เอาดี ๆ” ต้นตาลแขวะ

“ปากเสีย!” ปลายฟ้าสะบัดหน้าหนีก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องทศวรรษพร้อมกับไปเรียกน้องผัวอีทศให้มากินข้าวกินน้ำ

ท่ามกลางอาหารมื้อแรกของวัน

ต้นตาล : “อีทศ น้องผัวล่ะ” ต้นตาลที่ชะเง้อคอมองหาใครอีกคน ทศวรรษตาปรือเดินออกมาในสภาพผมเผ้าเปียกชุ่มพลางเช็ดผมไปด้วย

“ยังไม่ตื่น รายนั้นบอกว่ากินก่อนเลย” ต้นตาลพยักหน้า ทศวรรษเดินมาทิ้งตัวลงอย่างแรงข้าง ๆ ต้นตาล

ทศวรรษ : “กระดูกกระเดี้ยวกูหักหมดแล้วมั้ง”

ต้นตาล : “สม…วาดลวดลายไม่ดูสังขารเลยอีห่า” ทั้งสี่ต่างก็กินไปด้วยคุยไปด้วย

“ซู้ด ซู้ด” เสียงซดน้ำแกงของปลายฟ้าทำเอาคนทั้งสามชะงัก

ต้นตาลเอ็ดเสียงดังทันที : “อีปลายแดกได้เหี้ยมาก”

ปลายฟ้า : “ถือว่าเวทนาคนแฮ้งก์”

มะเดี่ยว : “นี่อีต้น กูละสงสัยมึงเอาเวลาที่ไหนไปทำมาหาแดกของพวกนี้คะ ไม่ไปเปิดร้านข้างผับนอกจากจะได้ใส่บาตรในตอนเช้าแล้ว แวะซดต้มแซ่บร้อน ๆ ก่อนนอนได้อีกต่อ”

ต้นตาล : “กูเปิดแล้วค่ะ”

ทั้งสามคน : “หา…!”

ทศวรรษ : “ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

มะเดี่ยว : “อีทศมึงไม่รู้ไม่แปลก แต่พวกกูตัวติดกับมันแทบทุกวัน มึงไปเปิดตอนไหนอีต้น”

ต้นตาล : “โอ๊ย…ก็มึงจำที่กูโพสต์ถามหาคนเซ้งร้านข้าง ๆ ร้านวิกผมกูได้ปะ คือร้านมันใหญ่ ค่าเช่าแพงด้วยไงคนเลยไม่เอา ไป ๆ มา ๆ วันนึงกูไปแดกส้มตำร้านประจำแล้วแม่ค้าแกไปไหนไม่รู้ พี่สาคือปกติคอยล้างจานเป็นลูกมือเลยอาสาตำให้ ตอนนั้นกูหิวแทบจะล้มช้างได้ทั้งตัว ใครตำไม่สำคัญ แดกได้เป็นพอ…”

ปลายฟ้า : “อย่าบอกว่าแม่ครัวร้านมึงคือพี่สา”

ต้นตาล : “เออ…มันไม่ใช่แค่อร่อยธรรมดานะมึง แบบแสงออกปาก อีกอย่างพี่เขามีปัญหากับครอบครัวพอดี กูเลยตัดสินใจทุบกระปุกหมูเซ้งซะเลย”

มะเดี่ยว : “แม่บุญทุ่มของแท้”