บทที่ 20 ทอดแหล่าวาฬ 3

ต้นตาล : “พี่สานี่เทวีโชคของกูจริง ๆ มึงรู้ปะผัวแกทิ้งไปมีเมียน้อย แกกะลูกก็อาศัยล้างจานแลกข้าวแลกน้ำวันละไม่กี่ร้อย อีกอย่างลูกแกกำลังเรียนกูเลยอดสงสารไม่ได้ เลยเซ้งร้านให้แกทำซะเลย อีกอย่างหลังร้านก็มีห้องนอนพร้อมห้องน้ำในตัว กูลงแต่เงินพี่สาลงแรง มึงรู้ปะ…แบบว่าแววตาที่แกมองกู พร้อมกับยกมือไหว้ตอนนั้นเหมือนคนกำลังจะจมน้ำแล้วได้ขอนไม้ใหญ่ช่วยชีวิตอะ กูจำได้ไม่ลืม ร้านนั้นกูแทบไม่ต้องไปดูอะไรเลย พี่สาแกจัดการของแกหมด ไม่ว่าจะวัตถุดิบ ไป ๆ มา ๆ แกก็ถามคุณต้น พี่ทำนั่นนี่เพิ่มได้ไหม กูเลยบอกจัดไป อยากทำอะไรทำ ร้านนี้ยกให้พี่สาดูแล เมนูใหม่ที่แกทำกูให้ค่าออกความคิดจานละ 10 บาท”

ทศวรรษ : “น้อยไปไหมมึง”

ต้นตาล : “มึงอย่าลืมว่ากูลงเงิน อีกอย่าง…อย่างพวกเราไปร้านส้มตำแดกห่ากันไม่ต่ำกว่าห้าหกร้อย ร้อยจานเท่าไหร่แล้ว ไม่รวมค่าแรงรายวัน ตอนนี้กูเหมาให้แกเป็นผู้จัดการไปเลย ลูกชายแกก็มาช่วยเสิร์ฟ”

ปลายฟ้า : “มึงไม่เห็นชวนพวกกูไปกิน”

ต้นตาล : “ก็ว่าจะชวนไปอยู่ ยุ่งจะตายห่า”

มะเดี่ยว : “อย่าบอกว่าร้านที่ว่าคือร้านที่อีช่องนั้นไปรีวิว”

ต้นตาล : “เออ…แม้จะเป็นร้านกูแต่กูในฐานะอินฟลูก็ไม่อยากอวยเว่อร์วัง อร่อยเราไม่ถูกปากเขามีเยอะแยะ”

ทศวรรษ : “แล้วพนักงานส่วนอื่น ๆ หามาจากไหน”

ต้นตาล : “ก็พี่สาอีกนั่นแหละ แกได้รับความช่วยเหลือจากกูแกก็ส่งต่อน้ำใจนั้น แล้วคนที่แกหามา แบบ…” ต้นตาลตบโต๊ะสองสามที “เป็นคนที่มีปัญหาชีวิตหมด”

มะเดี่ยว : “แล้วจะทำยั่งยืนเหรอแบบนี้”

ต้นตาล : “พวกมึงไม่รู้อะไรซะแล้ว อย่างเรา ๆ แม้ไม่ร่ำรวยแต่มีช่องทางทำมาหากินมากกว่าหนึ่ง คือไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก ไม่เหมือนกับคนพวกนั้น บ้างไร้บ้าน บ้างไร้ญาติ มึงจะไปหาคนที่มีแพชชันล้างจานได้ทั้งวันมาจากไหน ไม่ใช่แค่ล้างส่ง ๆ ไปวัน ๆ องศาต้องได้ ต้องจัดเรียงยังไงให้แห้งเร็ว เก็บง่าย มึงรู้ปะกูจ้างลุงแช่มที่เคยไร้บ้านล้างจานวันละพัน”

ปลายฟ้า : “เชี่ย…แพงกว่าค่าแรงขั้นต่ำอีก”

ต้นตาล : “เพราะไม่ใช่ใครก็ได้ที่ล้างจานได้ทั้งวันไงมึง มึงกะกูไปแดกกันที่ร้านส้มตำทีใช้จานเป็นสิบ ๆ ใบ อย่างตอนนี้มึงดูขนาดไม่ได้จัดเต็มยังสิบกว่าใบละ แล้วมีตั้งห้าสิบโต๊ะ ช่วงพีคสุดคือตอนกลางวันนี่แหละ กูซื้อถุงมือ ผ้ากันเปื้อน รองเท้าบูตจัดเต็มให้แกหมด คือมันไม่ใช่แค่ล้างจาน แกยังช่วยยกผัก ล้างพื้น ไป ๆ มา ร้านนั้นกลายเป็นศาลาพึ่งพิงยามยากไปเลยค่ะ มีทั้งมะพร้าวน้ำหอม ไส้กรอกอีสาน ไอติมกะทิ สารพัดสารเพที่พี่สาคิดได้ เมนูอีสานทางบ้านแกที่มีเป็นซีซัน เด็กเสิร์ฟก็มีนักเรียน นักศึกษาแถวนั้น กูมีกระบอกทิปแยกให้ของใครของมันเลยค่ะ ชั่วโมงละแปดสิบบาท ใครอยากทำเท่าไหร่ทำ มากกว่ากำไรคืออยากช่วยคนอื่นให้มีกินเพิ่มอีกสักวันนึงก็พอใจละ”

มะเดี่ยว : “แม่พระมาก”

ต้นตาล : “ถามแต่เรื่องกู เมื่อวานอีพี่โตนั่นแหละที่อุ้มอีทศลงมาจากเวที”

มะเดี่ยว : “หล่อเช้งเชียวเดี๋ยวนี้”

ต้นตาล : “หล่อไม่พอมีตังค์อีกต่างหาก”

ปลายฟ้า : “แล้วแหที่พวกเราหว่านพี่แกจะติดกับมะ” ปลายฟ้าถามด้วยสีหน้าใคร่รู้

ทศวรรษ : “ติดสิ…แต่ไว้ตัวพอสมควร”

ต้นตาล : “เยี่ยมมาก แล้วมึงจะทำยังไงต่อไป”

ทศวรรษ : “ทำไงได้ล่ะ เขาเอาโทรศัพท์กูไป กูว่าพี่แกคงอยากนัดเจอกูนอกรอบแน่”

ต้นตาล : “มึงคงไม่โง่เอาโทรศัพท์เครื่องที่ใช้ประจำให้เขาใช่ปะ”

ทศวรรษ : “ก็เตี๊ยมกันแล้วไง อีกอย่างกูไม่พกเครื่องที่ใช้ประจำไปอยู่แล้ว”

ปลายฟ้า : “แล้วมึงไม่รีบโทร”

ทศวรรษ : “กูใช้เบอร์ของสานฝันโทรตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่ไม่มีคนรับ”