บทที่ 23 ทริปร่วมฝัน 3

“คุณ…” สืบสานเองก็ไม่รู้จะถามอะไร แม้ร่างกายจะเย็นเฉียบตั้งแต่หัวจรดเท้าแต่ก็ไม่กล้าถามออกมา แม้จะปักธงคนผิดไว้ในใจบ้างแล้วก็ตาม เรื่องนี้มันใหญ่เกินไปจนเขาไม่สามารถตัดสินใจอะไรสั่ว ๆ ออกมาได้ ตอนนี้เองก็เช่นกัน

“คุณคงไม่ได้ทำอะไรผิดมาใช่ไหม” ทศวรรษเหยียดยิ้ม แถมยังยอกย้อนถามกลับ

“คุณเป็นห่วงผมเหรอไง?”

“…”  สืบสานไม่ตอบ แต่ทศวรรษก็รู้คำตอบดี คำว่ารักของเรามันกลายเป็นอดีต กลายเป็นฝุ่นที่ปลิดปลิวล่องลอยอยู่ในอากาศ รู้ว่ามีอยู่แต่ไม่สามารถคว้ามาไว้ในมือได้อีก เป็นวันวานที่หวานหอมสำหรับเขาเพียงคนเดียว สืบสานที่ความจำเสื่อมไม่ต่างจากเมมโมรีเปล่าที่รับภาพและความทรงจำในช่วงเวลานี้เท่านั้น

“ช่างเถอะ ก่อนหน้านี้คุณเป็นคนแพลนทริปนี้ จะทำอะไรต่อไปล่ะ” จู่ ๆ ทศวรรษก็เปลี่ยนเรื่องจนสืบสานเองก็ตั้งตัวไม่ทันได้แต่ถอนหายใจก้มมองแพลนที่วางบนกระเป๋าเดินทางตรงหน้า

“กินก่อนค่อยว่ากัน” สงครามเย็นระหว่างพวกเขาทั้งคู่จึงยุติลงในเวลานี้

 

 

อาหารที่ทางเรียวกังนำเสนอจะเป็นอาหารญี่ปุ่นดั้งเดิมสำหรับไคเซกิ (Kaiseki) โดยปรุงจากวัตถุดิบชั้นดีตามฤดูกาลต่าง ๆ เสิร์ฟในมื้อเย็น โดยมื้อเย็นมื้อแรกนี้พวกเขาเลือกหม้อไฟ แม้ว่าสืบสานจะความจำเสื่อมแต่ความเคยชินที่แสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัวทำให้ทศวรรษต้องอึ้งหลายครั้ง ครั้งนี้เองก็เช่นกัน ที่อีกฝ่ายตีไข่ดิบอย่างคล่องแคล่ว เมื่อคีบผักที่สุกจากในหม้อมาคลุกเคล้ากับไข่ดิบก่อนจะคีบเข้าปาก ไหนจะเนื้อปลาที่ลวกอย่างดีตักในจานรองของทศวรรษ ทำเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวัน เมื่อก่อนสืบสานเพราะตัวเองอายุมากกว่าเลยมักทำตัวเป็นแฟนที่เหมือนพ่อพ่วงมาด้วยอีกหนึ่งตำแหน่ง ดูแลคนรักตั้งแต่เรื่องการกิน การนอน เพื่อน ๆ มักล้อว่า

“พี่สืบทำให้หมดแบบนี้อีทศก็เป็นง่อยสิคะ”

“พี่เต็มใจครับ” ก่อนจะหันมาลูบหัวคนรักที่แอบอิงซบไหล่พร้อมกับสีหน้าทะเล้นใส่บรรดาเพื่อนสาวทั้งหลาย สืบสานขวัญใจพี่สาวกะเทย เก้ง กวางเองก็ไม่แพ้กัน เพราะนิสัยชอบเทกแคร์ เอาใจใส่ และที่สำคัญรักและเข้าใจทศวรรษเป็นอย่างดี เที่ยวคลับ เข้าบาร์ไม่เคยห้าม ขอแค่บอกว่าไปกับใคร หากสืบสานมีเวลาจะไปด้วยและรอรับกลับ ขอให้คนรักสนุกให้เต็มที่ไม่ต้องพะวงเรื่องขากลับ แวะไปส่งบรรดาเดอะแก๊งของทศวรรษครบทุกคนก็เดินทางกลับบ้านของเราโดยไม่ปริปากบ่น เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร เป็นมาตลอดจนทศวรรษก็เคยชินจนเสียนิสัย คิดว่าสืบสานจะอยู่ข้างกายทำให้ตลอดไป สืบสานที่คอยทะนุถนอมเอาใจใส่ ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ตะเกียบถูกวางลงบนชาม สืบสานชะงักก่อนจะเงยหน้ามาถาม

“อิ่มแล้วเหรอ” เขากวาดสายตามองไปยังเนื้อปลา ผักต่าง ๆ ยังพร่องไม่ถึงครึ่ง แถมตอนอยู่บนเครื่องบินอีกฝ่ายแทบจะไม่กินอะไรเลยด้วยซ้ำ

“อือ” เมื่อเห็นทศวรรษทำท่าจะลุก

“จะไปไหน”

“จะแช่อ่าง”

“นั่งลง” ทศวรรษปากงอง้ำแต่ก็ยอมนั่งลงอย่างว่าง่าย

“เพิ่งกินอิ่มอย่าเพิ่งแช่น้ำร้อน กระเพาะจะทำงานได้ไม่ดี” ทศวรรษเหลือบไปเห็นโบชัวร์ของคราฟเบียร์เพราะก่อนหน้ามัวแต่หมดอาลัยตายอยากเลยไม่ทันสังเกตว่าที่เรียวกังแห่งนี้มีคราฟเบียร์แบรนด์ตัวเองด้วย นักธุรกิจคราฟเบียร์อย่างทศวรรษไม่รอช้าที่จะสั่งมาทันที 2 ขวด ด้วยสีหน้าที่แตกต่างเมื่อกี้ลิบลับ เหมือนได้พบกับขุมทรัพย์ขนาดใหญ่

อะไรของเขา สืบสานย่นคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ทศวรรษตรงหน้าอารมณ์เปลี่ยนไวจนคนตามไม่ทัน บทจะซึมก็ซึม บทจะเศร้าก็เศร้า ดวงตาที่จ้องมองขวดเบียร์ตรงหน้าเป็นประกายก่อนจะรินแล้วเลื่อนแก้วมาไว้ตรงหน้าเขา

“คุณลองชิมดูสิ แล้วลองวิจารณ์”

“จะดีเหรอ” สืบสานเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ชิมเบียร์เขาในร้านแล้วนั่งวิจารณ์เนี่ยนะ นี่มันล่อตีนชัด ๆ

“บ้านคุณก็ทำเบียร์แต่คุณไม่ลองชิมของแบรนด์อื่นเลยคุณจะแตกไลน์ใหม่ออกมาได้ยังไง” ทศวรรษว่า

“คุณเองก็ทำคราฟเบียร์”

“ผมก็ชิมอยู่นี่ไง” อีกอย่างเบียร์ประเทศอื่น ๆ ไม่มีใครใส่น้ำแข็งกินอย่างคนไทย มีแต่แช่แก้วให้เย็นแล้วรินเบียร์ใส่แก้วแค่นั้น

“เป็นวุ้นด้วย” ฟองเบียร์ติดอยู่บนริมฝีปากทศวรรษแต่เขาไม่ได้สนใจ หัวสมองกำลังประมวลผลถึงขั้นตอนและวัตถุดิบที่หมัก ดวงตาพลันมีประกายและตื่นตัว ความมีชีวิตชีวาเริ่มฟื้นคืนกลับมาอย่างเห็นได้ชัด

อาจเป็นเพราะมีความชอบที่เหมือนกัน พวกเขาเลยสุมหัวกันพูดคุยเรื่องคราฟเบียร์ที่กำลังจิบอยู่ สืบสานเองแม้พื้นเพเดิมจะไม่ใช่สายปาร์ตี้หรือคอทองแดงแต่เขาก็ไม่ได้คออ่อน ดื่มได้หลายชนิดเพียงแต่หากมีทางเลือกก็จะไม่ดื่ม เขาชอบขั้นตอนการทำพวกเหล้าเบียร์แบบนี้มากกว่า ต้องคอยอาศัยความเอาใจใส่ และกรรมวิธีเลือกสรรวัตถุดิบก็สำคัญไม่แพ้กัน

“คุณว่าทำมาจากอะไร” น้ำซุปในหม้อเดือดปุด ๆ แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากคนทั้งสอง สืบสานเองก็ลองจิบแล้วดมอยู่หลายครั้งก่อนจะครุ่นคิด

“All Grain ทำเบียร์จากเมล็ดข้าว”

“ผมก็ว่างั้น ไม่ว่าจะกลิ่น และรสชาติ” ยามที่ทศวรรษพูดถึงเรื่องเบียร์ชีวิตพลันสดใส สีหน้าและท่าทางชวนให้มองตามและอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมา เจ้าตัวลองจิบและชิมหลายอึก ก่อนจะใช้ลิ้นเล็ก ๆ นั้นแลบเลียฟองบนริมฝีปาก ภาพนั้นมันช่าง…สืบสานกระแอมไอก่อนจะยกเบียร์ขึ้นจิบไล่ภาพเมื่อครู่ออกจากในหัว

“ไม่รู้ว่าใช้มอลต์อะไร นี่เมื่อก่อนเราก็หาวิธีทำมากมายตอนที่ผลผลิตข้าวราคาตกต่ำ ถ้าทำได้จะเป็นทางออกที่ดีสำหรับคนหลายกลุ่มเลยนะ” ทศวรรษพูดด้วยความลืมตัว ตอนนี้สืบสานเข้ามามีบทบาทกับธุรกิจของทางที่บ้าน ที่คราฟเบียร์เกิดยากเกิดเย็นจนต้องแอบต้มเถื่อนก็เพราะนายทุนรายใหญ่กีดกันนี่แหละ ร่างกฎหมายไม่เหลือทางรอดให้รายเล็กเลย กว่าคราฟเบียร์จะถูกกฎหมายก็สู้กันมาหลายสิบปี

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองก็ต่างอยู่กันคนละฝ่าย ทศวรรษยิ้มแหย

“ช่างเถอะ” ก่อนจะยืดตัวกลับไปเหมือนเดิมจ้องมองเบียร์ในแก้วด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“น่าจะใช้ Pale malt ส่วน Specialty Malts ก็จะใช้สำหรับเพิ่มสี กลิ่น รสสัมผัสให้ดีขึ้นเช่น Crystal Malt, Caramal Malt” ทศวรรษหรี่ตาพลางชั่งใจก่อนจะถามกลับ

“เชื่อถือได้แค่ไหน”

“คุณก็คนทำเบียร์ลองดูไม่เสียหายนี่” ทศวรรษจดสูตรอย่างรวดเร็วในโทรศัพท์ก่อนจะเชิดหน้า “ถ้าไม่อร่อยจะตะบันหน้าคุณให้แหกเลยคอยดู”

“เอาสิ” สืบสานเองก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศพลันคลี่คลาย และสืบสานก็พอจะรับมือและจับจุดกับคนตรงหน้าได้บ้างแล้ว และเขาชอบที่เห็นอีกฝ่ายหน้างอง้ำแบบนี้เหมือนเด็กไม่รู้จักโตกระเง้ากระงอดเหมือนเด็กประถม ทำให้เขาอยากแหย่เจ้าตัวอยากจะจิ้มให้โกรธจะได้โป่งพองเหมือนบอลลูน ดีกว่านั่งนิ่งซึมกะทือเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากเป็นไหน ๆ แต่ที่แน่ ๆ ทั้งสองคนต่างไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังการเล่นละครตบตาของแต่ละคน เราต่างก็สวมหน้ากากจอมปลอมเข้าหากัน ใครถูกจับได้ก่อนถือว่าแพ้!

“คุณหัวเราะอะไร”

“เปล่า”

“รีบ ๆ กินเลย” ทศวรรษเทผักที่เหลือใส่หม้อทั้งหมด ก่อนจะคน ๆ ด้วยความโมโห ผักสุกแล้วต้องตักให้อีกฝ่ายอีก

“นี่ทางร้านมีสาเกท้องถิ่นด้วยนะ คุณไม่ลอง?” ทศวรรษคล้อยตามคำเชื้อชวนของอีกฝ่าย สาเกก็เหมือนเหล้าขาวของไทย ทศวรรษเติบโตมาในสมัยที่ทุกบ้านเคยหมักเหล้าขาวไว้กินกันเอง ก่อนจะเป็นสิ่งผิดกฎหมาย แป้งหมักสีขาวที่เอามาตำจนละเอียดกลิ่นเหล้าขาวที่ลอยไปตามลมยามต้มเหล้า กว่าจะได้น้ำเมาสีใสต้องผ่านกรรมวิธีมากมายเท่าไหร่ ภายในหัวทศวรรษครุ่นคิดอย่างหนัก