บทที่ 23 ทริปร่วมฝัน 2

สืบสานรับเสื้อคืนจากอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ และตั้งคำถามอยู่ในใจ แต่เขาไม่ใช่คนที่พูดมากแต่เดิมอยู่แล้ว เดินตามอีกฝ่ายไปเงียบ ๆ แพลนอยู่ในมือเขาทั้งหมด ทริปนี้ทศวรรษเป็นผู้ตามที่ดี ไม่เรียกร้องอะไรอย่างที่สืบสานคิดเอาไว้มากมาย กว่าจะถึงที่พักก็เหนื่อยไปตาม ๆ กัน

“ไม่ใช่ว่าคุณอยากมา?” พอเห็นเจ้าตัวนั่งข้างหน้าต่าง สืบสานอดที่จะถามออกไปได้สายตาของอีกฝ่ายที่เอาแต่เหม่อลอยจดจ้องไปยังความมืดมิดที่แผ่ปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า เสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ ให้ได้ยิน แถมยังมีหิ่งห้อยส่องแสงเรืองรองเป็นกระจุกแต่งแต้มต้นไม้ใบหญ้าให้มีสีสัน ชวนให้จิตใจเบิกบานมากกว่าที่จะนั่งเหงาหงอยอยู่อย่างนี้ จะว่าไปไม่ใช่เพียงแต่ทศวรรษ แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้รื่นรมย์กับทัศนียภาพตรงหน้ามากเท่าไหร่ จะครบปีแล้วที่พวกเขาทั้งสองคนอยู่ในสภาพอย่างนี้ คนหนึ่งวิ่งไล่จับ ไล่คว้าสุดกำลัง อีกคนก็วิ่งหนีไม่ยอมให้จับง่าย ๆ เช่นกัน ทศวรรษไม่ตอบคำถามลอย ๆ นั้น ภายในหัวสมองครุ่นคิดเรื่องราวต่าง ๆ นานาที่ผ่านมา

“…คิดซะว่าผมตายไปแล้ว” จู่ ๆ ก็นึกถึงประโยคที่สืบสานเคยพูดใส่หน้าเขาหลายครั้งหลายครา คำพูดนั้นเสียดแทงความรู้สึกของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ตายอะไรกันสืบสานอยู่ตรงหน้าเขาแท้ ๆ เครื่องหน้าทั้งห้าก็ยังเป็นสืบสานคนเดิม แต่ทศวรรษเพียงแค่ไม่ยอมรับว่าความรักที่อีกฝ่ายมีให้เขานั้นตายจากไปแล้วในวินาทีที่อีกฝ่ายลืมตาขึ้นมาในสภาพผู้ป่วยโคม่า ทศวรรษเฝ้าถามตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่าเรื่องราวในครั้งนั้นมันมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่ มันผิดพลาดที่ตรงไหน กลับกลายเป็นคำปลอบโยนที่เขาเพียงคิดเข้าข้างตัวเอง ต่อลมหายใจให้ตัวเองไปวัน ๆ

คนไม่รัก ยังไงก็ไม่รัก บางทีทะเบียนสมรสที่มีก็ยืดระยะเวลาไว้ไม่นาน แม้จะรู้ว่ากำลังโอบกอดระเบิดเวลาลูกนี้เอาไว้ แต่เขากลับกอดมันแน่นอย่างหวงแหน แม้จะรู้จุดจบของระเบิดว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตไหนเหลือรอด แต่เขาก็ยังอยากจะประคองเอาไว้ในฝ่ามือ สำหรับทศวรรษหากวันไหนสืบสานเจอคนที่ดี เจอคนที่รักเขาและพร้อมจะเคียงข้างอีกฝ่ายไปจนแก่เฒ่า…

วันนั้นจะเป็นวันที่เขาดึงสลักระเบิดลูกนี้เอง

พวกเราวิ่งเล่นไล่จับ ทำสงครามประสาทกันมานับร้อยครั้ง บางทีวาสนาความรักของเราอาจสิ้นสุดเพียงเท่านี้…

จะว่าไปตั้งแต่สืบสานลงจากเครื่องมาต้องกลายเป็นฝ่ายดูแลทศวรรษมากกว่า ดูได้จากสองมือที่จัดแจงปูฟูกที่นอนให้อย่างเป็นระเบียบ สืบสานเติบโตมาอย่างดีจริง ๆ นั่นแหละ ทศวรรษนั่งมองอีกฝ่ายที่จัดแจงเก็บกระเป๋า ปูที่นอนแยกเป็นสัดส่วนของใครของมันอย่างคล่องแคล่ว

เราต่างก็จ้องมองกันอยู่อย่างนั้น สีผมสีทองสว่างที่เคยรับกับใบหน้าของทศวรรษก่อนหน้า ตอนนี้กลับกลายเป็นซีดเซียวและขับให้ผิวขาวซีดมากกว่าเดิม เหมือนคนป่วยเสียมากกว่า ส่วนทศวรรษเองก็อยากจะเก็บสีหน้าและแววตาคู่นี้เอาไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ

การปล่อยวางบางทีอาจเป็นหนทางที่ดีที่สุด แต่เขากลับทำไม่ได้…ทศวรรษเป็นฝ่ายเบือนสายตาหนีไปก่อน

“เป็นอะไรไปอีก ก่อนหน้าคุณยังโวยวายใหญ่โตกลัวว่าผมจะไม่มา แต่พอมาวันนี้หน้าคุณเหมือนไม่อยากให้ผมมาซะงั้น” สืบสานอดถามไม่ได้ ระหว่างหนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้าไม่รู้เจ้าตัวไปเจอเรื่องอะไรมาถึงขั้นหมดอาลัยตายอยากขนาดนี้

“ไม่รู้สิ บางทีผมอาจชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียว พอมีคุณเพิ่มมาในแพลนการเดินทางเลยทำตัวไม่ถูก” ความจริงหากสืบสานไม่มาทริปนี้อาจจะสนุกกว่านี้ก็ได้เพราะสามเกลอเพื่อนของเขาก็ตามมาด้วยเหมือนกัน ตามมาซัปพอร์ตกันเผื่อเหตุการณ์ฉุกเฉินที่ว่าเขาโดนเท ถ้าตัดเรื่องสืบสานออกไป ชีวิตของทศวรรษก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น เขามีเพื่อนน้องพี่ที่ดี ที่จริงใจ แต่ที่ยังไม่ไปไหนเพียงแค่ห่วงความปลอดภัยและสวัสดิภาพของคนรักก็เท่านั้นเอง

“ถ้าคนที่คุณรักและเคารพทำผิด คุณจะทำยังไง” สืบสานไม่ค่อยเข้าใจกับคำถามนั้นของอีกฝ่าย เขานั่งชันเข่านั่งหันหลังพิงกับกำแพงของห้องสายตาจดจ้องเจ้าของคำถามทุกอิริยาบถ

“ก็ต้องดูว่าผิดเรื่องอะไร ร้ายแรงขนาดไหน”

“ถ้าพยายามฆ่าล่ะ” สายตาที่อีกฝ่ายจ้องมองมามีความขุ่นเคือง ไม่พอใจ และมีความกดดันอยู่ในนั้น

“ก็ต้องปล่อยให้เป็นตามกฎหมาย ความรักของผมจะตั้งอยู่บนสิ่งที่ถูกที่ควร ไม่ใช่ให้ความรักบังตามองผิดเป็นถูก”

“หวังว่าคุณจะไม่เสียใจกับคำตอบนี้” สีหน้าของทศวรรษพึงพอใจกับคำตอบของคนตรงหน้า ตระกูลคุณาปกรที่เบื้องหน้าพี่น้องแทบไม่มีความขัดแย้งหรือบาดหมางออกมาให้เห็นเลยตามสื่อต่าง ๆ เลย แต่จิตใจมนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง…และทศวรรษไม่อยากจะเป็นคนหนึ่งที่ติดอยู่ในวังวนนั้น เขาทำให้ครอบครัวสืบสานร้าวฉานมามากพอแล้ว ไหนจะเรื่องของคุณหญิงพรรณพิลัย เอกสารที่เขาได้รับมาเมื่อคืน กอปรกับเหตุการณ์อุบัติเหตุทางรถยนต์สืบสาน การตัดสายเบรก ไหนจะทางนายแม่จันทร์ทิพย์ที่ติดต่อมาตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนว่าทางโรงงานมีปัญหา ติดขัดเรื่องใบอนุญาตและสินค้าในช่องทางออนไลน์เริ่มถูกโจมตี รวมไปถึงการลดดาวรีวิวไปในทางลบ ดาบชี้มาที่ตัวสืบสานและคู่สมรสเพราะมีหุ้นในบริษัทสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ และจำนวนนี้ก็สามารถเปลี่ยนแปลงบอร์ดบริหารได้เมื่ออีกฝ่ายครอบครองหุ้นนี้ในมือ สืบสานที่วิ่งเต้นอยู่ในกับดักที่วางเหยื่อล่อไว้ที่บริษัท กลับไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าเครือญาติตัวเองขุดหลุมกับดักนี้เพื่อหลานชายคนนี้โดยเฉพาะ

หรือไม่บางทีก็อาจคิดไม่ถึงว่าเป็นคนคนนี้ แม้แต่ทศวรรษยังไม่คิดว่าจะเป็นเขา…เหตุการณ์เมื่อคืนมีเพียงเขาและพี่โตสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เราต่างก็พึ่งพากัน ใช่ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะได้และเสียประโยชน์อยู่ฝ่ายเดียว รวมไปถึงยัยเด็กซานจาที่ถูกลากเข้ามาติดร่างแหอีกหนึ่งคน และที่เขาทั้งสี่นอนไม่หลับเพราะเด็กคนนี้หายไปนั่นแหละ พออีกฝ่ายติดต่อกลับมาพวกเขาถึงพลอยหายใจหายคอได้โล่งอกบ้าง และทุกอย่างก็เข้าล็อกตามที่ต้นตาลได้วางแผนไว้ เหมือนว่าต้นตาลจะฉลาดและวางแผนได้แยบยลที่สุด แต่สุดท้ายวาฬใหญ่ก็ยังเป็นวาฬ เจ้าแห่งมหาสมุทรแห่งนี้อยู่วันยังค่ำ และพี่โตก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ทศวรรษจะไม่ทำตัวปรปักษ์กับอีกฝ่ายเด็ดขาด! หากอีกฝ่ายไม่ยอมให้ความร่วมมือ ชาตินี้เอกสารเหล่านี้ก็คงหล่นไม่ถึงมือพวกเขาอย่างแน่นอน