บทที่ 27 ผัวเมียการละคร 2

ทศวรรษถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปในงาน ตอนเดินเข้างานเขามีของขวัญเล็ก ๆ น้อยติดมือมาให้คุณหญิงพรรณพิลัยอยู่แล้ว แต่กลับลืมไปว่าตัวเองได้สั่งของขวัญล่วงหน้ามาแล้วทุกปี ต่อให้คุณหญิงพรรณพิลัยจะรู้ความจริงตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรในความคิดของทศวรรษ ในใจเขาก็ไม่เคยอยากจะพรากแม่พรากลูก และไม่เคยให้สืบสานต้องเลือกระหว่างเขาและแม่บังเกิดเกล้า หยิบขนมบนโต๊ะกินเพลิน ๆ สองสามคำบนเวทีก็เห็นทวีสินขึ้นไปบนเวทีพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ พร้อมกวาดสายตาหาใครบางคน พอเจอเป้าหมายก็แสยะยิ้มอีกทั้งเคธีคู่หมั้นที่ทวีสินได้พูดคุยกับพ่อแม่อีกฝ่ายเอาไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะเพราะหวังเงินค่าสินสอดจะนำมาใช้หนี้การพนัน และการลงทุนที่ผิดพลาดในบริษัทที่ตัวเองกำลังเปิดตัวมาได้แค่ปีครึ่งก็เผาเงินไปร่วมกว่ายี่สิบล้านบาท หนี้สินทั้งนอกและในประเทศเริ่มไม่เห็นเพดาน ไหนจะหุ้นกู้ที่ไม่มีปัญญาหามาใช้คืนรายย่อย

“ไหน ๆ ก็เป็นวันดี วันนี้ผมเลยอยากจะอวยพรให้พี่สะใภ้ ก่อนอื่นขอให้พี่สะใภ้มีความสุขมาก ๆ ในวันครอบรอบวันเกิดนี้ ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา อ้อ…สืบสานหลานรักของผมคนนี้จะหมั้นหมายกับเคธีลูกสาวของท่านธรรมนัสอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ขอให้ทุกท่านปรบมือให้กับคนทั้งคู่ด้วยครับ” แม้แต่พรรณพิลัยยังหน้าเหวอไม่คิดว่าทวีสินจะกล้ามาก่อเรื่องที่นี่ เธอหันไปเห็นทศวรรษยืนหน้าโต๊ะขนมเพียงลำพัง สีหน้าราบเรียบ แต่เพราะสีผมและทรงผมที่ดูแปลกตาทำให้ต้องกวาดสายตาหาอยู่นาน ไม่เพียงพรรณพิลัยท่านเจ้าสัวเองยังหันไปมองอีกฝ่าย ส่วนคนที่มีสีหน้าตกใจมากที่สุดก็คือสืบสาน มีผู้คนมากมายเข้ามาร่วมแสดงความยินดี เคธีเองก็หน้าบอกบุญไม่รับด้วยเช่นกัน ทศวรรษกลืนขนมในปากช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้ามาสบตากับสืบสานที่จับจ้องอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะชูแก้วไวน์ในมือพร้อมกับพูดว่า “ยินดีด้วย” แม้อีกฟากจะไม่ได้ยินแต่รูปปากที่ขยับก็เหมือนได้ยินคำอวยพรที่ฝาดเฝื่อนนั้น

ทศวรรษดื่มไวน์ในมือจนหมดทุกหยดก่อนจะชูพร้อมกับยิ้มตาหยี แสดงความยินดีอย่างสุดซึ้งก่อนจะค่อย ๆ เดินถอยหลังและเดินออกจากบริเวณนั้นไป เขาเดินกลับไปด้วยฝีเท้าที่ไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไป เดินทอดน่องช้า ๆ เสียงออร์เคสตราที่บรรเลงก็ไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของเขาเลยแม้แต่น้อย เขาคิดมาอยู่แล้วว่ายังไงคืนนี้ก็ต้องมีซีนพิเศษสำหรับเขา และเขาก็คิดถูก แม้แต่ศรีนวลที่ยืนอยู่ตรงโถงบันไดยังเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“คุณทศจะรับน้ำดื่มสักหน่อยไหมคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก” เท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดชะงักก่อนจะหันมาบอกกล่าวแม่บ้าน

“ผมมาเก็บของ หากคุณไม่เชื่อใจก็ตามผมไปได้นะครับ”

“ไม่ค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น”

“ผมขึ้นไปเก็บของไม่เกินสิบนาที ขอตัวก่อนนะครับ” ทศวรรษค้อมหัวให้แม่บ้านคนสนิทของนายหญิงของบ้านก่อนจะเดินจับราวบันไดขึ้นไปชั้นสองช้า ๆ เดินไปครึ่งทางก็รู้สึกว่ามีมือหนัก ๆ ทับมือที่จับราวบันไดเอาไว้ ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร และหางตาก็เห็นแม่บ้านยืนหลบมุมเพื่อแอบฟัง

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ทศวรรษถามเสียงเรียบ

“…ผมต้องมาดูหน่อยสิว่าคุณแอบย่องขึ้นมาห้องนอนผมทำไม”

“อ้อ”

“หรือแท้จริงแล้วคุณทนแสดงความยินดีกับผมไม่ได้”

“ผมต้องยินดีกับคุณอยู่แล้ว” ทศวรรษหันหลังมามองสืบสานที่อยู่ต่ำกว่าสองขั้นบันได เป็นครั้งแรกที่เขาต้องก้มดูอีกฝ่ายในมุมสูงแบบนี้

“แต่สีหน้าและน้ำเสียงของคุณมันตรงกันข้ามนะ”

“ไม่หรอก คุณก็แค่อคติ คนที่ไม่ใช่ยิ้มหัวเราะก็ว่ามารยา บีบน้ำตาก็ว่าเสแสร้ง แต่ผมยังยืนยันคำเดิม” ทศวรรษปัดไหล่ทั้งสองข้างของสืบสานเบา ๆ ลากไล้สายตาจากอกข้างซ้าย ลำคอ คาง ริมฝีปาก และหยุดที่นัยน์ตาที่กำลังสะท้อนใบหน้าเรียบเฉยของเขาในขณะนี้ สืบสานปัดมือนั้นเบา ๆ ก่อนจะรวบไว้หลวม ๆ

“อะไร”

“ถ้าคุณนอนกับผมไม่ครบสามครั้ง ก็อย่าหวังว่าจะได้ใบหย่าจากผม!”

“เหอ ๆ นี่คือวิธีการบีบบังคับของคุณงั้นเหรอ”

“แล้วยังไง?”

“ทุเรศสมกับเป็นคุณดี…เอาสิ…ถ้าผมทำตามที่คุณว่า…หวังว่าคุณจะยอมเซ็นใบหย่าให้ผมอย่างที่พูดไว้ตั้งแต่แรก” ร่างของทศวรรษลอยหวือเพราะถูกสืบสานอุ้มขึ้นมาแนบอก แต่ทศวรรษกลับขืนตัว

“จะทำอะไร ปล่อยนะ” ทศวรรษเริ่มโวยวายเสียงดัง อีกทั้งคนทั้งสองก็ยื้อยุดกันอยู่ที่บันไดอย่างน่าหวาดเสียว ทศวรรษที่แหกปากเริ่มทุบตีคุณชายของบ้านแต่ก็ถูกสืบสานอุ้มหายเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว ภาพที่ศรีนวลเห็นกับความจริงหลังประตูในห้องนอนนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ศรีนวลรีบวิ่งไปกระซิบกระซาบนายหญิงของบ้าน ทางด้านท่านเจ้าสัวก็รับรู้เรื่องนี้จากปากพรรณพิลัยเองด้วยเช่นกัน ทวีสินที่เริ่มเมาก็เริ่มคุยโวโอ้อวดอีกทั้งยังควงเมียน้อยออกงานพร้อมกับเมียหลวงและลูกชายที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของงานด้วยสีหน้าเอือมระอา

“จะทำยังไงกันดีคะคุณ ตาสืบไม่โกรธพรรณแย่เหรอคะ” พรรณพิลัยกัดริมฝีปากพลางเอ่ยปากถามอย่างคนคิดไม่ตก ลูกชายเพิ่งเปิดใจเข้าหาเธอแท้ ๆ อีกทั้งเรื่องหมั้นหมายเธอเองก็ยังไม่ได้ตกลงอะไรอย่างเป็นทางการกับบ้านของฝ่ายหญิงเลย แค่ทาบทามไว้เท่านั้น เรื่องราวเริ่มบานปลายหากลูกชายเธอต้องหย่าจากคนรักเพราะแม่อย่างเธอเป็นต้นเหตุ สงสัยชาตินี้คงตายตาไม่หลับ ไม่รู้ว่าสืบสานความทรงจำจะกลับคืนมาเมื่อไหร่ หากวันนั้นมาถึงรอยร้าวที่เริ่มประสานอาจไม่มีวันผสานเลยก็ได้ มันไม่ใช่แค่เรื่องคนรักของลูกชาย แต่หมายถึงรสนิยมชมชอบของอีกฝ่ายต่างหากที่สำคัญ ลูกชายเธอเป็นเกย์ รักชอบผู้ชายมาตั้งแต่ไหนแต่ไร หากจะแต่งงานกับผู้หญิงเพราะความจำเสื่อมก็อดที่จะสงสารทั้งสองคนไม่ได้ ดูจากสีหน้าเคธีแล้วเธอเองก็ไม่ได้เต็มใจจะเป็นสะใภ้คุณาปกร อีกทั้งเคธีเองก็รู้ว่าสืบสานรักใคร่ชอบพอเพศเดียวกัน เธอขยะแขยงเขาในใจแทบบ้า หากไม่ใช่เพราะบ้านเธอมีหนี้ก้อนโตที่ต้องใช้ เธอคงไม่ยืนหน้าสลอนอยู่ในงานวันเกิดของคุณหญิงพรรณพิลัยที่กำลังจะกลายมาเป็นบ่อเงินบ่อทองของบ้านเธอ หากว่าทั้งสองตระกูลแต่งงานกันจริง ๆ ที่มาวันนี้เพราะจำใจมากกว่า อีกทั้งเรื่องข่าวคาวของบ้านว่าที่ลูกสะใภ้ก็เริ่มทยอยแดงออกมาทีละเรื่อง และไหนจะที่คุณหญิงบุษบาสวมเพชรปลอมมาวันนี้เห็นทีข่าวที่ว่าบ้านนั้นกำลังถังแตกและเร่ลูกสาวขายกินนั้นน่าจะจริง!

สานฝันเองก็ร้อนใจแต่ก็ได้แต่เก็บอารมณ์เอาไว้ เพราะซีนนี้ต้องให้พี่ทศเป็นคนปิดถึงจะสวยงามตามท้องเรื่อง แต่ก็แสร้งทำเป็นถามด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นคะ” พรรณพิลัยหน้าเจื่อน

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“คุณพ่อคะ” นายท่านสืบศักดิ์โบกมือกลางอากาศก่อนจะถอนหายใจไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก มือขวาของเขาที่ทำงานข้างนอกมานานก็ส่งข้อมูลมาให้เรื่อย ๆ และไม่คิดว่าสถานการณ์จะเลวร้ายถึงเพียงนี้ในเรื่องหนี้ของทวีสิน บริษัทที่ทางคุณปู่เซ็นยกให้ก่อนตาย ให้พี่น้องแต่ละคนไปบริหารแยกกันเป็นเอกเทศ แต่บริษัทเครื่องดื่มในมือของสืบศักดิ์กลับรุ่งโรจน์ในขณะที่อีกสองบริษัทลุ่ม ๆ ดอน ๆ มาโดยตลอด แต่ไม่คิดว่าพี่น้องที่คลานตามกันมาจะเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ ท่านเจ้าสัวแสร้งดื่มกับน้องชายอีกสองคนอย่างไม่ทุกข์ร้อน เอ่ยถามถึงลูกหลานคนอื่น ๆ รวมไปถึงบริษัทในเครือ พูดคุยเหมือนก่อนหน้าเหมือนอย่างที่ผ่านมา ตลอดหลายปีที่ผ่านมาบริษัทเครื่องดื่มภายใต้บริหารของเขายังยกหุ้นส่วนของตัวเองแบ่งให้น้องชายสองคน เท่า ๆ กัน แม้จะน้อยนิดแต่เงินปันผลที่ได้หากบริหารเงินอย่างชาญฉลาดก็พอกินอยู่อย่างสุขสบาย อีกทั้งต่างฝ่ายต่างมือบริษัทในมือใช่ว่าจะสิ้นไร้ไม้ตอกรอแต่เงินปันผลก้อนนี้ก้อนเดียวเสียเมื่อไหร่ แก้วทรงสูงที่อยู่ในมือท่านเจ้าสัวกลับสั่นระริกเมื่อตำรวจฝ่ายเทคนิคได้ส่งผลการตรวจสอบรถที่เกิดอุบัติเหตุในครั้งนั้นมาให้เขา และเขารอเอกสารการซื้อขายหุ้นนอกตลาดของอีกฝ่ายเจอ เกมนี้ถึงคราวปิดฉากลงเสียที!