บทที่ 27 ผัวเมียการละคร

สามวันให้หลังก็ถึงงานวันเกิดของพรรณพิลัย ทศวรรษนั่งแท็กซี่มาภายในงานด้วยสีหน้าอิดโรย เขาตัดสินใจตัดผมเผ้าเสียใหม่ แล้วย้อมผมกลับเป็นสีดำ ต่างหูที่เคยห้อยเป็นพรวนก็ถูกถอดออกไปทั้งหมด ไม่เหลือเค้าของทศวรรษคนเดิม กลับกลายเป็นทศวรรษคนใหม่ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในงานก็ถูกสายตานับสิบจับจ้อง พรรณพิลัยเองก็ประดักประเดิดไม่รู้ว่าจะทักทายอย่างไร ทศวรรษก็เอาแต่ก้มหน้า อาศัยซุ้มดอกไม้ที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงามเป็นที่กำบัง และคิดไม่ถึงว่าจะมีคนเอ่ยทักทายเขาเสียอย่างนั้น

“มายืนทำอะไรตรงนี้”

“สวัสดีครับ” ทศวรรษที่กำลังยืนจิบไวน์รสเลิศที่บริกรเดินแจกจ่ายให้แขกภายในงาน เป็นไวน์ที่สืบสานชอบ ละมือจากแก้ววางวงโต๊ะใกล้ ๆ ก่อนจะยกมือไหว้ชายสูงวัยตรงหน้า แม้จะอายุมากแต่ก็ยังดูทรงภูมิ หน้าตาเหมือนท่านเจ้าสัวอย่างกะแกะ “ทวีสิน” น้องชายคนรองของท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ สีหน้าดูยิ้มแย้มมีมิตรไมตรี แต่คำพูดคำจากลับเชือดใจคนฟังนัก

“ได้ยินว่าเราเป็นคนรักของเจ้าสืบ” ทศวรรษไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี

“ทำไมมายืนตรงนี้คนเดียวล่ะ”

“ที่ว่าเจ้าสืบความจำเสื่อมน่าจะจริง” ทศวรรษก้มหน้าอยู่อย่างนั้นไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก

“สะใภ้ของคุณาปกรจะต้องเป็นคนที่เหมาะสม” ทวีสินมือหนึ่งถือเครื่องดื่มก่อนจะเดินวนสำรวจทศวรรษพลางครุ่นคิดในใจ

“ถึงว่า…ทำไมพี่สะใภ้ถึงร้อนใจขนาดนั้น ดูสารรูปเธอสิ”

“คุณท่าน”

“ทำไม หรือฉันพูดแทงใจดำ เธอคงคิดว่าคุณาปกรจะยอมรับเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอเหรอ เธอมันตัวอะไร…”

“ถ้าคุณท่านพูดเสร็จแล้วผมขอตัว”

“อ้อ…อย่าคิดว่าจะได้อะไรไปจากคุณาปกรสักแดงเชียว”

“ผมคิดว่าท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์เป็นพ่อของสืบสานซะอีก ไม่คิดว่าคุณก็เป็นพ่อเขาด้วยเหมือนกัน”

“…นี่แก” ทวีสินแทบอยากจะสาดไวน์ในมือใส่ไอ้หนุ่มหน้าขาวตรงหน้า แต่เพราะมีแขกคนนอกมาร่วมงานด้วยเลยทำได้เพียงพูดจาเหน็บแนมเท่านั้น

สักพักเสียงพิธีกรบนเวทีก็เรียกความสนใจของคนทั้งงาน รวมไปถึงคนทั้งสองที่กำลังยืนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ทศวรรษทำทีจะเดินหนีไปทางอื่น แต่ประโยคของคนข้างหลังทำให้เขาต้องชะงัก

“คนอย่างแกลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานหรอก”

“ครับ ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบ” ทศวรรษเดินหนีไปอีกทางทันที เขามาที่นี่ในฐานะไม้ประดับในงานเท่านั้น อีกทั้งบนเวทีพิธีกรยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม เค้กวุ้นกะทิที่ทศวรรษสั่งทำพิเศษเป็นรูปพวงมาลัยสามชั้นถูกยกขึ้นมาบนเวทีพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อโตที่พรรณพิลัยชอบ รวมไปถึงการ์ดอวยพรที่จะถูกส่งมาพร้อมกันในทุก ๆ ปี พรรณพิลัยที่ไม่รู้ที่มาแต่ทว่าหลังการ์ดก็มักจะเป็นชื่อของลูกชายที่เขียนเพียงอักษรย่อ ส. เอาไว้เพียงเท่านั้น พรรณพิลัยที่ตัดเค้กอยู่บนเวทียิ้มหน้าบาน อีกทั้งสมาชิกในครอบครัวก็อยู่บนเวทีพร้อมหน้า เมื่อเค้กถูกตัดแจกจ่ายให้คนภายในงานได้ชิมและขึ้นเวทีร่วมอวยพร อีกด้านทศวรรษก็เดินไปหาที่เงียบสงบพลางมองเค้กวุ้นกะทิในมือที่บริกรนำมาแจกจ่ายให้บรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมงานไม่เว้นแม้กระทั่งคนนอกอย่างเขาที่ไม่มีบัตรเชิญเข้างานด้วยซ้ำ

งานนี้จ้างออแกไนซ์และร้านอาหารที่ขึ้นชื่อมาจัดงานปาร์ตี้ขนาดใหญ่ บรรดาแม่บ้านไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึงอยู่แล้ว ถึงทั้งต้องคอยรับของขวัญ ลงทะเบียนแขกก็งานล้นมือพออยู่แล้ว ทศวรรษนั่งเก้าอี้ริมสระน้ำก่อนจะต่อสายหาใครอีกคน และเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเค้กวุ้นกะทิที่ถูกจัดส่งมาให้แม่สามีเป็นเวลากว่าสิบปี

“ว่าไงค้าพี่ทศ” ปลายสายกรอกเสียงตามสายมาอย่างอารมณ์ดี

“พี่ได้รับเค้กแล้วนะ ขอบคุณปานมากที่ดูแลมาตลอดสิบปีนี้”

“ไม่หรอกค่ะพี่ทศ ว่าแต่ถูกใจไหมคะ”

“ยังอร่อยเหมือนเดิม แต่ปีหน้าคง…”

“พี่ทศ ปานก็ได้ยินข่าวมาบ้าง”

“ขอโทษด้วยนะปาน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ปานสิคะต้องขอบคุณพี่ทศที่อุดหนุนปานมาตลอดสิบปีนี้”

“…พี่”

“พี่ทศยังมีปานนะคะ”

“ขอบคุณมาก เอาไว้โอกาสหน้าพี่จะเข้าไปอุดหนุนแน่”

“ยินดีต้อนรับเสมอเลยค่ะ” ทั้งสองพูดคุยกันอย่างหอมปากหอมคอ แม้เสียงดนตรีในสวนจะดังแต่ก็ไม่สามารถกลบเสียงสนทนาของทศวรรษได้ ศรีนวลที่ได้รับหน้าที่มอบหมายให้ตามติดทศวรรษจากพรรณพิลัยก็พอจะเดาอะไรออกจากประโยคที่ได้ยินเมื่อครู่ ตั้งแต่คุณสืบทะเลาะกับคุณท่านทั้งหลายใหญ่โตก็ไม่เคยกลับเข้าบ้านมาอีกเลย คุณท่านทั้งสองกลุ้มใจเป็นอย่างมากเพียงแต่แสดงออกกันคนละวิธี แม่บ้านคนเก่าแก่อย่างเธอสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน แม้ว่าคุณหญิงพรรณพิลัยจะไปดักรอคุณสืบที่มหาลัยเพื่อขอให้กลับบ้านแต่ก็ไม่เป็นผล เวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปอีกปีจนวันคล้ายวันเกิดของคุณท่านทั้งสองก็มีของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่งมาให้ที่บ้าน รวมไปถึงคุณหนูอีกสองคน ส่วนของคุณผู้ชายศรีนวลไม่รู้ว่าสืบสานเขียนอวยพรว่าอะไร แต่ของคุณหญิงพรรณพิลัยกลับมีถ้อยคำที่ว่า

“ผมขอโอกาสพิสูจน์ตัวเอง หากเส้นทางที่เลือกเดินผิดจะกลับไปเริ่มต้นใหม่ หวังว่าคุณแม่จะให้อภัย”

แท้จริงแล้วคุณสืบไม่เคยส่งอะไรกลับมาทั้งสิ้นล้วนแต่เป็นคนที่อยู่ตรงหน้าเธอทั้งนั้น พอนึกถึงเรื่องที่เธอสุมหัวกับนายหญิงแกล้งอีกฝ่ายแล้ว ความรู้สึกผิดก็ท่วมท้นขึ้นมาภายในอกจนตื้อพูดแทบไม่ออก ชุดชาที่คุณท่านชอบดื่มที่ตั้งวางเรียงรายก็เป็นของขวัญที่สะใภ้ไร้ศักดินาคนนี้ส่งมาให้ทุกปีด้วยเช่นกัน

ตั้งแต่อีกฝ่ายก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในบ้านคุณาปกร ศรีนวลที่ตั้งท่ารอเพื่อที่จะฟาดฟันกับอีกฝ่ายลับหลังคุณท่านก็ไม่เคยได้แสดงฝีมือ เพราะคุณทศวรรษไม่เคยก้าวเท้าไปไหนมาไหนนอกจากห้องอาหารและห้องนอนคุณสืบ เสื้อผ้าไม่เคยส่งซัก แม้แต่น้ำสักแก้วก็ไม่เคยเรียกใช้ มาอยู่อาศัยแต่ทว่ากลับไร้ตัวตน และหุ่นที่อยู่ใต้เตียงคุณสืบ เป็นฝีมือเธอจริง ๆ นั่นแหละ ไม่ว่าจะข้าวคลุกเกลือ หรือหุ่นผ่าจ้านที่อยากทำให้ทั้งสองต้องเลิกรากัน พอเวลานี้มาถึงในใจของศรีนวลกลับไม่ยินดีแม้แต่น้อย ตอนที่คุณท่านพูดว่าจะเปิดใจ ต่อให้พรรณพิลัยยอมรับลูกสะใภ้คนนี้ได้ แต่ตัวแปรที่สำคัญคือคุณสืบสานต่างหาก

หากอีกฝ่ายไม่ยอมรับละก็…คนรอบข้างจะไปมีผลอะไร

ตั้งแต่ทศวรรษก้าวเท้าเข้ามาในงานก็ไม่ได้เดินเข้าไปทักทายคุณชายสักคำ หรือว่าคนทั้งสองจะหย่าขาดกันจริง ๆ คิดได้ดังนั้นก็เดินไปสังเกตทางด้านสืบสานอีกทาง

ทศวรรษหลังจากวางสายจากน้องนุ่งที่รู้จักเขาก็เอาแต่จิบไวน์นั่งเงียบ ๆ คนเดียว หลังจากกลับจากญี่ปุ่นเขาวิ่งเหมือนหนูติดจั่น วิ่งรอกหาวัตถุดิบใหม่ เพิ่งจะมีเวลาหายใจหายคอ ผมที่ย้อมก็มาจากฝีมือมะเดี่ยวที่ตัดทรงให้เขาอย่างลวก ๆ เพื่อปรากฏตัวในค่ำคืนนี้โดยเฉพาะ ต่อให้รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นการเล่นละครระหว่างเขากับสืบสาน แต่วงศาคณาญาติของสืบสานไม่มีใครต้อนรับเขา และเขาก็อยู่แบบไร้ตัวตนมาตลอดสิบปีจะว่าไปก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้จริง ๆ ไหนจะคำพูดจาถากถางเมื่อครู่ จะไม่ให้คิดอะไรก็คงไม่ได้ สีหน้าและท่าทางที่สะท้อนบนผืนน้ำทศวรรษเองไม่จำเป็นต้องปั้นสีหน้าเพื่อให้สมจริง มันฉายชัดออกมาจากความรู้สึกจากใจ