บทที่ 31 สะใภ้ไม่ไร้ศักดินา 5

และการตกแต่งทั้งหมดที่ว่าจะเป็นใครไม่ได้….ทศวรรษรู้สึกสะดุ้งทันทีเมื่อรู้สึกถึงอ้อมแขนที่กำลังสวมกอดเขาอย่างหลวม ๆ ที่บริเวณเอว อีกทั้งปลายคางของอีกฝ่ายยังวางไว้บนบ่าของเขา น้ำเสียงเจือไปด้วยความออดอ้อน

“ทศ สวยหรือเปล่า”

“อะไรที่ว่าสวยครับ” ทศวรรษแกล้งถาม

“บ้านของเรา”

“สวยครับ สวยมาก ว่าแต่…ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“พี่กับที่บ้านมาอยู่ที่นี่เกือบอาทิตย์แล้ว”

“มิน่า…” ทศวรรษโคลงศีรษะ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมแม่ของเขากับคุณหญิงพรรณพิลัยถึงสนิทสนมชิดเชื้อถึงขั้นเรียกกันว่าคุณพี่คุณน้อง เพราะขนโขยงกันมาอยู่ที่นี่เป็นสัปดาห์แล้วต่างหาก ยิ่งนายแม่จันทร์ทิพย์แม้จะดูโผงผางปากร้าย แต่เนื้อแท้กลับเป็นคนเข้ากับคนง่าย ใจกว้าง พูดจริง ทำจริง ไม่งั้นไม่สามารถคุมคนงานครึ่งร้อยได้อยู่หมัด อย่าว่าแต่คนงาน แม้แต่พ่อของเขายังแทบไม่มีปากมีเสียงในบ้าน

“เมียพี่งอนหนีออกจากบ้านไปไกลขนาดนั้นก็ต้องเร่งมือกันหน่อย”

“ใครเมียพี่” สืบสานผละออกก่อนจะจับตัวภรรยาเด็กที่กำลังน้อยใจเขาอย่างขีดสุดให้หันหน้ามาประจันกัน

“ยังโกรธพี่อยู่เหรอ” สืบสานจับมือทั้งสองข้างของคนตรงหน้าเอาไว้กอบกุมอย่างหลวม ๆ พลางแกว่งมือเบา ๆ

“ไม่ได้เหรอครับ” นัยน์ตาคู่นั้นเจือไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ ก่อนจะก้มลงมองฝ่ามือทั้งคู่ที่จับกันอยู่ แววตาวูบไหวที่มองมาเมื่อครู่แถมยังไม่ยอมสบตา คุณเขางอนจริง ๆ แหละ สืบสานยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นสีหน้าบูดบึ้งของคนรัก ที่เมื่อก่อนพวกเขาต่างก็พ่อแง่แม่งอนใส่กันบ่อย ๆ แต่สืบสานไม่เคยรำคาญเลยสักครั้ง และเป็นเขาเองที่ทำให้แฟนเด็กนิสัยเสีย เอาแต่ใจกับเขาอย่างนี้

“แล้วทำไมมากันทั้งบ้านละครับ”

“มาตามหาคน” สืบสานตอบพลางก้มลงมองใบหน้าของคนรักที่เม้มปากน้อย ๆ เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

“…ผมไม่ได้เอาอะไรมาเลยนะครับ” ทศวรรษร้อนตัวเผื่อมีของสำคัญหาย และคนที่น่าสงสัยที่สุดก็จะเป็นใครไปไม่ได้เลย

“ไม่ใช่สิ่งของหรอก แต่เป็นนี่” สืบสานจับมือของทศวรรษมาทาบตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเอง จังหวะที่เต้นไม่ช้าไม่เร็ว แต่กลับทรงพลัง

“แล้วทศก็ใจร้ายมากนะ”

“ก็พี่ใจร้ายกับทศก่อนนี่ครับ” ทศวรรษเงยหน้าสบตากับสืบสาน สีหน้าและแววตาจริงจัง ไม่เจือแววขี้เล่นเหมือนก่อนหน้า

“ผมตัดสินใจแล้วครับ ระหว่างเรา…” แต่สืบสานกลับไม่ยอมให้คนตรงหน้าพูดจนจบประโยค

“แล้วไม่ถามหน่อยเหรอว่าพ่อแม่พี่มาทำไม” ทศวรรษส่ายหน้าแทนคำตอบ เขาไม่รู้ ไม่อยากรู้ แล้วก็ไม่อยากคาดเดาอะไรอีกต่อไปแล้ว สืบสานขยับเท้าเข้ามาจนร่างกายทั้งสองแนบชิดกันกว่าเดิม เขาสวมกอดทศวรรษเต็มรัก กอดรัดร่างกายของอีกฝ่ายจนสุดวงแขน กอดอยู่อย่างนั้น แต่ไหล่ของทศวรรษกลับรู้สึกถึงความเปียกชุ่ม ทศวรรษจึงยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังที่สั่นน้อย ๆ นั้นเบา ๆ อย่างที่เคยบอกเอาไว้แต่แรกว่าสืบสานไม่ใช่คนที่จะยอมเสียน้ำตาให้กับอะไรง่าย ๆ แต่มีเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาต้องหลั่งน้ำตาบ่อยเหลือเกินในช่วงนี้ และสืบสานก็ไม่อายที่จะร้องไห้อ้อนวอนคนคนนี้ไม่ให้ปล่อยมือไปจากเขา

“ให้โอกาสพี่ได้อธิบายอีกครั้ง…ได้ไหม” ร่องรอยของความเสียใจเจือมากับประโยคคำถามนั้น สืบสานร่างกายใหญ่โตค่อย ๆ ย่อตัวลง เหมือนกำลังจะคุกเข่าทศวรรษเลยรั้งเอวอีกฝ่ายเอาไว้

“จะทำอะไรครับ” สืบสานที่ตาแดงก่ำเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะคุกเข่ากับพื้นลงไปดังตุ๊บ

“พี่อยากขอโทษ ขอโทษทุกอย่างที่ทำลงไป ขอโทษที่ทำให้ทศต้องเสียใจ” สืบสานพูดพลางโอบเอวบางนั้นซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องของทศวรรษเหมือนเด็กน้อยที่ร้องไห้จ้าเมื่อถูกผู้ใหญ่ดุด่า

ทศวรรษลูบหลัง ตบหลังเบา ๆ ให้สืบสานใจเย็นลงหน่อย ทศวรรษเองอดไม่ได้ที่จะโอบรอบคอนั้น สองมือประคองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาพลางลูบไล้เช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

“ลุกขึ้นมาคุยกันดี ๆ ก่อนเถอะครับ”

“ได้” สืบสานลุกขึ้นมา แต่ก็ยังโอบกอดทศวรรษท่ามกลางดวงจันทร์ที่ส่องสว่างท่ามกลางหมู่ดาว ลมพัดกลิ่นหอมของรวงข้าวมาให้ได้กลิ่นเป็นระยะ ๆ เสียงร้องของจิ้งหรีดเรไร ขับกล่อมให้บรรยากาศรอบตัวดูสงบและราบเรียบ ไม่ปรุงแต่ง เราต่างก็กอดกันอยู่อย่างนั้น เวลาผ่านไปสักพักทศวรรษเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน

“ข้อแรกทศมีสิทธิ์ที่จะโกรธ

สอง ทศจะให้โอกาสหรือไม่ให้ก็ได้เป็นสิทธิ์ของทศ

สาม…คนเราวิ่งหนีอดีตได้ แต่หนีความจริงไม่ได้ ยังไงพี่ก็เป็นลูกชายคนโต มีบริษัทใหญ่โตที่ต้องดูแล อย่าลืมว่าพ่อแม่แก่ชราลงไปทุกวันนะครับ”

ทศวรรษกำลังเตือนให้สืบสานว่าอย่าทำผิดเป็นครั้งที่สอง บางทีเขาอาจไม่โชคดีเหมือนอย่างครั้งแรก ต่อให้เขาไม่ได้เป็นสะใภ้คุณาปกร แม้ไม่ได้อยู่ในฐานะคนรัก แต่ยังอยากจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน พวกเขาคบหากันมาตั้งสิบกว่าปี จะให้ตัดขาด ทำเป็นไม่รู้จักกันเลยคงเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยยังเหลือความห่วงใยเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กัน

“พี่รู้ และพี่ก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไงต่อไป”