บทที่ 31 สะใภ้ไม่ไร้ศักดินา 4

เมื่อส่งแขกกลับทศวรรษก็ได้เวลาซักไซ้ไล่เลียงกับแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ที่อุ้มลูกสาวของเขาลงมาส่งแขกด้วย ทศวรรษยืนข้าง ๆ ก่อนจะกระทุ้งสีข้างเบา ๆ เอ่ยเรียก

“แม่…ไปไงมางั้นบ้านนั้นถึงมาที่นี่ได้”

“ไม่ดีหรือไง” ขนาดไฟท้ายของรถตู้หายลับตาไปกับความมืดมิดแล้วนายแม่ยังมองตามยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งอยู่ได้ มองตาละห้อยเชียว

“มองตามขนาดนี้แม่ไม่ไปนอนกับเขาเลยล่ะ”

“แหมอีทศ…อุ๊ย” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ตาโตก่อนจะเรียกเสียงหวาน

“แหมลูกทศ น้อยอกน้อยใจไปได้”

“อี๋ ลูกทงลูกทศอะไร มีอะไรก็พูดมา อย่ามาเล่นลิ้น” ทศวรรษยกนิ้วชี้ทำท่าขู่เจ้าตัวขาวในอก เพราะรู้ว่านอร่าเป็นลูกรัก เป็นขวัญกำลังใจของนายแม่ พลันเหลือบไปเห็นกำไลทองข้อเท้าทั้งสี่ ทศวรรษก็เอ็ดตะโรเสียงดังทำเอาเจ้าก้อนแป้งในอกร้องเหมี้ยวเพราะว่าตกใจ

“แม่!! ไหนตอนแรกไม่อยากเลี้ยงไง ทำไมเอากำไลข้อเท้าหนูให้แมวใส่”

“ไหนแมว ไม่มี๊!!!”

“แม่…” ทศวรรษกระทืบเท้างอแง เริ่มแหกปากโวยวายเสียงดังทันที

“แม่ อย่าเดินหนีกลับมาคุยกันให้รู้เรื่อง” พอจะเข้าไปใกล้ประชิดตัว ทศวรรษก็จามทันที ฮัดชิ้ว ๆ สองสามครั้งติด เขาถูจมูกป้อย ๆ จมูกเจือเสียงครืดคราดทันทีเวลาหายใจ ก่อนจะถอยห่างออกมา

“สมบัติคงหารสามละมั้ง” ทศวรรษแกล้งเย้าแหย่

“ใครบอก เอ็งไม่ได้สักแดงนึงเลยต่างหาก ฮ่า ๆ” ทศวรรษทำได้เพียงเท้าสะเอว กลอกตา ก่อนจะส่ายหน้าหัวเราะน้อย ๆ ให้กับภาพตรงหน้า แมวที่เขาตั้งใจซื้อให้สืบสานซึ่งตรงกับวันครบรอบแต่งงานปีที่ 3 บัดนี้แมวตัวนั้นก็ยังไม่ทันได้ส่งมอบและเซอร์ไพรส์ ความรู้สึกในตอนนั้นกับตอนนี้แตกต่างกันลิบลับ

ดีแล้วที่นอร่าถูกเลี้ยงโดยแม่ของเขา…สองเท้าเดินย่ำเท้าไปตามทาง ไม่ได้กลับเข้าบ้านในทันทีเพราะสามคนที่เหลือหลังทานเสร็จก็รู้สึกว่าเป็นส่วนเกินเลยขอออกมาก่อน มาดูบ้านที่สร้างเสร็จใหม่เอี่ยมพร้อมเฟอร์นิเจอร์ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านแม่ของทศวรรษ เขาเลือกที่ดินแปลงนี้เพราะว่าไม่ไกลจากบ้านเดิมของเขา อีกทั้งไม่ไกลจากโรงงานที่ตั้งใจจะย้ายการผลิตมาจากเวียดนาม

บ้านหลังนี้ทศวรรษและสืบสานตั้งใจออกแบบให้เป็นตัวยู เพราะนอกจากจะเป็นบ้านของพวกเขาทั้งคู่แล้ว ยังเป็นบ้านพักคนชราของคนทั้งสามอีกด้วย เพราะเพศสภาพที่เลือก บั้นปลายชีวิตอาจจะต้องหาบ้านพักคนชราสักแห่งเอาไว้พักพิงเลยได้บ้านหลังนี้ขึ้นมา และพวกเขาไม่ได้มาอยู่ฟรี ยังช่วยออกเงินในตอนที่ทศวรรษและสืบสานเริ่มทำคราฟเบียร์ ในตอนนั้นเหมือนโยนเงินลงน้ำอีกทั้งกฎหมายเรื่องคราฟเบียร์ยังไม่ผ่านในสภา แต่มะเดี่ยว ปลายฟ้า ต้นตาลต่างก็ยื่นให้อย่างไม่อิดออด สืบสานเองก็จดจำบุญคุณในครั้งนั้นเอาไว้ได้ขึ้นใจ บ้านหลังนี้ก็เปรียบเสมือนของขวัญที่สืบสานและทศวรรษต่างก็มอบให้คนทั้งสาม และยินดีหากพวกเขาจะใช้ชีวิตที่นี่ ทศวรรษเองก็เป็นคนมีเพื่อนไม่มาก เพราะส่วนมากตั้งแต่คบหาดูใจกับสืบสานเหมือนว่าโลกของทศวรรษจะถูกย่อส่วนลงมา สองคนตัวติดกันตลอดเวลา จนเพื่อน ๆ ค่อนแคะว่าอีทศติดโคยผัวจนโงหัวไม่ขึ้น หลงผัวหัวปักหัวปำ

ว่ากันว่าคนเราเมื่ออายุ 30 ขึ้นไปเพื่อนจะมีน้อยลง ทศวรรษเองก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่สามคนนี้เปรียบเสมือนคนในครอบครัวของเขาไปแล้วด้วยซ้ำ เป็นความผูกพันที่บางทีมีเงินมากมายก็หาคนจริงใจอย่างสามคนนี้ไม่เจอ จากกะเทยหัวโปกปอน ๆ ในรั้วมหาลัย กลายเป็นนักธุรกิจ บ้างอินฟลูเอนเซอร์ แถมความสัมพันธ์ยังเหนียวแน่นยิ่งกว่ากาวตราช้าง รักกันฉันเพื่อนส่วนหนึ่ง ทันทีที่ตัดสินใจจะลงขันทำธุรกิจร่วมกัน ต่างกันเห็นพ้องต้องกันในเรื่องของการกู้ยืมเงินจากธนาคาร หยิบยืมคนอื่นไม่สู้กู้แบงก์ดีกว่า เงินทองเรื่องละเอียดอ่อนและเปราะบางเกินกว่าที่คิด ขนาดครอบครัวพี่น้องคลานตามกันออกมายังแตกคอ นับประสาอะไรกับเพื่อนฝูงที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันสักหยด ต่อให้วันนี้พวกเขาจะรักกันดี แต่ไม่มีใครรู้อนาคต แต่หนี้ที่กู้ยืมจากธนาคารก็พันผูกพวกเขาให้ตัวติดกัน เห็นพ้องไปในทิศทางเดียวกัน รวมกันเราอยู่ แยกกันตายหมู่ทันที และที่ไม่ยอมทุบกระปุกหมูเพราะในกระเป๋าแต่ละคนมีเงินไม่เท่ากันอยู่แล้ว หากบริหารธุรกิจผิดพลาดอย่างน้อยยังเหลือไพ่ใบสุดท้ายให้หายใจได้ต่ออีกหนึ่งเฮือก หากเส้นทางสายนี้ไม่ได้ปังอย่างที่หวัง และภาระหนี้ก้อนหนี้ก็ทำให้พวกเขาโฟกัสกับงานได้มากขึ้น เสมือนมีหนี้เป็นแรงผลักดัน เสียงสามคนวี้ดว้ายถ่ายนั่นนี่ในบ้านใหม่มาแต่ไกล แสงและสี โทนที่เลือกใช้เมื่อมองมาจากทางเข้าบ้านดูอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ทศวรรษยืนมองอยู่ตรงข้าง ๆ สืบสานอยู่นาน ทางเท้าที่เดินเข้าตัวบ้านปูด้วยหินอ่อนสีขาว ที่แปลกตาคือมีบ่อน้ำตกมีลูกกลม ๆ สีขาวขนาดใหญ่หมุนวนรับน้ำตลอดเวลา แถมยังมีปลาคาร์ฟแหวกว่ายในบ่ออีกตั้ง 8 ตัว