Masuk“ครับ พี่รับปากจะดูแลทศอย่างดี ไม่ให้เขาต้องร้องไห้อีก และจะไม่ยอมให้เขามีผัวใหม่ด้วย” สายตาที่ทอดมองทศวรรษนั้นลึกซึ้งและรักใคร่มากขนาดไหน คนที่อยู่ในบริเวณนี้รับรู้ได้หมด ฝ่ามือที่กอบกุมกันไว้นั้นเหมือนเป็นสื่อแทนใจว่าสืบสานจะดูแลและปกป้องทศวรรษไปตลอดชีวิต ตราบจนกว่าชีวิตจะหาไม่…
“แล้วเรื่องฤกษ์…” พรรณพิลัยเอ่ยถามทางฝั่งแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์
“ไม่รีบ ๆ หรอกค่ะ” เธอยกไม้ยกมือปัดป้อง
“ผม…” พอทศวรรษเกริ่นขึ้นมาคนทั้งหมดก็เงียบลง สายตาจ้องมองที่อีกฝ่ายเป็นตาเดียว
“คือผมอยากจะขอเวลาสัก 3-5 ปีได้ไหมครับ ผมอยากจะทำเหล้าให้สำเร็จ และอีกอย่าง” ทศวรรษเว้นจังหวะขบริมฝีปากเบา ๆ
“ผมอยากจะพิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งว่าผมก็เพียบพร้อมและเหมาะสมกับสืบสาน เราคุยกันแล้วว่าอยากจะทำโปรเจกต์นี้ให้เสร็จก่อน” พรรณพิลัยอ้าปากทำท่าจะแย้งแต่ท่านเจ้าสัวกลับตอบรับเสียก่อน
“เอาสิ แต่อย่าให้พ่อคอยนาน” ทศวรรษและสืบสานฉีกยิ้มให้กันก่อนจะโผกอดกันกลมท่ามกลางสายตาชื่นชมในความรักของคนทั้งคู่ อีกนัยหนึ่งท่านเจ้าสัวก็อยากจะรู้ว่าเด็กทั้งสองคนจะไปได้ไกลแค่ไหน และเขาก็อยากจะให้สังคมที่เขาอยู่ยอมรับในตัวลูกชายและทศวรรษจากความสามารถของคนทั้งคู่ แม้ว่าเพศสภาพจะไม่ได้ตรงตามบรรทัดฐานทางสังคม แต่ว่าเขาเองก็อยากจะสร้างบรรทัดฐานใหม่ให้กับสังคมด้วยเช่นกัน ไม่ว่าพวกเขาจะมีเพศสภาพเป็นเช่นไร ก็ไม่สามารถกลบความสามารถของพวกเขาได้ แถมท่านเจ้าสัวยังจะเอาอัตลักษณ์เพศที่สามใส่ไว้ในสวัสดิการของพนักงานในปีหน้าด้วย สังคมถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนแปลงสักทีเร่ิมจากองค์กรของเขาเลยก็แล้วกัน
“แม่เอาใจช่วยนะลูก” พรรณพิลัยเองก็ยิ่งเอ็นดูทศวรรษมากขึ้นไปอีก เธอตาบอดไปตั้งสิบกว่าปี เด็กคนนี้เหมาะสมกับลูกชายของเธอและตำแหน่งสะใภ้คนโตของคุณาปกรทุกประการ!!!!
3 ปีผ่านไป
รจจรินทร์ และ เหล้าขาวแบรนด์พิสุทธิ์รำพึงต่างก็ยืนอยู่แนวหน้าของตลาด รวมไปถึงเบียร์แบรนด์ TOSSAN ที่สืบสานเป็นผู้บริหารสูงสุดต่างแตกไลน์ผลิตภัณฑ์ใหม่ออกมาฉีกกฎเบียร์แบบเดิมโดยนำข้าวเหนียวของไทยมาเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิต เพื่อช่วยเหลือเกษตรกรในช่วงที่ผลผลิตล้นตลาดและข้าวมีราคาตกต่ำ อีกทั้งสืบสานและทศวรรษในปีนี้ต่างก็เดินตบเท้าเข้ารับรางวัลผู้ประกอบการดีเด่น รวมไปถึงชนะเลิศคราฟเบียร์ บรรยากาศการขึ้นไปรับรางวัลแตกต่างจากคราวที่แล้วลิบลับ ตอนนั้นทศวรรษขึ้นเวทีกล่าวคำขอบคุณเพียงลำพัง ตอนนี้พวกเขาจับจูงมือกันขึ้นเวทีด้วยกันทั้งคู่ แถมสืบสานยังพ่วงตำแหน่งผู้บริหารบริษัทเบียร์ยักษ์ใหญ่อย่างคุณาเบฟเวอเรจอีกด้วย ภายใต้การบริหารของเขาฉีกแนวแตกไลน์การผลิตใหม่ ๆ ออกมาหลากหลายรูปแบบ ทั้งเบียร์ และคราฟเบียร์ต่างก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในประเทศ โดยพรีเซนเตอร์ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นต้นตาล มะเดี่ยว ปลายฟ้าที่กลายเป็นอินฟลูค่าตัวรายชั่วโมงพอ ๆ กับซุปตาร์แนวหน้าของเมืองไทย
รจจรินทร์บริษัทของพวกเขาที่เป็นศูนย์รวมความงามไม่ว่าจะเป็นเครื่องสำอาง ครีมต่าง ๆ รวมไปถึงเสื้อผ้า วิก ต่างก็ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามเช่นกัน ต่างคนต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง แต่ก็ยังมีรจจรินทร์เป็นศูนย์กลาง มะเดี่ยวดูแลเรื่องเครื่องสำอาง ต้นตาลดูแลการบริหารพ่วงกับสานฝันที่ทำส่งเสริมการขาย การตลาด เรียกได้ว่าเป็นการลุยทำธุรกิจอย่างเต็มตัว เริ่มตั้งแต่ศูนย์เลยก็ว่า ค่อย ๆ ไต่เต้าจากสตาร์ทอัพเล็ก ๆ ที่ทุนเพียงสิบล้านเพราะต้นตาลขอเอาไว้แต่แรก แม้ว่าสานฝันจะมีเงินแต่ผู้ร่วมหุ้นคนอื่น ๆ ไม่ได้มีทุนมากมายขนาดที่จะล้มบนฟูกได้ เธอมีพ่อและพี่ชายเป็นที่ปรึกษา และแฟนหนุ่มเองก็เป็นคนรุ่นใหม่ไฟแรงที่สนใจการทำธุรกิจบริหารด้วยเช่นกัน พวกเขาสุมหัวกัน ทะเลาะกัน หยุมกันไปหลายรอบกว่าจะเคาะแต่ละอย่างออกมาได้ เรียกได้ว่าผมร่วงเป็นหย่อม ๆ สานฝันเองจากลูกเป็ดที่เดินตามก้นแม่เป็ดต้อย ๆ กลับกลายเป็นนักธุรกิจสาวที่ประสบผลสำเร็จในด้านธุรกิจอีกคนหนึ่ง เธอออกมาสัมภาษณ์และยอมรับข้อเท็จจริงว่าส่วนหนึ่งในความสำเร็จของเธอมาจากที่บ้าน แม้ที่บ้านจะไม่ขัดสนเงินทองแต่ทว่าผู้ถือหุ้นต่างก็เห็นพ้องต้องกันให้ทำเรื่องกู้ธนาคาร ทุกคนต่างก็เป็นหนี้ร่วมกัน ไม่มีใครได้ ใครเสียเปรียบใคร และท่านเจ้าสัวก็เห็นด้วย ไม่ต้องมีใครเสียสละเอาสินทรัพย์ไปจำนองโดยใช่เหตุ เริ่มต้นทุนน้อย ๆ กำไรแล้วค่อยไปต่อเหมือนอย่างที่ต้นตาลว่า ร้านส้มตำเองก็เช่นกัน กำไรมากพอแล้วค่อยขยายสาขา ธุรกิจมีขึ้นมีลง ต้องไม่ทำอะไรจนเกินตัว
ครอบครัวของทศวรรษ และครอบครัวของสืบสานต่างอยู่ในงานวันนี้ งานสำหรับการประกวดคราฟเบียร์ที่จัดขึ้นทุกปี
Thailand International Beer Award (TIBA) แต่ปีนี้มีสิ่งหนึ่งที่แปลกไปคือมีคนมาร่วมยินดีกับพวกเขามากขึ้น ท่านเจ้าสัวเองก็ยิ้มไม่หุบเลยตั้งแต่นั่งอยู่ในฮอลล์แห่งนี้ เสียงปรบมือดังกึกก้องเมื่อพิธีกรเอ่ยเรียกชื่อพวกเขาทั้งสอง ก่อนจะยื่นไมค์ให้ทศวรรษ“ก่อนอื่นเลยผมต้องขอบคุณทุกคนที่ต่างเทคะแนนให้กับ “ซ่อนกลิ่น” ที่จัดอยู่ในคราฟเบียร์ประเภท ALTERNATIVE FERMENTABLES BEER (เบียร์ประเภทพิเศษที่ใช้ธัญพืช หรือน้ำตาลเพื่อเพิ่มลักษณะเฉพาะให้กับเบียร์) และความเป็นมาของซ่อนกลิ่นง่าย ๆ เลยคืออยากให้ข้าวของไทยที่มีทั้งเอกลักษณ์เรื่องน้ำตาล ความหวาน และความหอมพิเศษของข้าวประเภทต่าง ๆ มาทำในรูปของเบียร์และเหล้าขาว การกักเก็บข้าวในยุ้งฉางมีแต่จะเสื่อมคุณภาพ หากเก็บในขวดเหล่านี้นับวันจะยิ่งเพิ่มมูลค่า และลดผลผลิตทางการเกษตรที่ล้นตลาดด้วย นั่นคือจุดเริ่มต้นที่เรียบง่ายและไม่ซับซ้อน แต่กว่าจะมาเป็นซ่อนกลิ่นอย่างทุกวันนี้ไม่ง่าย พวกเราล้มลุกคลุกคลานกันมาหลายตลบจนได้รสชาติและกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์อย่างทุกวันนี้ และผมอยากจะขอบคุณ คุณสืบสานที่อยู่เคียงข้างกันตลอดมา และท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ที่คอยให้คำปรึกษาแก่พวกเรา ขอเสียงปรบมือให้ท่านเจ้าสัวหน่อยครับ” เสียงปรบมืออื้ออึงไปทั้งฮอลล์เป็นที่ทราบโดยทั่วกันว่าท่านเจ้าสัวทำเบียร์มาตั้งแต่รุ่นบุกเบิก เป็นหนึ่งในไม่กี่เจ้าในประเทศไทย ในตอนแรกยังออกตัวค้านเรื่องกฎหมายคราฟเบียร์ด้วยซ้ำ แต่พอยุคสมัยเปลี่ยนไปกอปรกับลูกชายคนโตมีความสนใจด้านนี้พอดี เลยยอมให้เด็กหนุ่มรุ่นใหม่ได้เปลี่ยนแปลงและพลิกโฉมใหม่ให้กับบริษัทเบียร์ที่จัดจำหน่ายและผลิตในรูปแบบเดิม ๆ
ดีเสียอีก คนไทยจะได้มีทางเลือกในการดื่มเบียร์มากขึ้น ไม่ผูกขาดกับเจ้าใดเจ้าหนึ่งในตลาด อีกทั้งตลาดแห่งนี้กว้างใหญ่ให้คนหนุ่มสาวที่มีฝีไม้ลายมือได้ร่วมประลองความสามารถ อีกทั้งเป็นการประกาศศักดาเบียร์ไทยไปยังตลาดโลกอีกด้วย
ท่านเจ้าสัวยกมือไหว้ตอบเสียงปรบมือ หมุนตัวไปรอบ ๆ ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยแล้วนั่งลงข้างภรรยาที่มาให้กำลังใจลูกชายและลูกสะใภ้ทั้งสองคนด้วย สืบสานรับไมค์ไปก่อนจะหันมายิ้มให้คนข้าง ๆ
“ผมสืบสานอยากจะขอบคุณทุกท่านที่ให้โอกาสพวกเรา ไม่มีทุกคน ซ่อนกลิ่น และ พิสุทธิ์รำพึงคงมาได้ไม่ไกลเหมือนอย่างทุกวันนี้” สืบสานยกมือไหว้ทุกคนอีกครั้งอย่างนอบน้อม “เหนืออื่นใดอยากจะขอบคุณทศวรรษ และคนข้าง ๆ ผมคนนี้ที่คอยเป็นแรงผลักดันและจุดประกายความคิดใหม่ ๆ ให้ผมเสมอ หากไม่มีเขา คงไม่มีสืบสานอย่างทุกวันนี้ ผมอยากจะขอบคุณตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาที่เขาคอยให้กำลังใจและเชื่อมั่นในตัวผมตั้งแต่พวกเรายังเรียนไม่จบ หากไม่มีความเชื่อมั่นจากเขาในวันนั้น TOSSAN และ ซ่อนกลิ่น รวมไปถึงพิสุทธิ์รำพึงอาจเป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ลงมือทำ เอาแต่เก็บไปนอนฝัน จนบางครั้งอาจลืมเลือนไปว่าเราก็เคยมีความฝันที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้น แม้จะมีคนเชื่อมั่นในตัวเราเพียงคนเดียว จงทำต่อไปอย่ายอมแพ้ ฝันเล็ก ๆ ในตอนนั้นจะไม่กลายเป็นความฝันลม ๆ แล้ง ๆ อีกต่อไป และการมีอยู่ของเขาคนนี้คอยจุดไฟในการก้าวเดินแต่ละก้าวของผมไม่ให้มอดดับ แม้ว่าวันหนึ่งจะเจอกับพายุฝน ลมแรง แต่พอหันมาข้างหลังจะเห็นเขายิ้มให้พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้อยู่เสมอ” สืบสานจับมือทศวรรษชูขึ้นกลางอากาศ
“ขอบคุณสำหรับรางวัลในครั้งนี้ด้วยครับ มันไม่ใช่แค่รางวัลความสำเร็จสำหรับคนช่างฝัน แต่มันยังเป็นรางวัลชีวิตของพวกเราทั้งสองด้วย ขอบคุณอีกครั้งครับ” ทั้งสืบสานและทศวรรษต่างโค้งคำนับให้กับผู้ร่วมแข่งขันและผู้ชมด้านล่างเวที และจังหวะที่ก้มหน้าน้ำตาแห่งความปีติยินดีก็หยดสู่พื้นเบื้องล่างด้วยเช่นกัน พวกเขาแอบมองหน้ากันเหมือนเด็กที่แอบทำความผิดก่อนจะเดินจับจูงมือกันเดินลงเวทีไปโดยที่สืบสานเป็นคนถือถ้วยรางวัล สามสาวเองก็ไลฟ์แข่งกับทางช่องถ่ายทอดสดเช่นกัน วันนี้ช่องของสามสาวแทบจะเป็นช่องไลฟ์สตรีมตามติดชีวิตอีทศและผัวไปแล้ว แถมยังอยู่ร่วมกับผู้ชมบันทึกประวัติศาสตร์ครั้งสำคัญของคนทั้งสองอีกครั้ง
ส่วนภพพานนั้นยืนตัวลีบอยู่ด้านหลังเสี่ยโต ที่งานนี้แต่งตัวปาดผมมาอย่างหล่อเหลา มีคนเหลียวมองตลอดทางจนทำให้ภพพานรู้สึกประหม่าวางตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ แต่พอได้ยินประโยคที่พ่อและแม่ทั้งสองฝั่งกำลังอวยพรคู่แต่งงานเพศเดียวกันบนเวที คนเจ้าน้ำตาอย่างเขาถึงกับน้ำตาซึม“ไง…ซึ้งมากหรือไง” เตวินทร์พูดแหย่ ในขณะที่มือหนึ่งกำลังถือแก้วเหล้าทรงเตี้ยที่สำหรับใส่เหล้าขาว ในงานไม่มีไวน์อย่างที่คิดไว้แฮะ มีแต่เครื่องดื่มในไลน์การผลิตของ KUNA ที่เรียงรายให้แขกเลือกดื่มตามใจชอบ ส่วนเครื่องดื่มหลักที่คู่แต่งงานกำลังรินที่ถูกจัดแต่งแต่ละชั้นอย่างประณีตเป็นเหล้าขาวที่เจือด้วยสีชมพูอ่อนเป็นเหล้าขาวที่ผสมด้วยลำไยเนื้อชมพูที่มาจากจังหวัดลำพูนมาถึงเวลาการโยนช่อดอกไม้ ดอก LIly of the valley ในมือทศวรรษที่เดินถือขึ้นมาบนเวทีถูกมอบให้สืบสาน คนข้างล่างเวทีโห่แซวเพราะความหมายของมันคือ Return to happiness ช่อดอกไม้ที่ทศวรรษเลือกใช้เป็นดอกสแตติส (Statice) ดอกสีม่วงที่กลีบดอกเป็นแฉกเหมือนดวงดาวแถมความหมายของมันเหมาะกับพวกเขาทั้งคู่เป็นอย่างมาก “ความรู้สึกดี ๆ ที่ยังคงอยู่ตลอดไป ความรักที่ยั่งยืน ความทรงจำ และความส
เงินทองส่วนใหญ่เก็บไว้ในธนาคาร แทบไม่เคยเอาออกมาใช้ และส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กทั้งสองที่หามาเอง กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่าย และเขาก็คิดไม่ผิด ความมุมานะของเด็กทั้งสองคนออกดอกออกผลผลิบานในที่สุด ความสำเร็จของลูกชายและลูกเขยส่วนหนึ่งมาจากแรงสนับสนุนทางบ้านทั้งสองฝั่งที่เห็นพ้องไปในทางเดียวกัน ทำให้เด็กทั้งสองออกวิ่งได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังเหมือนอย่างที่แล้วมา พ่อเลี้ยงสมบูรณ์น้ำตาซึม เขาตบหลังโอบกอดลูกชายทั้งสองสักพักก่อนจะถอยกลับไปยังด้านหลัง แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เองก็ยกผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้กับสามี“พ่อมึงเนี่ยน้า…” ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะมองบ่าวสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข มาถึงพรรณพิลัย เสียงสะอื้นดังมาไม่ขาดสายเธอปาดน้ำตาบนใบหน้านั้นป้อย ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนทั้งคู่“กว่าจะมีวันนี้เหนื่อยกันมากเลยสินะ” สืบสานกอบกุมมือบางนั้นแน่นพลางบีบกระชับเป็นระยะ“แต่แม่ก็ดีใจที่ลูกทั้งสองจับมือกันมาถึงวันนี้ แม่ดีใจมากจริง ๆ และจะดีใจมากกว่านี้ถ้าลูกทั้งสองจับมือกันไปตลอด” พรรณพิลัยสะอื้นฮักก่อนจะเอ่ยต่อ“เมื่อก่อนแม่เคยคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปดีที่สุดและเหมาะสมที่สุดสำหรับลูก แต่ไม่กลับไม่เคยถ
งานแต่งจัดขึ้นที่โรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ปิดโรงแรมโดยเฉพาะเพื่อให้เครือญาติทางฝั่งของทศวรรษได้เข้าพัก และอำนวยความสะดวกให้กับเหล่ามิตรสหายของทั้งสองคนที่บ้างเดินทางมาจากต่างจังหวัดเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองสมรสครั้งนี้ จะว่าเลี้ยงฉลองก็ไม่ใช่เรียกว่าแต่งงานใหม่อีกครั้งกับคนเดิมจะเหมาะกว่าธีมในงานเป็นสีเอิร์ธโทน เป็นกลุ่มสีธรรมชาติ หรือสีที่เลียนแบบธรรมชาติ เช่นน้ำตาล เทา เบจ เป็นงานแต่งแบบอบอุ่น ไม่ฉูดฉาด ชุดเพื่อนเจ้าสาวต่างก็สวมกระโปรงตีกะบังลมหน้าเพื่องานนี้โดยเฉพาะ โดยเฉพาะสามสาวคนสนิทของทศวรรษที่อยู่ด้วยกันแทบจะทุกช่วงเวลาของช่วงชีวิต ทศวรรษกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า หากขาดคนใดคนหนึ่งในที่แห่งนี้ไป ทศวรรษคนนี้ก็ยังเป็นเพียงทศวรรษเด็กต่างจังหวัดปอน ๆ คนหนึ่งที่เข้ากรุงฯ เพื่อมาหาจุดมุ่งหมายในชีวิต อาจเป็นเพียงอีทศตุ๊ดเด็กคนหนึ่งไม่ใช่ทศวรรษนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่ถูกจัดอันดับนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงในปี 2025 พวกเขาทั้งสี่คนต่างจับจูงมือกันมาไกลกว่าที่คิด กว่าจะมาถึงจุดจุดนี้ได้เรียกว่ารากเลือดกันเลยทีเดียว ทั้งเรื่องธุรกิจ ความรัก ครอบครัว หลายครั้งที่ชีวิตเป๋ไปเป๋มาเหมื
“ใครว่าพี่หยอก พี่เอาจริง”“ว้า…” ทศวรรษทำทีทัดผมที่หลังหู แหวนเพชรที่นิ้วนางด้านซ้ายพอต้องแสงไฟก็ส่องประกายวูบวาบ เม็ดโตเท่าเม็ดถั่วแระญี่ปุ่นไม่เห็นก็ตาบอดเต็มที!“ผมไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือย คงทำให้พี่โตสมหวังไม่ได้” เตวินทร์ยกบรั่นดีขึ้นมาจิบด้วยมุมปากที่ยกยิ้มพลางโครงศีรษะน้อย ๆ“มาหาพี่ คงไม่ได้ตั้งใจจะมาแจกการ์ดให้พี่เจ็บช้ำน้ำใจซ้ำ ๆ หรอกใช่มะ”“แหมพี่โต ผมมาขอบคุณและอยากจะขอโทษพี่เรื่องนั้นต่างหาก เห็นว่าพี่เองก็เสียหายเยอะเหมือนกัน” เตวินทร์กางขาเปลี่ยนอิริยาบถก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาทศวรรษที่นั่งตรงข้าม“ถ้าทศพอใจ เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้” น้ำเสียงแหบพร่าแฝงไปด้วยความเย้าหยอก คารมเสี่ยโตเขาระดับพระกาฬจริง ๆ ทศวรรษปั้นหน้ายิ้ม อีกทั้งเขายังมีประสบการณ์โชกโชนที่ทางบ้านคุณาปกรลากเขาออกงานแทบจะวันเว้นวัน พบปะผู้คนมากมาย และท่านเจ้าสัวก็สั่งสอนการวางตัว การเข้าสังคม และการใส่หน้ากากเพื่อธุรกิจ ‘น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก’ อยู่เสมอ“พี่โตไม่เสียดาย แต่ทศเสียดายนี่ครับ อีกอย่างก็เพราะช่วยสืบเขาด้วย ที่เขาลือกันว่าพี่โตกับพี่สืบไม่ถูกกัน น่าจะข่าวลือใช่ไหมครับ”“เปล่า! เรื่องจริง” เต
เมื่อคำอธิษฐานจิตกรวดน้ำลงดินจบลง กอปรกับกรวดน้ำทองเหลืองที่บรรจุน้ำเปล่าสะอาดเอาไว้หยดลงดินจนถึงหยดสุดท้าย พลันมีสายลมเอื่อย ๆ พัดพาใบไม้แห้งที่อยู่บริเวณนั้นปลิวล่องลอยไปตามลมผ่านร่างทั้งสองไป หลวงพ่อที่ยืนอยู่หน้ากุฏิก็ยืนมองทั้งสองเช่นกัน แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ร่องรอยความโศกเศร้ายิ่งปรากฏชัดในนัยน์ตา เบื้องหน้าแรกเริ่มก่อตัวเป็นเงาสีขาวค่อย ๆ แจ่มชัด ชายหนุ่มสองคนที่สวมชุดราชปะแตนเต็มยศนั่งยอง ๆ ใช้มือรองรับหยาดน้ำเหล่านั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมทั้งหันหน้ามายิ้มให้กันด้วยสายตาที่หวานเชื่อม ดูก็รู้ว่าไม่ใช่สายสัมพันธ์ฉันเพื่อน ครอบครัว แต่เป็นฉันท์คนรักเพศเดียวกัน ก่อนทั้งสองจะยืนขึ้นประนมมือไหว้มาทางหลวงพ่อที่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนด้านหลังของสืบสานก็มีคนแก่อีกคนที่สวมชุดเฉกเช่นเดียวกันกับคนทั้งสอง เพียงแต่โจงกระเบนสีเขียวเข้มแตกต่างจากคนหนุ่มทั้งสองที่สวมสีน้ำเงิน แถมในมือยังมือไม้เท้าคอยพยุงตัวถืออยู่ด้านหน้าตัวเองในท่วงท่าที่ก้มมองเด็กทั้งสองด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่แววตากลับเจือร่องรอยความอาลัย และความปีติยินดีเอาไว้ ความทุกข์ ความโศก ความเศร้า การรอคอย การยึดติด จบลงเพียงไม
ก่อนหน้าหลายเดือนจะถึงกำหนดการณ์การฉลองงานสมรสที่ยิ่งใหญ่ เกรียงไกรสมกับตำแหน่งสะใภ้คนโตของคุณาปกร ได้ยินว่าแค่แขกเหรื่อในวงการธุรกิจก็ร่วมร้อย ยังไม่รวมวงศาคณาญาติที่แตกสายออกไปเกือบร้อยคน งานนี้แขกในงานหลักพัน ทศวรรษถามย้ำกับแม่สามีย้ำ ๆ“งานไม่ใหญ่แน่นะครับคุณแม่” พรรณพิลัยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ กับคนใช้คนสนิทอย่างศรีนวล“คุณทศอย่ากังวลไปเลยค่ะ งานเล็ก ๆ คนกันเองทั้งนั้น” ศรีนวลหัวเราะร่วนพลางตอบคำถามนั้น ดูจากสีหน้าของคนทั้งสองแล้ว คงไม่เล็กเท่าไหร่ ขนาดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดคุณหญิงพรรณพิลัย คุณหญิง คุณนายต่าง ๆ ตีผมกะบังลมเดินกันให้ควั่ก ไหนจะญาติทั้งสองฝั่งอย่างท่านเจ้าสัว และคุณหญิงพรรณพิลัยเอง แค่บ้านทศวรรษ แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์นับแขกที่จะไปร่วมงานได้สองรถบัสคันใหญ่ จะบ้า! ยังไงก็เห็นชอบจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งเขาและสืบสานจะทำอะไรได้ เลือกดูเฉดสีเสื้อผ้าในงานวันแต่งจนหัวหมุนไปหมด พวกสามสาวก็ดีใจมาก อีกทั้งไม่ได้จ้างดีไซเนอร์ค่าตัวแพง ๆ จากที่ไหนไกล เป็นปลายฟ้าที่บรรจงบินไปถึงฝรั่งเศสเพื่อเลือกผ้าโดยเฉพาะ รวมไปถึงพวกมุกและคริสตัลที่ปักมือ แม้จะสวมชุดสูทแต่ทว่าเนื้อผ้าด้านในเป็







![ผัวผมดุนะพี่ (4P) [YAOI]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)