LOGINส่วนสองสามีภรรยาอย่างทศวรรษและสืบสานหลังจากหลับสักตื่น ร่างกายก็ร้อนรุ่มต่างก็ร่วมกันบรรเลงเพลงรักอย่างไม่มีใครยอมใคร ในจังหวะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่นั้น สองขาที่เกี่ยวเกาะสีข้างรวมไปถึงฝ่ามือที่กำลังบีบขยำบั้นท้ายหนั่นแน่นยามเสือกไสเข้าออกอยู่อย่างนี้
“อื้อ อะ” เสียงหอบหายใจกระเส่าดังไปทั่วบริเวณ
“…ลึกไป อะ สืบ” สืบสานหยัดแขนขึ้นมาจ้องมองคนรักที่ปลายหางตาเปียกชื้นเป็นแพ แถมยังกัดปากน้อย ๆ ยั่วยวนเขาแตกต่างจากน้ำเสียงออดอ้อนกระเง้ากระงอดที่บอกว่าลึกไป
“พี่อยากให้ทศรู้ไว้ว่าพี่รักทศแค่ไหน” พร้อมกับท่อนยาวที่ถอนออกมาเกือบสุดและตอกเข้าไปจนสุดย้ำ ๆ อยู่อย่างนี้ จุดกระสันได้รับการกระตุ้นซ้ำ ๆ เหมือนต้องการทรมาทรกรรมกันมากกว่า ทศวรรษปลายเท้างองุ้ม มือก็บีบขยำบั้นท้ายอีกฝ่ายจนเนื้อปลิ้น
“อื้อ ไม่เอาแบบนี้”
“งั้นเอาแบบไหน” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์วาววับก่อนจะกดแช่อยู่อย่างนั้นไม่ยอมขยับ
“ไม่เอาแบบนี้” สืบสานหัวเราะน้อย ๆ ในลำคอก่อนจะก้มลงมาดูดริมฝีปากเล็ก ๆ นั้นที่เดี๋ยวครวญครางไม่ได้ศัพท์ เดี๋ยวบ่นแง่งอนไม่หยุด ทศวรรษลูบหลังเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างหลงใหลโดยเฉพาะแอ่งลักยิ้มตรงบั้นเอวที่เขามักจะชอบลูบไล้เป็นพิเศษ บ้างก็ฝากรอยเล็บเอาไว้ให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บ ๆ คัน ๆ
“แล้วอยากให้เย็x แบบไหน”
“…สืบ” ทศวรรษตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ เห็นอย่างนี้ทะลึ่งตึงตังอย่าบอกใคร ยิ่งเวลาอยู่บนเตียงเข้าด้ายเข้าเข็มอย่างนี้ สืบสานหัวเราะร่วนที่แกล้งอีกฝ่ายได้สำเร็จ เขาหยัดเอวสอบค่อย ๆ ซอยช้า ๆ
“ก็พี่ไม่อยากแตกตอนนี้”
“บานหมดแล้วมั้ง”
“บานยังไงก็รัก”
“อู้ย” ทศวรรษหยิกสีข้างคนพี่เข้าให้ ดูคำพูดคำจา
“พี่รักทศ รักคุณไปอีก…ทศวรรษ” ก่อนจะเร่งจังหวะตะบี้ตะบันอย่างเอาตาย ผ่อนหนักผ่อนเบาอยู่อย่างนั้นจนทศวรรษทนไม่ไหวเป็นฝ่ายผลักอีกฝ่ายให้นอนลงแล้วขึ้นคร่อม ร่อนจังหวะเอง สองมือกดวางไว้ที่หน้าท้องเพื่อพยุงตัว สีหน้าเหยเกเมื่อแก่นกายบี้จุดกระสันซ้ำแล้วซ้ำแล้ว ร่างกายเกร็งกระตุกเสร็จสมอารมณ์หมาย ทศวรรษเสร็จแห้งแต่สืบสานยังไม่เสร็จเลยสักครั้ง ยิ่งส่วนอ่อนนุ่มบีบรัดเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย เขายิ่งไม่อยากยอมแพ้ อยากอยู่ในตัวคนรักนาน ๆ ภาพในหัวคิดฉากสัปดนเป็นฉาก ๆ ทศวรรษปรับลมหายใจสักพักก่อนจะก้มลงนอนทาบทับอยู่ข้างบน
“เหนื่อยแล้วเหรอคะ”
“อายุเยอะแล้วนี่ครับ สังขารไม่ไหวแล้ว”
“งั้นให้เป็นหน้าที่ของพี่” ทศวรรษแกล้งดูดป้านหัวนมเหมือนแมวน้อยที่แลบเลียอาหารแมว ก่อนจะอ้าปากดูดดุนตุ่มไตนั้นด้วยความละโมบ เสียงดูดจุ๊บจั๊บดังขึ้นไม่ขาดสาย เสียงครางกระเส่าในคอของสืบสานทำให้ทศวรรษได้ใจดูดดุนอย่างตะกรุมตะกราม สืบสานตบแก้มก้นขาวนั้นด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะคาดโทษอีกฝ่ายเอาไว้ในใจ
“ซี๊ด เดี๋ยวเถอะเรา” ทศวรรษหัวเราะคิกคัก ทำท่าจะยกก้นออกแต่สืบสานกลับดึงไว้
“อ๊ะ” ทศวรรษเลยเท้าแขนถามคนใต้ร่างด้วยความคึกคะนอง
“ทศอยากเสียบพี่บ้างไม่ได้เหรอ” ก่อนจะถูกพลิกตัวอยู่ใต้ร่างอีกครั้ง
“เอาสิ ถ้าชาติหน้ามีจริงน่ะนะ” ทศวรรษหน้างอง้ำพร้อมกับท่อนขาที่ถูกยกพาดบ่าข้างหนึ่ง
“พี่จะตามเย็xทศไปทุกชาติ”
“…สืบ” ทศวรรษตาเบิกกว้างที่ได้ยินประโยคสุดลามกนั้น พร้อมกับตีหน้าอกคนพี่ดังป๊าบ
“ลามก”
“ฮ่า ๆ พี่พูดจริง ขอให้เราเจอกันอีกทุก ๆ ชาติ พี่ก็จะตามรักทศไปอย่างนี้”
“ทศก็รักพี่ รักมาตลอดไม่เคยเปลี่ยน”
สืบสานไม่พูดเปล่า ไม่บอกรักลอย ๆ เอวสอบยังขยันตอกสุดเข้าสุดแสดงให้เห็นว่าไม่ได้ดีแต่พูด ทศวรรษร้องครางเสียงหลงเสียงแหบแห้ง ตอนเช้าตาบวมแดงอย่างเห็นได้ชัด กว่าสืบสานจะปล่อยเขาให้เป็นอิสระก็พระอาทิตย์ทอแสงเช้าวันใหม่ พวกผู้ใหญ่ต่างก็มองหน้ากันด้วยสีหน้าแกน ๆ เมื่อเห็นสภาพทศวรรษที่แทบจะไหลตกไปกับเก้าอี้ ท่านเจ้าสัวส่งสายตาคาดโทษไปให้ลูกชายตัวดีหลายครั้ง ส่วนแม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์ พ่อเลี้ยงสมบูรณ์ก็หัวเราะให้กันแบบแกน ๆ พลางคิดในใจ
“ระบมหมดละมั้ง ตาเขยนะตาเขย” แม้จะมีรอยจูบใต้ร่มผ้า แต่ตอนทศวรรษเหลียวไปมองนั่นนี่ก็เห็นรอยสีแดงจาง ๆ ตรงซอกคออยู่ดี แต่ดูสองคนที่กะหนุงกะหนิงกันอย่างเป็นธรรมชาติแล้วพ่อแม่อย่างเขาก็วางใจ อีกอย่างเด็กทั้งสองไม่ใช่เพิ่งคบหาดูใจกัน แต่นี่ก็ปาไปสิบกว่าปีแล้วยังคงสม่ำเสมอ มีแต่ตอนที่ตาเขยเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่สั่นคลอน พอเห็นวันนี้แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์หางตาซึมไปด้วยหยาดน้ำตา หมดเคราะห์หมดโศกสักที
รักกันปานจะดมดากก็ไอ้สองคนตรงหน้านั่นแหละ!
ที่สืบสานกล่าวว่าจะตามรักทศวรรษทุกชาติไปนั้นไม่เกินจริง พวกเขาเกี่ยวพันกันมาจากอดีตชาติ และที่สืบสานดูแลทศวรรษดูแลจนหัวจรดเท้าจนอีกฝ่ายเหมือนคนเป็นง่อยนั่นมีที่มา อีกทั้งเขาอยากจะรักทศวรรษให้มากที่สุดเท่าที่จะทำให้ ความรู้สึกในอกมันกู่ร้องขึ้นมาทันทีที่เขาเห็นทศวรรษปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าในวันรับน้องปี 1 ของคณะ ท่ามกลางผู้คนนับร้อยมีเพียงผู้ชายตัวเล็ก ๆ ผมหน้าถูกมัดจุกเล็ก ๆ เหมือนหางนก หน้าตาเปรอะเปื้อนไปด้วยสีสำหรับทาหน้า แล้วเขาก็ปักธงในใจเอาไว้ตั้งแต่นั้น ไม่ว่ายังไงจะจีบคนตรงหน้าเป็นแฟนให้ได้
แล้วเขาก็ได้มาสมใจปรารถนา…และชาตินี้ไม่ว่าชาติไหน ๆ ไม่ขอรักใครอื่นอีก ไม่สามารถรักใครได้อีกนอกจาก ‘ทศวรรษ’ คนนี้เพียงคนเดียว!
ส่วนภพพานนั้นยืนตัวลีบอยู่ด้านหลังเสี่ยโต ที่งานนี้แต่งตัวปาดผมมาอย่างหล่อเหลา มีคนเหลียวมองตลอดทางจนทำให้ภพพานรู้สึกประหม่าวางตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ แต่พอได้ยินประโยคที่พ่อและแม่ทั้งสองฝั่งกำลังอวยพรคู่แต่งงานเพศเดียวกันบนเวที คนเจ้าน้ำตาอย่างเขาถึงกับน้ำตาซึม“ไง…ซึ้งมากหรือไง” เตวินทร์พูดแหย่ ในขณะที่มือหนึ่งกำลังถือแก้วเหล้าทรงเตี้ยที่สำหรับใส่เหล้าขาว ในงานไม่มีไวน์อย่างที่คิดไว้แฮะ มีแต่เครื่องดื่มในไลน์การผลิตของ KUNA ที่เรียงรายให้แขกเลือกดื่มตามใจชอบ ส่วนเครื่องดื่มหลักที่คู่แต่งงานกำลังรินที่ถูกจัดแต่งแต่ละชั้นอย่างประณีตเป็นเหล้าขาวที่เจือด้วยสีชมพูอ่อนเป็นเหล้าขาวที่ผสมด้วยลำไยเนื้อชมพูที่มาจากจังหวัดลำพูนมาถึงเวลาการโยนช่อดอกไม้ ดอก LIly of the valley ในมือทศวรรษที่เดินถือขึ้นมาบนเวทีถูกมอบให้สืบสาน คนข้างล่างเวทีโห่แซวเพราะความหมายของมันคือ Return to happiness ช่อดอกไม้ที่ทศวรรษเลือกใช้เป็นดอกสแตติส (Statice) ดอกสีม่วงที่กลีบดอกเป็นแฉกเหมือนดวงดาวแถมความหมายของมันเหมาะกับพวกเขาทั้งคู่เป็นอย่างมาก “ความรู้สึกดี ๆ ที่ยังคงอยู่ตลอดไป ความรักที่ยั่งยืน ความทรงจำ และความส
เงินทองส่วนใหญ่เก็บไว้ในธนาคาร แทบไม่เคยเอาออกมาใช้ และส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กทั้งสองที่หามาเอง กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่าย และเขาก็คิดไม่ผิด ความมุมานะของเด็กทั้งสองคนออกดอกออกผลผลิบานในที่สุด ความสำเร็จของลูกชายและลูกเขยส่วนหนึ่งมาจากแรงสนับสนุนทางบ้านทั้งสองฝั่งที่เห็นพ้องไปในทางเดียวกัน ทำให้เด็กทั้งสองออกวิ่งได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังเหมือนอย่างที่แล้วมา พ่อเลี้ยงสมบูรณ์น้ำตาซึม เขาตบหลังโอบกอดลูกชายทั้งสองสักพักก่อนจะถอยกลับไปยังด้านหลัง แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เองก็ยกผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้กับสามี“พ่อมึงเนี่ยน้า…” ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะมองบ่าวสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข มาถึงพรรณพิลัย เสียงสะอื้นดังมาไม่ขาดสายเธอปาดน้ำตาบนใบหน้านั้นป้อย ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนทั้งคู่“กว่าจะมีวันนี้เหนื่อยกันมากเลยสินะ” สืบสานกอบกุมมือบางนั้นแน่นพลางบีบกระชับเป็นระยะ“แต่แม่ก็ดีใจที่ลูกทั้งสองจับมือกันมาถึงวันนี้ แม่ดีใจมากจริง ๆ และจะดีใจมากกว่านี้ถ้าลูกทั้งสองจับมือกันไปตลอด” พรรณพิลัยสะอื้นฮักก่อนจะเอ่ยต่อ“เมื่อก่อนแม่เคยคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปดีที่สุดและเหมาะสมที่สุดสำหรับลูก แต่ไม่กลับไม่เคยถ
งานแต่งจัดขึ้นที่โรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ปิดโรงแรมโดยเฉพาะเพื่อให้เครือญาติทางฝั่งของทศวรรษได้เข้าพัก และอำนวยความสะดวกให้กับเหล่ามิตรสหายของทั้งสองคนที่บ้างเดินทางมาจากต่างจังหวัดเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองสมรสครั้งนี้ จะว่าเลี้ยงฉลองก็ไม่ใช่เรียกว่าแต่งงานใหม่อีกครั้งกับคนเดิมจะเหมาะกว่าธีมในงานเป็นสีเอิร์ธโทน เป็นกลุ่มสีธรรมชาติ หรือสีที่เลียนแบบธรรมชาติ เช่นน้ำตาล เทา เบจ เป็นงานแต่งแบบอบอุ่น ไม่ฉูดฉาด ชุดเพื่อนเจ้าสาวต่างก็สวมกระโปรงตีกะบังลมหน้าเพื่องานนี้โดยเฉพาะ โดยเฉพาะสามสาวคนสนิทของทศวรรษที่อยู่ด้วยกันแทบจะทุกช่วงเวลาของช่วงชีวิต ทศวรรษกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า หากขาดคนใดคนหนึ่งในที่แห่งนี้ไป ทศวรรษคนนี้ก็ยังเป็นเพียงทศวรรษเด็กต่างจังหวัดปอน ๆ คนหนึ่งที่เข้ากรุงฯ เพื่อมาหาจุดมุ่งหมายในชีวิต อาจเป็นเพียงอีทศตุ๊ดเด็กคนหนึ่งไม่ใช่ทศวรรษนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่ถูกจัดอันดับนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงในปี 2025 พวกเขาทั้งสี่คนต่างจับจูงมือกันมาไกลกว่าที่คิด กว่าจะมาถึงจุดจุดนี้ได้เรียกว่ารากเลือดกันเลยทีเดียว ทั้งเรื่องธุรกิจ ความรัก ครอบครัว หลายครั้งที่ชีวิตเป๋ไปเป๋มาเหมื
“ใครว่าพี่หยอก พี่เอาจริง”“ว้า…” ทศวรรษทำทีทัดผมที่หลังหู แหวนเพชรที่นิ้วนางด้านซ้ายพอต้องแสงไฟก็ส่องประกายวูบวาบ เม็ดโตเท่าเม็ดถั่วแระญี่ปุ่นไม่เห็นก็ตาบอดเต็มที!“ผมไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือย คงทำให้พี่โตสมหวังไม่ได้” เตวินทร์ยกบรั่นดีขึ้นมาจิบด้วยมุมปากที่ยกยิ้มพลางโครงศีรษะน้อย ๆ“มาหาพี่ คงไม่ได้ตั้งใจจะมาแจกการ์ดให้พี่เจ็บช้ำน้ำใจซ้ำ ๆ หรอกใช่มะ”“แหมพี่โต ผมมาขอบคุณและอยากจะขอโทษพี่เรื่องนั้นต่างหาก เห็นว่าพี่เองก็เสียหายเยอะเหมือนกัน” เตวินทร์กางขาเปลี่ยนอิริยาบถก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาทศวรรษที่นั่งตรงข้าม“ถ้าทศพอใจ เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้” น้ำเสียงแหบพร่าแฝงไปด้วยความเย้าหยอก คารมเสี่ยโตเขาระดับพระกาฬจริง ๆ ทศวรรษปั้นหน้ายิ้ม อีกทั้งเขายังมีประสบการณ์โชกโชนที่ทางบ้านคุณาปกรลากเขาออกงานแทบจะวันเว้นวัน พบปะผู้คนมากมาย และท่านเจ้าสัวก็สั่งสอนการวางตัว การเข้าสังคม และการใส่หน้ากากเพื่อธุรกิจ ‘น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก’ อยู่เสมอ“พี่โตไม่เสียดาย แต่ทศเสียดายนี่ครับ อีกอย่างก็เพราะช่วยสืบเขาด้วย ที่เขาลือกันว่าพี่โตกับพี่สืบไม่ถูกกัน น่าจะข่าวลือใช่ไหมครับ”“เปล่า! เรื่องจริง” เต
เมื่อคำอธิษฐานจิตกรวดน้ำลงดินจบลง กอปรกับกรวดน้ำทองเหลืองที่บรรจุน้ำเปล่าสะอาดเอาไว้หยดลงดินจนถึงหยดสุดท้าย พลันมีสายลมเอื่อย ๆ พัดพาใบไม้แห้งที่อยู่บริเวณนั้นปลิวล่องลอยไปตามลมผ่านร่างทั้งสองไป หลวงพ่อที่ยืนอยู่หน้ากุฏิก็ยืนมองทั้งสองเช่นกัน แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ร่องรอยความโศกเศร้ายิ่งปรากฏชัดในนัยน์ตา เบื้องหน้าแรกเริ่มก่อตัวเป็นเงาสีขาวค่อย ๆ แจ่มชัด ชายหนุ่มสองคนที่สวมชุดราชปะแตนเต็มยศนั่งยอง ๆ ใช้มือรองรับหยาดน้ำเหล่านั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมทั้งหันหน้ามายิ้มให้กันด้วยสายตาที่หวานเชื่อม ดูก็รู้ว่าไม่ใช่สายสัมพันธ์ฉันเพื่อน ครอบครัว แต่เป็นฉันท์คนรักเพศเดียวกัน ก่อนทั้งสองจะยืนขึ้นประนมมือไหว้มาทางหลวงพ่อที่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนด้านหลังของสืบสานก็มีคนแก่อีกคนที่สวมชุดเฉกเช่นเดียวกันกับคนทั้งสอง เพียงแต่โจงกระเบนสีเขียวเข้มแตกต่างจากคนหนุ่มทั้งสองที่สวมสีน้ำเงิน แถมในมือยังมือไม้เท้าคอยพยุงตัวถืออยู่ด้านหน้าตัวเองในท่วงท่าที่ก้มมองเด็กทั้งสองด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่แววตากลับเจือร่องรอยความอาลัย และความปีติยินดีเอาไว้ ความทุกข์ ความโศก ความเศร้า การรอคอย การยึดติด จบลงเพียงไม
ก่อนหน้าหลายเดือนจะถึงกำหนดการณ์การฉลองงานสมรสที่ยิ่งใหญ่ เกรียงไกรสมกับตำแหน่งสะใภ้คนโตของคุณาปกร ได้ยินว่าแค่แขกเหรื่อในวงการธุรกิจก็ร่วมร้อย ยังไม่รวมวงศาคณาญาติที่แตกสายออกไปเกือบร้อยคน งานนี้แขกในงานหลักพัน ทศวรรษถามย้ำกับแม่สามีย้ำ ๆ“งานไม่ใหญ่แน่นะครับคุณแม่” พรรณพิลัยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ กับคนใช้คนสนิทอย่างศรีนวล“คุณทศอย่ากังวลไปเลยค่ะ งานเล็ก ๆ คนกันเองทั้งนั้น” ศรีนวลหัวเราะร่วนพลางตอบคำถามนั้น ดูจากสีหน้าของคนทั้งสองแล้ว คงไม่เล็กเท่าไหร่ ขนาดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดคุณหญิงพรรณพิลัย คุณหญิง คุณนายต่าง ๆ ตีผมกะบังลมเดินกันให้ควั่ก ไหนจะญาติทั้งสองฝั่งอย่างท่านเจ้าสัว และคุณหญิงพรรณพิลัยเอง แค่บ้านทศวรรษ แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์นับแขกที่จะไปร่วมงานได้สองรถบัสคันใหญ่ จะบ้า! ยังไงก็เห็นชอบจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งเขาและสืบสานจะทำอะไรได้ เลือกดูเฉดสีเสื้อผ้าในงานวันแต่งจนหัวหมุนไปหมด พวกสามสาวก็ดีใจมาก อีกทั้งไม่ได้จ้างดีไซเนอร์ค่าตัวแพง ๆ จากที่ไหนไกล เป็นปลายฟ้าที่บรรจงบินไปถึงฝรั่งเศสเพื่อเลือกผ้าโดยเฉพาะ รวมไปถึงพวกมุกและคริสตัลที่ปักมือ แม้จะสวมชุดสูทแต่ทว่าเนื้อผ้าด้านในเป็







