EP 6

อาชวินถอนหายใจเสียงดังออกมา สลับกับการยิ้มเยาะ

ทางคนป่วย… ก็พูดแทบไม่มีเสียงดังออกมาแล้ว

“แต่กลับมาหาฉันใช่ไหม แต่กลับมาทำไม อยากแก้แค้นเหรอ อยากทำอะไรกับฉันเหรอ แต่ฉันรักนาย อาร์ต...” ธามพูดเหมือนคนไม่ได้สติเพราะจับไข้นั่นแหละ

"พูดอะไรก็ไม่รู้เรื่องหรอก คนบ้า..." เขาหยิบยาป้อนข้าวไปที่ปากของธาม

“กินซะ” อาชวินพูดสั้น ๆ แต่น้ำเสียงนั้นกลับฟังดูอ่อนโยนกว่าที่เขาคิด

ธามพยายามลืมตาอย่างยากลำบาก เขามองไปที่อาชวิน ราวกับไม่แน่ใจว่า สิ่งที่เห็นเป็นความจริงหรือไม่ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เปิดปากรับยา

“ดี... อย่างน้อยก็ยังไม่ดื้อไปกว่านี้” อาชวินพูดเสียงเบา  เพราะเห็นว่าธามกินยาลงไปแล้ว เขาก็จับธามให้นอนลง อาชวินบรรจงเช็ดตัวให้กลับธามอีกครั้ง จนร่างกายของธามเย็นลง อาชวินถอนหายใจอย่างโล่ง ๆ เขาก็ได้นอนลงไปใกล้ ๆ กับธาม

สายตาของอาชวินมองไปที่เพดาน เขายังเห็นดาวหลายดวงที่ช่วยกันติดเมื่อครั้งก่อน เวลาปิดไฟแล้วสะท้อนแสง เขายังว่าให้กับธาม

“นายน่ะมันปัญญาอ่อน เราโตแล้วนะเว้ย นี่ให้เด็ก ๆ เล่นกันเท่านั้น”

“อาชวินช่วยหน่อยสิ” เสียงออดอ้อน จนในที่สุดอาชวินนั่นแหละที่เป็นคนติดให้กับธาม ก่อนที่ทั้งคู่จะนอนกอดกันแล้วมองดูดวงดาวที่ติดอยู่บนเพดาน ก่อนที่จะมีอะไรกันในคืนนั้น

“สมมุติว่า เราไปนอนที่กลางทุ่งแล้วมีดวงดาวเต็มท้องฟ้านะ” ธามพูดกับอาชวิน

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง อาชวินยังคงนั่งพิงตัวอยู่บนเตียง มองดูธามที่หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

แต่ในใจของอาชวินกลับเต็มไปด้วยความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิง ความแค้นที่เขาเตรียมมาทวงกลับกลายเป็นเรื่องที่ถูกลืมไปชั่วคราว เพราะในที่สุด สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้ก็คือความห่วงใยห่วงหาที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดต่างหาก…

‘บ้าชิบ’

เมื่อเช้าใกล้มาถึง ธามเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ไข้ลดลงแล้ว แต่ร่างกายยังคงอ่อนแรง อาชวินยื่นมือไปแตะหน้าผากอีกครั้ง คราวนี้รู้สึกถึงความเย็นที่เริ่มกลับมา

“ธาม…” อาชวินกระซิบเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจอย่างหมดแรง

“อย่าทำแบบนี้กับตัวเองอีก”

“อาร์ต... นาย...” ธามลืมตาขึ้นช้า ๆ

“อย่าพูดอะไรเลยน่า” อาชวินตอบกลับด้วยเสียงที่เหมือนจะโมโหแต่จริง ๆ แล้วเต็มไปด้วยความห่วงใย

“นอนพักซะ เดี๋ยวก็หาย” ธามพยายามยิ้มจาง ๆ

"นายยังโกรธฉันอยู่ไหม...?" อาจจะถามออกมาด้วยฤทธิ์ไข้ แม้ตัวจะเย็น… แต่ภายในกายก็ยังมีความร้อน

“กินยาก่อน มันต้องกินทุก ๆ สี่ชั่วโมง” แล้วอาชวินก็ป้อนยาให้กลับธาม อาชวินทำเหมือนจะลุกขึ้น ธามจับมือของเขาเอาไว้

“อย่าไปไหนนะอาชวิน อย่าโกรธนะ” น้ำเสียงเว้าวอนมาก

อาชวินเงียบไปสักพักก่อนจะหันหน้าหนี “ตอนนี้ เวลานี้ ไม่ได้โกรธหรอก... แต่พรุ่งนี้อาจจะไม่แน่ รอให้นายหายไข้ก่อนฉันจะคิดบัญชีแค้นกับนาย”

แม้จะเป็นคำพูดประชด แต่หัวใจของทั้งคู่กลับรับรู้ถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น ทั้งความเจ็บปวดที่ยังค้างอยู่ และความรักที่ยังไม่เคยจางหาย

“ไม่เป็นไร… นายจะโกรธฉันก็ได้ นายจะเกลียดฉันก็ได้ ขอแค่ให้นายอยู่ใกล้ ๆ ฉันก็พอ... อาร์ต...” ธามหลับตาลงช้า ๆ แล้วก็ผล็อยหลับไป

อาชวินไม่รู้เป็นอะไร เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง เขาก้มลงไปจุ๊บที่หน้าผากของธามเบา ๆ และตอนนี้ธามก็กำลังยิ้ม

ธามเข้าสู่นิทรารมย์ และกำลังฝัน ฝนตกปรอย ๆ อยู่ภายนอก ขณะที่ท้องฟ้ากำลังเริ่มมืด ธามกำลังเดินออกจากห้างสรรพสินค้าด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

ธามไม่ได้คาดคิดว่าจะเจออาชวินอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นที่ทำให้พวกเขาต้องแยกทางกัน

จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกที่คุ้นหูดังขึ้น

"ธาม… นายจะเดินหนีไปทั้งอย่างนี้ได้เหรอ?" เสียงนั้นทำให้ธามหยุดนิ่งทันที น้ำเสียงเย็นชานั้นทำให้ความทรงจำต่าง ๆ ผุดขึ้นมาในหัวธาม ธามค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง

อาชวินยืนอยู่ภายใต้ร่มสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกฝนเล็กน้อย ทำให้ดูเย็นชามากยิ่งขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้ธามสะดุดตากลับไม่ใช่ความเปียกชื้นนั้น หากเป็นแววตาของเขาต่างหาก

"เอ่อ… ฉันไม่ได้คิดว่าจะเจอนายอีกน่ะอาร์ต" ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ พลางกอดกระเป๋าเอาไว้ในอ้อมอกแน่น

"แล้วทำไมคนที่เคยรักกัน ถึงไม่เคยติดต่อหากันเลยล่ะ? ลืมความรักของเราแล้วหรือ" อาชวินเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้

จนธามได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขา กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย เมื่อก่อนธามเคยชินกับกลิ่นนี้มาก เขาชอบทุกหน้าลงไปในอ้อมกอดของอาชวิน

แต่ตอนนี้ธามกลับรู้สึกแปลกไปเสียแล้ว… เพราะความเย็นชาของใบหน้านั่นหรือเปล่า ธามมองหน้าอาชวินแล้วถอนหายใจ

"มันก็ไม่มีเหตุผลที่จะติดต่อกันแล้วไม่ใช่หรืออาร์ต... ทุกอย่างมันจบไปแล้ว"

อาชวินหัวเราะดั่งขึ้น แล้วเขาก็เขยิบเข้ามาใกล้ ๆ เข้าไปอีก

"จบเหรอ? แต่ทำไมทุกครั้งที่ฉันคิดถึงธาม ฉันถึงรู้สึกเหมือนยังมีอะไรบางอย่างค้างคาใจกันอยู่?"

บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบเหลือเพียงเสียงฝนที่ตกลงบนพื้น ธามไม่กล้าสบตาอาชวิน และส่งมือของเขาเอื้อมมาแตะไหล่ธามอย่างแผ่วเบา

"ธามยังจำได้ไหม... ว่าเราเคยหัวเราะกันในร้านกาแฟเล็ก ๆ นั่นยังไง?” ชี้ไปยังร้านกาแฟที่เคยนั่งด้วยกัน

“หรือว่านั่น… ก็เป็นแค่ความฝันไปแล้ว?" ธามพยายามกลั้นน้ำตา แต่ความทรงจำที่เขาพูดถึงกลับทำให้หัวใจธามอ่อนลง

"มันไม่ใช่ความฝันหรอก แต่มันก็เป็นแค่เรื่องในอดีตเท่านั้น ที่จริงแล้วธามอยากฝันเห็นอาชวินนะ แต่ไม่เคยฝันถึงเลย วันนี้ทำไมฝันถึงได้"

"เพราะว่าตอนนี้ ฉันมาอยู่ข้างกายนายแล้วไง" อาชวินยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนหัวใจธามเต้นแรง

"ธามจะให้มันเป็นแค่อดีตจริง ๆ เหรอ? เรากลับมารักกันอีกครั้งได้ไหม อาร์ตยังรักธามนะ รักเสมอรักมาก" ธามหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ใบหน้าร้อนแรงสร้าง พยายามกลบความเขินอาย

"อาร์ตก็ยังเป็นคนแบบนี้เหมือนเดิมเลย ชอบทำให้คนอื่นใจเต้นแรง" อาชวินยิ้มมุมปากแล้วขยับร่มให้เข้ามาครอบธามมากขึ้น

"งั้นตอบมาสิ ว่าธามยังมีใจให้ฉันอยู่ไหม ธามยังรักอาร์ตอยู่ไหม" ธามก้มหน้าลงและเขินจนหน้าแดง

“รักสิ รักมาก รักเสมอ รักไม่เคยเปลี่ยนแปลง อาร์ตกลับมาอยู่กับธามนะ เราจะอยู่ด้วยกันไปจนวันตายนะอาร์ต...”

“ได้สิ... ธาม” ธามรู้สึกอบอุ่นกับจูบกันอ่อนโยนของอาชวิน แม้ว่าในตอนนี้สายฝนยังคงโปรยปราย แต่กลับไม่รู้สึกหนาวเลย กับรู้สึกอบอุ่นที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของอาชวิน