บทที่ 10 พี่เจนมินท้องใช่ไหมคะ แม่?

       ฉันหลับไปเกินสิบเอ็ดชั่วโมงแล้ว  โดยไม่มีใครเข้ามาปลุกหรือรบกวนใดๆ ฉันลืมตาอย่างช้าๆ มองไปรอบห้องอย่างงงงวย

        แปดโมงแล้ว!

        ฉันมีเรียนตอนเก้าโมงเช้า  สองเท้ากระโจนลงจากเตียง  ถ้าสายวันนี้แย่แน่  เพราะมีสอบเก็บคะแนน

        พ่อจะต้องไม่ว่า  ว่าฉันเรียนไม่เอาไหนอีก  มีวิชาภาษาอังกฤษ  วิชาเดียวเท่านั้นที่ฉันยอมพ่ายแพ้  แต่วิชาอื่น  ฉันควรได้คะแนนผ่านเกณฑ์

      ภายในสิบนาที  ฉันก็กระโจนลงมาจากบันได  ทุกคนหันมามองฉันที่วิ่งอุตลุดลงมา  จากนั้นก็ทรงตัวไม่อยู่  รู้สึกเหมือนอยากอาเจียน  พื้นที่ราบเรียบสามารถทำให้ฉันเหมือนนั่งอยู่ในเรือ  และโอนเอียงไปมาจนน่ากลัว

      "อุ๊บ"

      "คุณหนู!"

     ป้าเทียนเข้ามาพยุงฉันที่กำลังจะอาเจียนเอาอาหารเก่าออกมา  และเป็นแบบนี้มานานนับตั้งแต่กินยาวันแรกๆ  จนมาถึงวันที่ฉันตัดสินใจเลิกกินยาด้วยตัวเอง  ฉันพบว่าตัวเองไม่ได้อยากหาย  เพราะอาการที่เป็นๆ อยู่  ฉันก็สามารถผ่านมันมาได้  ถ้าจะไม่ตั้งใจรักษา  ชีวิตของฉันก็คงไม่พังไปมากกว่านี้

      "ตรงนี้ไม่ได้ค่ะ  ไปห้องน้ำกัน"

       เราเร่งเดินไปห้องน้ำ  โดยไม่สนใจสายตาสงสัยของน้านิจ  ส่วนพ่อคงไปทำงานนานแล้ว

       "พี่เจนมินท้องใช่ไหมคะ  แม่?"

       โปเต้เงยหน้าขึ้นถาม  จำอาการมาจากละครหลังข่าว

        "คนเราคลื่นไส้ได้จากหลายสาเหตุนะลูก"

        "แล้วพี่เจนมินเป็นอะไรคะ?"

       "พี่เขามีอาการพวกนี้มาตั้งแต่กินยา  เป็นผลข้างเคียงของยาน่ะจ้ะ"

      "อ๋อ  หนูคิดว่าจะมีน้องเสียอีก"

       ฉันได้ยินบทสนทนาแค่นี้  ก่อนอาเจียนเอาน้ำย่อยออกมา  เพราะเมื่อเย็นวานฉันแทบไม่ได้กินอะไร  ได้แต่สงสัยว่าทำไมโปเต้ไม่ไปเรียน  สงสัยวันนี้จะเป็นวันปิดเทอมของเธอ

      "พักสักวันไหมคะ?"

     ป้าเทียนถาม  ขณะลูบหลังฉัน

     "มีสอบค่ะ"

      ฉันตอบสั้นๆ ก่อนเงยหน้ามองเพดาน  ด้วยความรำคาญใจ  ทำไมอาการถึงแย่ขนาดนี้  ยาของหมอแรงจนล้มฉันให้นอนเกินกว่าสิบเอ็ดชั่วโมง  แถมคลื่นไส้อาเจียนอีก

      ฉันจึงเลือกไม่กินยาในไม่กี่วันนี้  และวันนี้ฉันมีภารกิจต้องทำ  ฉันจะไปเฝ้ามาสที่ผับ

      รอไปก่อนนะยา  ฉันเลิกกินยาแล้ว  แต่กระนั้นก็ยังมีอีกอาการ  ถ้ากินแล้วเวียนหัวแถมง่วงนอน  เดี๋ยวหลับคาผับ  เอาไว้กลับมาแล้ว  ค่อยกินก็คงไม่สาย

      เวลาที่ฉันรอคอยก็มาถึงพอดี  ฉันบอกคนขับรถให้ไปส่งมหาวิทยาลัย  ก่อนที่ตอนเย็นฉันจะไปผับต่อ  และติดสินบนเขาด้วยการกินข้าวปั้นไปสองห่อ  เพื่อให้สบายใจว่าฉันจะน้ำหนักขึ้นแน่ๆ

      เวลาสองทุ่มมีคนเต็มผับ  ฉันแอบโทรมาจองที่นั่งหน้านักร้องเอาไว้ด้วย

     อะแฮ่ม  ด้วยเงินของพ่อ

      มาสกำลังขยับไมค์ให้เข้าที่เข้าทาง  มีนักดนตรีเป็นเครื่องประดับอยู่ข้างหลัง  ฉันมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกของวัน

     เสียงของมาส  ถ้าจะให้บรรยาย  เหมือนเธอเกิดมาเพื่อขับกล่อมเอาความโศกออกจากใจ  ด้วยน้ำเสียงหวาน  และช่วงเสียงที่กว้างพอจะร้องทั้งเสียงต่ำและเสียงสูง

     เหมือนฉันถูกดึงดูดให้สายตาแน่นิ่งอยู่ที่เธอเพียงคนเดียวตลอดไป  ฉันเองก็ยอมรับ  ว่าบางครั้งฉันก็น้ำเน่าจริงๆ

      ฉันไม่ค่อยฟังเพลง  เลยไม่รู้จักเพลงมากนัก  เวลาส่วนใหญ่ฉันจึงนั่งมองคนพากันมาขอเพลงเธอ  และมาสก็รู้จักเพลงมากพอให้คนขอกันไม่หยุด  ฉันมองเธอไปยิ้มไป  จนกระทั่ง

     "ดื่มกับพี่หน่อย"

     ชายหน้าโหด  ไว้หนวดรุงรัง  แต่สวมเสื้อลายคิตตี้เดินมายื่นแก้วเหล้าแบบเพียวๆ ให้มาส  ฉันเป็นห่วงเธอและลุ้น  ขอให้เธออย่ากินเหล้าเลย

     "ได้ค่ะ  คุณลูกค้า"

      เสียงดังผ่านไมค์ทำให้ฉันรู้ว่าเธอปฏิเสธลูกค้าไม่ได้  จากนั้นก็มีการขออีกหลายแก้ว  แต่ไม่ได้ขอเปล่า  ทุกแก้วจะมาพร้อมแบงก์เทาเสมอ

       ฉันทนดูไม่ได้อีกต่อไป  เดินตรงไปหานายคิตตี้  แล้วคว้าแก้วมาจากมือเขา

      "เอ้าน้อง  พี่ไม่ได้ให้น้องนะ"

      ฉันกระดกหมดแก้ว  ความร้อนและรสเหล้าแสบร้อนไหลลงตามลำคอ  ใบหน้าฉันแดงก่ำ

     "ยุ่งอะไรด้วย"

     "หนูขอกินแทนนะคะ  พี่ชาย"

    ฉันฉอเลาะ  กลัวเธอจะมีปัญหากับลูกค้า  แต่ขณะเดียวกันก็ยอมกลืนเหล้าที่ฉันไม่ชอบลงไปแทนคนสำคัญของฉัน

     "น้องเป็นใคร?"

     "เป็นคนพิเศษของมาสค่ะ"

      ฉันตอบแล้วยิ้มมีเลศนัย   แล้วเปลี่ยนที่นั่งเป็นข้างเวที  คอยรับเหล้าที่บรรดาลูกค้าพยายามเลี้ยงมาสทุกแก้ว  แล้วแอบเทใส่ถังน้ำที่ขอมาจากบริกรอีกที  บางครั้งก็ต้องดื่มจริง  ไม่มีใครเห็นพฤติกรรมนี้  เพราะแสงไฟสลัวของผับปิดบังเอาไว้

       ฉันไม่เคยหน้าร้อนขนาดนี้มาก่อน  แค่เหล้าไม่กี่แก้ว  ในหัวก็นึกไปถึงตอนที่มาผับนี้ครั้งแรก  ก่อนจะได้กับมาส  ฉันเมามากขนาดนี้  หรือเปล่า?

      "เจนมินไม่ต้องแล้ว"

      มาสพูดเมื่อฉันรับมาอีกแก้ว  แล้วสายตาเธอก็ย้ายจากฉันไปมองใครอีกคนด้านหลัง

       คุณกฤษณ์มานั่นเอง  เขามองเราสองคนคุยกัน  แล้วขมวดคิ้วไม่พอใจ  คงเห็นฉันเป็นคู่แข่งบ้างแล้ว  ซึ่งนับเป็นความก้าวหน้าไปอีกขั้น

       "ที่รัก  อยู่นี่เอง"

       เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้ำเน่า  ขอโทษที  สำหรับฉันแล้วมันเลี่ยนจนทนฟังแทบไม่ได้  คุณกฤษณ์เอ่ยแล้วหันมาทำหน้ากวนใส่ฉัน

      "กินเหล้าอีกแล้วเหรอคะ?  พี่บอกแล้วว่าไม่อนุญาตให้มาสดื่มอีก"

      "ก็คนที่ควรดูแล  ไม่มาดูแล  ตัวสำรองเลยต้องทำงาน"

      ฉันแขวะเบาๆ คุณกฤษณ์หันมามองไม่พอใจ  เขาไม่รู้เลยว่าฉันกับมาสแทบไม่ได้แตะเหล้าเลย

      "ตัวสำรองก็ควรรู้  ว่าทำยังไงก็ไม่ได้เป็นตัวจริง"

     "ก็ไม่แน่นะคะ  เพราะรักแท้  แพ้ใกล้ชิด"

     เราสบตากันแทบจะแลกหมัดกัน  เสียงเพลงร็อกดังเป็นแบล็กกราวด์ให้ฉันกับอีตานั้น  ราวกับได้ยินเราที่เริ่มมีเรื่องกัน

      คุณกฤษณ์นั่งร่วมวงกับฉัน  ไม่ไกลจากมาส  พอเธอร้องเพลงเสร็จ  เขาก็ส่งน้ำส้มให้มาสดื่ม  ฉันมองภาพนั้นด้วยความอิจฉา  แล้วกระดกโคล่าเข้าปากจนหมดแก้ว

      "เจนมินดื่มหมดแล้ว  เก่งไหมคะ  มาส?"

      ฉันมีอาการมึนเมา  ทั้งที่กินไปนิดหน่อย  จึงถามอะไรเหมือนเด็ก  มาสยิ้มแห้งๆ ให้ฉัน  ไม่ตอบอะไร  คงกลัวคุณกฤษณ์โกรธมากไปกว่านี้

       คุณกฤษณ์ยกเหล้าขึ้นดื่ม  หันมามองฉันก่อนยิ้มเยาะ

      "ผู้ใหญ่เขาดื่มเหล้ากันนะ  หนู"

     ฉันชักไม่ชอบหน้าคุณกฤษณ์มากขึ้นทุกที

     "แหวะ"

     ฉันอาเจียนใส่คุณกฤษณ์  ฟ้าดินเป็นพยาน  ฉันไม่ได้ตั้งใจ  เขามองเสื้อเปื้อนอ้วก  ด้วยความสยดสยอง  ก่อนอ้าปาก

     "เธอจงใจใช่ไหม?"

     "เปล่านะ  ก็มันไปห้องน้ำไม่ทัน"

     "ทำไมไม่อ้วกใส่พื้น?"

      "โทษทีๆ เจนมินว่า  เจนมินกลับดีกว่า"

       ในตอนที่ฉันลุกขึ้น  ด้วยร่างกายอันเอียงกะเท่เร่  ผู้หญิงสวมชุดแดง  ปากสีสด  ดูก็รู้ว่ากระเป๋าและชุดแพงแสนแพง  เดินเข้ามาทางพวกเรา

     "พี่กฤษณ์!"

    "ตา...ตามาได้ยังไง?" ฉันมองตัวละครใหม่ด้วยความแปลกใจ

     "พี่กฤษณ์มาหามันอีกแล้ว"

     เธอหันไปทางมาส  ส่วนฉันกลายเป็นวอลเปเปอร์ประดับห้อง

     "ออกมานี่"

     เธอไปลากมาสด้วยการดึงผม  ออกจากที่นั่งของนักร้อง  แล้วเผชิญหน้ากันสามคน  ฉันอ้าปากกำลังจะพูด  แต่มาสส่งสัญญาณให้หยุด

     "แกก็รู้ว่าพี่กฤษณ์เขาแต่งงานกับฉัน  แล้วก็ยังไม่เลิกกับพี่กฤษณ์อีก"

       คุณพระ!  มาสเป็นเมียน้อยจริงๆ เหรอเนี่ย?  คำนินทานั้นเป็นเรื่องจริง!

      "พี่กฤษณ์คะ  ตาท้อง  ตาท้องลูกของเรา"

     คุณกฤษณ์แน่นิ่งไป  แล้วเข้าไปประคองภรรยาตัวเอง

     "พี่ขอโทษนะ  มาส  พี่ต้องกลับแล้ว"

     เขาทิ้งให้เรายืนช็อกพอๆ กัน  ฉันสร่างเมา  เข้าไปหามาส  แต่เธอยืนไม่อยู่  ค้ำตัวกับเก้าอี้  ดูไร้เรี่ยวแรง  ก่อนเดินออกจากผับไป

      อะไรวะเนี่ย!