ตอนที่ 2 คฤหาสน์อันลึกลับ

รถแท็กซี่ลักษณะค่อนข้างเก่าค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงเมื่อเลี้ยวเข้าสู่ถนนส่วนบุคคลที่ทอดยาว สองข้างทางขนาบด้วยแนวกำแพงสูงทึบ มองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากยอดไม้สูงใหญ่ที่เอนไหวเล็กน้อยตามแรงลมยามเย็น

            บ่งบอกถึงอาณาเขตอันกว้างขวางและเป็นส่วนตัวของผู้เป็นเจ้าของ อัยยารู้สึกเหมือนกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่โลกอีกใบที่ตัดขาดจากความวุ่นวายของภายนอกโดยสิ้นเชิง

            ในที่สุดรถก็จอดลงหน้าประตูรั้วเหล็กดัดสีดำขนาดมหึมาลวดลายวิจิตรบรรจงแต่แฝงความแข็งกร้าวและน่าเกรงขาม ป้อมยามขนาดเล็กตั้งอยู่ด้านข้าง มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดเครื่องแบบเรียบร้อยเดินออกมาซักถามคนขับ ก่อนจะกดเปิดประตูรั้วบานยักษ์ที่เคลื่อนตัวออกอย่างเชื่องช้า และเงียบเชียบผิดกับขนาดของมัน

            รถแท็กซี่เคลื่อนตัวต่อไปตามถนนลาดยางที่ทอดยาวเข้าไปด้านในผ่านสวนที่ตกแต่งอย่างประณีตงดงาม สระน้ำพุขนาดใหญ่และสนามหญ้าเขียวขจีที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี แต่ทุกอย่างกลับดูนิ่งสงัดและไร้ชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งคฤหาสน์หลังใหญ่ปรากฏสู่สายตา

            สถาปัตยกรรมแบบยุโรปคลาสสิกตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ตัวอาคารสีครีมอ่อนดูโอ่อ่าหรูหราแต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาและเข้าถึงยาก หน้าต่างกระจกบานสูงสะท้อนแสงสุดท้ายของวันเป็นประกายวูบวาบราวกับดวงตาที่จับจ้องผู้มาเยือน อัยยาสูดหายใจเข้าลึกพยายามข่มความรู้สึกประหวั่นที่เริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้นในอก

            เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบันไดทางเข้า หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสไตล์โบฮีเมียนสีหม่นก็ก้าวลงจากรถ กระเป๋าเดินทางใบเล็กถูกวางลงข้างตัว เธอเงยหน้ามองความยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กดทับลงมา

            ความเย็นเยียบที่สัมผัสได้ตั้งแต่ตอนคุยโทรศัพท์บัดนี้มันแผ่ซ่านรอบตัวเธอชัดเจนเสียจนเกือบจับต้องได้ ไม่ใช่ความเย็นจากสายลมแต่เป็นความเย็นที่มาจาก... บางสิ่งที่มองไม่เห็น

          พี่อัยย์ พี่คิดว่าที่นี่ดูน่ากลัวเกินไปไหมจ๊ะ เสียงเล็กใสของขนุนกุมารทองวัยสามขวบดังขึ้นจากทางด้านข้างของเธอ ยังไม่ทันที่อัยยาจะตอบประตูไม้สักบานใหญ่หนักอึ้งก็ถูกเปิดออกโดยหญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านสีเข้ม

            ใบหน้าของหล่อนเรียบเฉย ดวงตาประเมินมองผู้มาเยือนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะผายมือเชิญเข้าไปด้านในโดยไม่เอ่ยคำใด อัยยาก้าวข้ามธรณีประตูเข้าสู่ห้องโถงกว้างใหญ่มโหฬาร พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนเงาโคมระย้าประดับคริสตัลระยิบระยับบนเพดานสูงลิ่ว

            ผนังประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ในกรอบสีทองหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นบ่งบอกถึงรสนิยมและฐานะแต่ทุกอย่างกลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันและบรรยากาศที่หนักอึ้งจนน่าอึดอัด

            "เชิญทางนี้ค่ะ คุณวิชาญรออยู่" เสียงราบเรียบของแม่บ้านดังขึ้น ก่อนจะเดินนำไปยังห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่อยู่ปีกหนึ่งของคฤหาสน์

            ภายในห้องนั้นชายในชุดสูทสีสุภาพคนเดียวกับที่เธอได้ยินเสียงทางโทรศัพท์ยืนรออยู่แล้ว เขาก็คือ วิชาญ วชิรนัย เลขานุการของตระกูล ชายหนุ่มมีท่าทางสุภาพนอบน้อมแต่ดวงตากลับฉายแววเหนื่อยล้าและมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่

            "สวัสดีครับ คุณอัยยา" วิชาญกล่าวทักทายยื่นมือมาทางเธอตามมารยาทสากล

            อัยยายื่นมือออกไปสัมผัสตอบตามมารยาทอย่างนุ่มนวล ฝ่ามือของเลขาฯ หนุ่มเย็นชืดและมีเหงื่อซึมเล็กน้อย บ่งบอกถึงความเครียดที่เจ้าตัวพยายามเก็บงำไว้ภายใต้ท่าทีสุภาพนั้น

            "ยินดีที่ได้พบค่ะ คุณวิชาญ" เธอกล่าวตอบสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา พยายามอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่หลังแววตาอันเหนื่อยล้าคู่นั้น

          มือเย็นเหมือนผีจับเลยใช่ไหมพี่อัยย์ เสียงเล็ก ๆ ของขนุนกระซิบอยู่ข้างหู มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน อัยยาทำเพียงเม้มริมฝีปากเล็กน้อยไม่แสดงอาการอื่นใดออกมา

            วิชาญผละมือออกก่อนจะผายมือไปยังโซฟาบุหนังตัวเดิมที่เขาเพิ่งลุกขึ้นยืนตอนเห็นเธอเดินเข้ามา

            "เชิญนั่งก่อนครับคุณอัยยา จะรับเครื่องดื่มอะไรไหมครับ? ชา กาแฟ หรือว่าน้ำเปล่า"

            "ขอน้ำเปล่าก็พอค่ะ ขอบคุณค่ะ" อัยยาตอบขณะทรุดตัวลงนั่ง สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของเบาะที่นั่งก่อนจะกวาดตามองสำรวจไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง สัมผัสพิเศษยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง ส่งสัญญาณเตือนถึงพลังงานบางอย่างที่ไม่ปกติ

            วิชาญกดปุ่มบนอินเตอร์คอมสั่งเครื่องดื่มให้เธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว        เขาประสานมือไว้บนตักพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบาราวกับกำลังรวบรวมกำลัง

            "ผมต้องขออภัยอีกครั้งที่อาจจะดูกะทันหันตามคุณมา มากไปหน่อยนะครับ" เขาเริ่มกล่าว "อย่างที่ผมบอกให้คุณทราบทางโทรศัพท์ ท่านประธานอาวุโสหรือคุณท่านอัครเดช ท่านเพิ่งจากไปเมื่อคืนนี้... ทุกคนในบ้านยังอยู่ในอาการตกใจและเสียใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะคุณผู้หญิงและลูก ๆ ของท่าน"

            "เข้าใจค่ะ เป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างยิ่ง" อัยยาพยักหน้ารับอย่างเห็นใจ

            "สาเหตุการตายตามที่แพทย์ลงความเห็นคือหัวใจวายเฉียบพลัน... แต่..." วิชาญลังเลเล็กน้อย ก้มหน้ามองมือตัวเอง พลางกล่าวออกมาด้วยการกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดหวั่น

            "บรรยากาศก่อนที่คุณท่านจะเสียมัน... มันค่อนข้างแปลกครับ มีเสียงเหมือนของตกแตกดังมาจากห้องของท่านก่อนจะเงียบไป พอคนไปดูก็พบว่าท่าน..." เขาชะงักไปไม่พูดต่อแต่แววตาฉายความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความโศกเศร้าธรรมดา

            "ทางครอบครัวต้องการความสงบและเป็นส่วนตัวอย่างที่สุดในช่วงนี้ครับ และเราต้องการคนที่สามารถอยู่ดูแลคุณท่านได้อย่างเข้าใจ ให้เกียรติ และ... เอ่อ... ไม่ตื่นตระหนกกับเรื่องราวที่อาจจะดูไม่ปกติ" เขามองสบตาอัยยาอย่างตรงไปตรงมา

            "ผมพอทราบประวัติการทำงานของคุณอัยยามาพอสมควร  และเชื่อมั่นว่าคุณคือคนที่เหมาะสมที่สุด"

            คำพูดของวิชาญยิ่งตอกย้ำลางสังหรณ์ของอัยยา ดูเหมือนว่าการตายของคุณท่านอัครเดชจะมีอะไรมากกว่า        แค่หัวใจวายธรรมดาเสียแล้ว และคนในบ้านนี้ก็รับรู้ถึงความผิดปกตินั้น เพียงแต่ไม่สามารถอธิบายหรือพิสูจน์ได้

            "หน้าที่หลักของดิฉันคืออะไรบ้างคะ?" อัยยาถามเข้าประเด็นเพื่อทำความเข้าใจขอบเขตงาน

            "หลัก ๆ คือการพำนักอยู่ที่นี่ ดูแลความเรียบร้อยของร่างกายท่านประธาน จัดเตรียมเสื้อผ้า แต่งกายท่านให้เหมาะสม รวมถึงอยู่เป็นเพื่อนท่านในห้องที่จัดเตรียมไว้ โดยเฉพาะในเวลากลางคืนจนกว่าจะถึงวันเคลื่อนย้ายร่างไปประกอบพิธีทางศาสนาครับ แน่นอนว่าเรามีห้องพักส่วนตัวที่สะดวกสบายให้คุณอัยยา และจะไม่มีใครรบกวนความเป็นส่วนตัวของคุณ" วิชาญอธิบายอย่างละเอียด

            "คุณอัยยา มีคำถามอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?"

            อัยยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ หนุ่ม ดวงตาของเธอดูสงบนิ่งแต่ก็แฝงความหมายบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง

            "ห้องที่คุณท่านเสียชีวิต... อยู่ที่ไหนหรือคะ?"

            คำถามของอัยยาดูเหมือนจะทำให้วิชาญชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาฉายแววลําบากใจพลางกลืนน้ำลาย           เอามือลูบท้ายทอยตัวเองเบา ๆ

            "เอ่อ... ห้องนั้นอยู่ปีกตะวันตกของคฤหาสน์ครับ ตอนนี้ทางตำรวจได้เข้ามาตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว แต่ว่าทางครอบครัวของคุณท่านไม่ได้ให้ใครเข้าไปอีก เนื่องจากพวกคุณ ๆ ยังคงรู้สึกกระทบกระเทือนจิตใจอยู่ครับ" ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงความเหนื่อยล้า

            "ดิฉันไม่ได้หมายความว่าจะเข้าไปรบกวนค่ะ" อัยยาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะอธิบายออกมาเพิ่มเติม "เพียงแต่อยากทราบเพื่อทำความเข้าใจสภาพแวดล้อมและเผื่อว่าห้องที่จัดเตรียมไว้ให้ดิฉัน หรือห้องที่คุณท่าน... เอ่อ... ร่างของคุณท่านจะถูกนำไปตั้งไว้อยู่ใกล้บริเวณนั้น จะได้ระมัดระวังตัวเป็นพิเศษค่ะ"

          พี่อัยย์ ตรงนั้นมันน่ากลัวแปลก ๆ นะ ขนุนไม่ชอบเลย เสียงขนุนกระซิบเข้ามาแผ่วเบาหลังจากหายไปครู่ใหญ่                ซึ่งน้ำเสียงของเด็กน้อยบ่งบอกถึงความไม่สบายใจอย่างชัดเจน

            หลังอัยยากล่าวจบวิชาญก็ถอนหายใจยาว ดูเหมือนจะเข้าใจเจตนาของอัยยาขึ้นมาทันที จึงได้อธิบายให้หญิงสาวผู้มาเยือนได้กระจ่าง

            "ห้องที่เกิดเหตุคือห้องนอนใหญ่ของคุณท่านครับ อยู่สุดทางเดินชั้นสามปีกตะวันตก ส่วนห้องที่คุณอัยยาจะพักผ่อนและรวมถึงห้องที่เราได้จัดเตรียมไว้สำหรับดูแลคุณท่านจะอยู่คนละปีกกันครับ คือปีกตะวันออก ทั้งนี้ก็เพื่อความเป็นส่วนตัวของคุณอัยยาเองด้วย บริเวณนั้นค่อนข้างเงียบสงบและห่างจากส่วนที่วุ่นวายครับ"

            เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่งเหมือนชั่งใจบางอย่าง ก่อนจะเสริมด้วยเสียงที่เบาลงจนเกือบจะเป็นกระซิบ

            "ผมหวังว่าคุณอัยยา จะอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจนะครับ"