บทที่ 3 หลานเขยสายเปย์ (2)

หากแต่สำหรับปิ่นอนงค์แล้วไม่ได้ใส่ใจคำนินทาหรือฉายาที่บรรดานักข่าวตั้งให้เลยสักนิด เพราะสำหรับเธอแล้วการใช้ชีวิตปราศจากคนรักก็มีความสุขมาตลอดไม่ได้เดือดร้อนหรือรู้สึกว่าขาดอะไรไป แต่หญิงสาวเริ่มไม่แน่ใจแล้วในตอนนี้ว่ายังรู้สึกเช่นนั้นอยู่หรือไม่เมื่อลึกลงไปที่ก้นบึ้งของหัวใจกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างค่อยๆ ก่อนขึ้นมาอย่างไม่รู้ตั้งแต่ได้รู้จักกับเตโซได้เพียงไม่ถึงสามวันเช่นนี้

               “หิวๆ หิวแล้วครับ” เจ้านายพูดขึ้นเสียงร่าเริงเมื่อได้เห็นบรรดาอาหารสีสันหลากหลายทันทีที่เตโซวางลงบนเก้าอี้ทรงสูงสำหรับเด็กซึ่งวางอยู่ข้างเก้าอี้ของปิ่นอนงค์

               “ขอบคุณค่ะ” ปิ่นอนงค์ทั้งรู้สึกเกรงใจและเขินอายเล็กน้อยที่เตโซขยับเก้าอี้ให้เธอได้นั่งแม้จะมีคำขอบคุณแต่เธอก็อดที่จะรู้สึกเกรงใจชายหนุ่มไม่ได้ เพราะถึงอย่างไรแล้วระหว่างหญิงสาวกับเขาเป็นการแต่งงานที่มีเงื่อนไขอยู่บนทะเบียนสมรสและเลือกที่จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันระหว่างที่อยู่ในฐานะสามีภรรยาในนาม

               “ไม่ต้องเกรงใจผมมากนักหรอกครับ เจ้าสัวเป็นคนจัดการทั้งหมด ผมแค่พาคุณกับน้องนายมาที่นี่เท่านั้น” เตโซพูดอย่างไม่ยี่หระก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง

ทว่า คำพูดของเตโซทำให้ทั้งสายพิณและเคนต่างหันขวับมามองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจเพราะภาพบรรยากาศในตอนนี้ไม่ใช่ฝีมือของเจ้าสัวธรรมรงค์หากแต่เป็นฝีมือของเตโซต่างหาก เมื่อช่วงเย็นที่เตโซพาไปพบกับลูกน้องของชายหนุ่มไม่เพียงสอบถามเรื่องสำคัญแต่ยังขอให้สายพิณพาไปดูสถานที่จัดดินเนอร์ก่อนจะออกคำสั่งด่วนให้ปรับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด จากที่มีดอกลิลลี่สีขาวกับดอกกุหลาบสีขาวให้เปลี่ยนเป็นดอกเดชี่สีเหลืองสลับกับใบไม้สีเขียวประดับที่เสาของซุ้มซึ่งผูกติดด้วยผ้าม่านสีขาวแล้วเสริมหลอดไฟเล็กๆ แทนหลอดไฟกลมใหญ่ที่ด้านบนซุ้มปล่อยห้อยลงมาทางฝั่งที่หันเข้าหาโรงแรมเพื่อเปิดอีกด้านให้เห็นท้องทะเลยามค่ำคืน แม้แต่เทียนหอมที่ถูกจัดวางตั้งแต่บนโต๊ะจนไปถึงทางเดินตามหาดทรายก็ถูกรื้อออกไปให้เหลือเพียงบนโต๊ะเท่านั้น แม้แต่เสาแจกันใส่ดอกไม้ก็ถูกรื้อออกให้เหลือเป็นเพียงตะเกียงส่องไฟทางเดิน ทั้งนี้ก็เพื่อที่จะได้เห็นดาวบนท้องฟ้าได้ชัดขึ้นและไม่ต้องเหนื่อยให้พนักงานพากันมาดับเทียนให้วุ่นวายยามที่ทานมื้อค่ำจนอิ่นและคิดจะนั่งรับลมมองดาว ทั้งสายพิณและเคนต่างยังจำคำพูดของเตโซได้ไม่ลืมด้วยความประดับใจและดีใจแทนปิ่นอนงค์

‘แจ้งเจ้าสัวว่าผมจะปรับแก้เล็กน้อยนะครับ’ เตโซพูดขึ้นทั้งที่สายตามองซุ้มทานมื้อค่ำของตัวเองกับปิ่นอนงค์

‘คะ?’ สายพิณขานรับด้วยความไม่เข้าใจ

‘เจ้าสัวคงให้คุณสายพิณถ่ายภาพบรรยากาศเพื่อยืนยันว่าผมกับคุณปิ่นจะมาดินเนอร์ตามความต้องการของเจ้าสัว หรือไม่จริงครับ’ เตโซอธบายก่อนจะถามกลับในท้ายประโยค

‘...ใช่ค่ะ คุณเตโซทราบได้อย่างไรคะ’ สายพิณเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ไม่น้อย

‘ผมจะแต่งงานกับใครก็ต้องศึกษาประวัติฝ่ายหญิงก่อนสิครับ...’ เตโซตอบพลางหันกลับมามองสายพิณ

‘เอ่อ ฉันก็ยังไม่เข้าใจค่ะ’ สายพิณตอบออกไปตามตรง

‘ผมได้ฟังบทสัมภาษณ์ของคุณปิ่นที่ออกรายงานนิวบิสสิเนสนิวยอร์ก สิ่งที่เจ้าสัวจัดเป็นสิ่งที่คุณปิ่นไม่ชอบ เธอชอบความเรียบง่ายไม่เยอะแต่ก็ไม่น้อย ช่วยหาคนมาช่วยยกบางอย่างออกไปทีนะครับและฝากบอกเจ้าสัวด้วยครับ’ เตโซให้คำตอบและเขาก็ไม่อยากเป็นเด็กที่ไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่แก้ไขในสิ่งที่ผู้ใหญ่จัดเตรียมเอาไว้ให้โดยไม่แจ้งให้ทราบจึงเลือกที่จะพูดกับสายพิณตามตรง

               “ผมไม่เคยเห็นคุณโซใส่ใจใครมากขนาดนี้มาก่อน แม้แต่คุณหนูก็แค่กำชับกับคุณเตเท่านั้น แต่นี่จัดการด้วยตัวเองหมดเลย” เคนพูดขึ้นอย่างไม่เข้าใจกับเจ้านายของตัวเอง

เสียงของเคนทำให้ดึงสายพิณหลุดออกจากภวังค์ความคิดมาสนใจชายหนุ่มหญิงสาวตรงหน้าที่เริ่มทานมื้อค่ำสลับกับป้อนอาหารให้เด็กชายตัวน้อยตุ้ยนุ้ยราวกับเป็นภาพครอบครัวจริงๆ ให้กับเด็กชายตัวน้อย เมื่อคนทั้งสองคอยดูแลเอาใส่ใจเจ้านายราวกับเป็นบุตรชายของตัวเองเสียอย่างนั้นทั้งที่ความจริงแล้วเป็นความลับที่น้อยคนจะรับรู้ความจริง การปิดบังความจริงกับเจ้านายแม้จะเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำกับเด็กที่ไม่รู้เรื่องแต่ทุกคนที่ทราบเรื่องต่างมีเหตุผลก็เพื่อความปลอดภัยของทายาทคนต่อไปของวรรณวิภากิจต่อจากปิ่นอนงค์

               “ฉันไม่เข้าใจเจ้านายของคุณเคนเลยค่ะ ทั้งที่เป็นฝีมือตัวเองแต่ดันบอกว่าเป็นฝีมือเจ้าสัว” สายพิณกระซิบตอบกลับพลางมองปิ่นอนงค์และเตโซก่อนจะหันไปตามเสียงของพฤกษ์ที่เดินเข้ามาเงียบๆ ก่อนจะส่งเสียงกระซิบไปกับเคนและสายพิณ

               “มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” พฤกษ์ถามพลางมองไปที่เจ้านายหนุ่มและปิ่นอนงค์

               “ไว้ค่อยเล่า แล้วหายไปคุยโทรศัพท์มานาน แฟนเหรอวะ” เคนตอบก่อนจะถามกลับ

               “ความลับ...ทุกยอ่างเรียบร้อยดีใช่ไหม” พฤกษ์ตอบก่อนจะถามกลับไปอย่างเป็นที่รู้กันว่าหมายถึงเรื่องไหนก่อนจะพากันหันกลับไปมองที่เจ้านายอีกครั้ง

ซึ่งเป็นจังหวะพอดีกับที่เตโซดึงผ้าสีขาวออกจากตะกร้าทรงสูงที่ตั้งอยู่ข้างๆ หากไม่สังเกตก็คิดว่าเป็นเพียงการประดับสร้างบรรยากาศให้ดูโรแมนติกเท่านั้น และในจังหวะนี้เองที่สายพิณจะต้องเก็บภาพที่อยู่นอกเหนือคำสั่งของเจ้าสัวธรรมรงค์เพื่อให้ท่านประธานบริหารสูงสุดได้เห็นว่าหลานเขยของท่านไม่ใช่แค่ดูแลหลานสาวคนโปรดเป็นอย่างดีแต่ยังใส่ใจและใจป๋าให้ของราคาเฉียดครึ่งล้านเป็นของขวัญดินเนอร์ชิ้นแรก

               “ของขวัญสำหรับดินเนอร์ครับ” เตโซพูดพลางหยิบกล่องที่ใหญ่กว่ากล่องแหวนจากตะกร้าด้านข้างมาวางลงตรงพื้นโต๊ะตรงหน้าปิ่นอนงค์

               “อะไรคะ แค่ชุดเครื่องเพชรที่ใส่ในงานแต่งกับแหวนเพชรสิบห้ากะรัตบนนิ้วนางข้างซ้ายของฉันในตอนนี้ก็มากเกินจะรับไหวแล้วนะคะ” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นอย่างไม่ได้ไม่พอใจแต่รู้สึกเกรงใจเมื่อเธอกับเขาไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ อย่างที่คนอื่นมองเห็น แต่ชายหนุ่มกลับให้สิ่งของล้ำค่าและมีมูลค่ามากมายให้กับเธอโดยไม่คิดจะรับคืนไปทั้งที่คืนวานเธอพยายามคืนให้กับเขาแล้วก็ตาม

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมแค่รู้สึกอยากให้” เตโซตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปกติและท่าทางไม่ยี่หระ

“หรือไม่คุณอยากชดเชยที่ใช้ฉันเป็นเครื่องใช่ไหมล่ะคะ” ปิ่นอนงค์พูดออกไปตามตรงพลางสบสายตาชายหนุ่มที่มองมาอย่างไม่หลบสายตาและไม่คิดที่จะพูดแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นจนเธออดคิดไม่ได้ว่าที่เขาทำดีกับเธอทั้งหมดก็เพื่อชดเชยกับการใช้เธอเป็นเครื่องมือทำให้ลืมรักเก่ามากกว่าจะให้ด้วยความจริงใจ

“…” เตโซเอาแต่มองสบสายตาไม่ยอมพูดออกไปราวห้านาทีสาวเจ้าจึงพูดขึ้น

“ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกค่ะเพราะคุณปู่ของฉันก็คงจะใช้คุณมาเป็นเครื่องมือลบฉายาพวกนั้นของฉัน ฉันรู้นะคะว่าคุณจะต้องเห็นข่าวเกี่ยวกับฉันมาบ้าง เพราะซุ้มดินเนอร์คืนนี้คงไม่ใช่คุณปู่หรือพี่สายแน่นอน” ปิ่นอนงค์พูดออกไปพลางส่งยิ้มกว้างตอบกลับไป หากทว่ารอยยิ้มครานี้ไปไม่ถึงดวงตาสดใสของเธอ

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น” เตโซเอ่ยถามแทนที่จะตอบโต้กลับไป

“เพราะมันเป็นการตกแต่งในแบบที่ฉันชอบ ถึงพี่สายจะรู้แต่ก็ไม่มีทางจัดมันออกมาได้ตามแบบเป๊ะๆ แน่นอนค่ะ นอกจาจะเป็นฝีมือของคุณ แล้วแต่นะคะว่าจะโกหกหรือจะพูดมันออกมา” ปิ่นอนงค์ยักไหล่ทำทีเป็นได้ใส่ใจมากนักหากแต่คำพูดของเธอก็ทำให้เขารู้ว่าเธอใส่ใจและลอบสังเกตอยู่เสมอ

“ครับ” เตโซตอบกลับเพียงคำสั้น

“ครับนี่คือยอมรับหรือแค่รับรู้คะ” เธอยังคงยิงคำถามกลับไป