บทที่ 3 หลานเขยสายเปย์ (1)

บทที่ 3

หลานเขยสายเปย์

“มามี้ๆ มามี้ทำไมไม่พูด เงียบทำไมครับ” เจ้านายซึ่งยืนจับมือกับปิ่นอนงค์มองสลับไปสลับมากับเตโซที่มองหน้าหญิงสาวไม่ยอมพูดเช่นกันด้วยความไม่เข้าใจจึงตัดสินใจเขย่ามือสาวเจ้าเอื้อนเอ่ยถามออกไป

“เอ่อ คือ…เอ่อ ไม่มีอะไรครับ งั้นเราไปทานข้าวกันเลยเนอะ” เพราะความหาเหตุผลมาตอบไม่ได้ปิ่นอนงค์จึงตัดบทเปลี่ยนเรื่องทันทีด้วยความรู้สึกร้อนผะผ่าวที่สองแก้มของตัวเอง

               “ครับ! น้องนายหิวแล้ว แต่เดี๋ยวครับ” เจ้านายตอบเสียงดังฟังชัดก่อนจะรั้งปิ่นอนงค์เอาไว้จนเจ้าตัวขมวดคิ้วมองพลางถามออกมา

               “มีอะไรครับ” หญิงสาวก้มมองเด็กชายตัวน้อย

              “น้องนายอยากถามปาป๋าก่อนครับ…ปาป๋า น้องนายหล่อไหมครับ” เด็กชายตัวน้อยตอบก่อนจะดึงมือตัวเองออกจากมือของหญิงสาวแล้ววิ่งไปหาเตโซซึ่งยืนส่งยิ้มรอเด็กชายตัวน้อยก่อนจะช้อนก้นอุ้มขึ้นเมื่อเจ้านายวิ่งมาถึงตัว

               “หล่อมากครับ” เตโซตอบเสียงหนักแน่นด้วยรอยยิ้มตอบรับรอยยิ้มแสนบริสุทธิ์ของเด็กชายตัวน้อย

               “แล้ว แล้วปาป๋าชอบน้องนายไหมครับ” เจ้านายพูดติดอ่างอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่ในที่สุดก็ถามออกไปพลางมองจ้องเตโซ

               “ชอบครับ ชอบมากๆ ให้ปาป๋าอุ้มไปดีไหมครับ” เตโซพูดด้วยโทนเสียงนุ่มอย่างเอาใจเด็กชายตัวน้อยที่ระบายยิ้มกว้างอีกครั้งเมื่อได้คำตอบพลางพยักหน้าตอบกลับไปก่อนจะมองเลยไปที่ปิ่นอนงค์ซึ่งกำลังยืนคลี่ยิ้มสดใสตามเด็กชายตัวน้อยก่อนจะเบนสายตามาสบประสานเข้ากับสายตาของเขา

               “…” ปิ่นอนงค์ไม่ได้พูดคำใดออกไปนอกจากรอยยิ้มเท่านั้น และเป็นรอยยิ้มที่ไปถึงตาอีกแล้วจนสร้างความประหลาดใจให้กับสายพิณซึ่งยืนเงียบมองดูสถานการณ์ความสุขของเจ้านายตรงหน้าอย่างไม่คิดส่งเสียงให้เสียมารยาท

               “ไปกันเลยไหมครับ คุณปิ่นจะได้แวะดูงานที่โรงแรมกับรีสอร์ตไม่ดึกเกินไป” เตโซเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาเองด้วยเสียงทุ้มละมุนกับปิ่นอนงค์พร้อมรอยยิ้ม

               “ค่ะ…คุณเตโซคะ เรียกฉันแค่ปิ่นก็พอค่ะ ไม่ต้องมีคุณข้างหน้าหรอก” ปิ่นอนงค์ยิ้มรับพลางตอบรับก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

               “ยินดีครับ ส่วนคุณ…ส่วนปิ่นจะเรียกผมว่าเตโซหรือโซตามคนอื่นก็ได้นะครับ ผมให้เกียรติคุณเหมือนที่คุณให้เกียรติผม โอเคไหมครับ” เตโซคลี่ยิ้มเมื่อยังติดเรียกเธอด้วยคำนำหน้าที่ยังดูห่างเหินกันอยู่ก่อนจะเปลี่ยนคำพูดที่ทำให้คนฟังอย่างหญิงสาวชะงักจนทำตัวไม่ถูกพูดไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง

               ให้เกียรติกันและกันหรือ…

               “ตามนั้นค่ะ” ปิ่นอนงค์รู้สึกเขินอายเล็กน้อยกับคำพูดของเขาก่อนจะคลี่ยิ้มตอบรับกลับไป สายตาของเธอยังคงมองสบสายตากับเขาไม่ละสายตาไปไหน จนกระทั่งเสียงของเจ้านายดังขึ้นจึงทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนดึงสายตาไปมองที่เด็กชายตัวน้อยซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเตโซ

               “น้องนายหิวแล้วครับ น้องนายอยากกินข้าวแล้ว” เด็กชายตัวน้อยพูดขึ้นตามประสาเด็กน้อยพลางยกมือลูบที่พุงยุ้ยๆ ของตัวเองโชว์ให้ผู้ใหญ่ทั้งสองได้เห็นว่าเจ้าตัวน้อยคนนี้หิวแล้ว

               “งั้นไปกันเลยไหมคะ เดินไปถึงอาหารก็คงมาเสิร์ฟพอดีแล้วค่ะ” สายพิณซึ่งยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นเมื่อเด็กชายตัวน้อยพูดจบด้วยรอยยิ้ม

               “ครับ” เตดซตอบรับก่อนจะยืนหลบให้ปิ่นอนงค์เดินออกจากพลูวิลลาไปก่อน

               “ขอบคุณค่ะ” ปิ่นอนงค์ยิ้มขอบคุณก่อนจะเดินนำหน้าเตโซซึ่งยังคงอุ้มเจ้านายไม่ยอมปล่อยเดินตามหญิงสาวออกมาโดยมีสายพิณเดินตามหลังออกมา

เมื่อทั้งหมดเดินออกมาจากพลูวิลลาก็พบกับเคนซึ่งยืนรออยู่ที่ทางเดินเพียงคนเดียวทั้งที่ก่อนหน้านี้เดินกลับมาจากห้องอาหารพร้อมกันและจะอยู่ช่วยเคนจัดการดินเนอร์ในค่ำนี้ให้กับเจ้านาย ทว่าบัดนี้ไร้เงาของพฤกษ์จนคนเป้นเจ้านายถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

               “พฤกษ์ล่ะ” เตโซเอ่ยถามกับเคนทันที ทว่าคำถามของชายหนุ่มทำให้ปิ่นอนงค์สงสัยไม่ได้จนต้องพึมพำกับตัวเอง

               “ขอตัวไปคุยโทรศัพท์ครับ พฤกษ์บอกให้ผมพาไปก่อนแล้วจะตามมาครับ” เคนตอบตามปกติอย่างไม่ได้เอะใจอะไร

               “ชื่อคุ้นๆ แฮะ ไม่หรอกมั้ง มุกก็ไม่ได้มาที่นี่” ปิ่นอนงค์พึมพำกับตัวเองก่อนจะสลัดความคิดที่ผุดขึ้นมาและเลือกที่จะสนใจคนที่อยุ่ตรงนี้แทน

               “คุณพูดอะไรนะครับ” แต่คนที่ยืนอยู่ไม่ห่างกลับได้ยินไม่ชัดเจนจึงหันกลับมาถาม

               “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ งั้นเราไปเลยไหมคะ ฉันไม่อยากรบกวนคุณอุ้มน้องนายนาน เจ้าอ้วนใช่ว่าตัวจะเบาๆ เสียเมื่อไร” ปิ่นอนงค์ยิ้มปฏิเสธก่อนจะพูดพลางยื่นมือไปบีบแก้มเจ้านายอย่างเบามือ

               “...” เตโซไม่ได้ตอบออกไปนอกจากพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองเคนให้อีกฝ่ายเป็นคนเดินนำไป

เคนและสายพิณพาเจ้านายหนุ่มสาวมายังชายหาดหน้าส่วนของโรงแรมซึ่งถูกเจ้าสัวธรรมรงค์กำชับมาเป็นพิเศษว่าจะต้องจัดดินเนอร์ให้ดีกว่าลูกค้าทั่วไป จึงกลายเป็นว่าเหล่าพนักงานต่างพูดกันปากต่อปากว่าจะมีแขกระดับวีวีไอพีมาใช้บริการดินเนอร์สุดหรูที่ดรงแรมจนต่างคิดไปว่าอาจจะเป็นดารานักแสดงคนดังที่กำลังมาเดตกับคนรักที่ไม่ยอมเปิดเผยตัวก็เป็นได้ จึงตัดสินใจติดสินบทให้พนักงานเสิร์ฟลอบสังเกตแล้วมาบอกเล่าต่อจนได้รู้ข่าวว่าเป็นปิ่นอนงค์กับสามีหนุ่มที่มีข่าวเข้าประตูวิวาห์สายฟ้าแลบ บางสายข่าวก็บอกว่าเจ้านายสาวเกิดท้องก่อนแต่งบ้างบางแหล่งข่าวบอกว่าเจ้าสัวธรรมรงค์ต้องการลบฉายาให้หลานสาวคนโปรดที่พาดตัวใหญ่ที่หน้าข่าวบันเทิงและธุรกิจร้อนจนคนเป็นปู่ที่จัดหาผู้ชายที่ดีที่สุดมาให้หลานสาวกับการทนไม่ได้ที่ถูกพาดหัวข่าวว่า

สาวเทื้อคาเรือน!