8.1 : ร่วมหอลงโลง

Chapter 8

'ร่วมหอลงโลง'

.

.

"ฉันก็แค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ"

คำพูดของเขามันทำให้มัทนาหันมองด้วยสีหน้าไม่พอใจที่แม้แต่ในตอนนี้ที่กำลังทำพิธีกันเขาก็ยังพยายามจะพูดจาทำร้ายจิตใจของเธออีก "ถ้าปากของคุณมันพูดเรื่องดี ๆ ไม่เป็นก็เงียบไปก็ได้นะคะ มันคงไม่ได้ดูเหมือนเป็นคนบ้าใบ้ขนาดนั้นหรอก"

เมื่อได้ฟังแบบนั้นกันต์ก็รู้สึกไม่พอใจจนชักสีหน้าแต่เมื่อหันไปมองผู้เป็นพ่อก็ทำให้เขาต้องข่มงับอารมณ์เอาไว้ ใจไม่ได้อยากจะแต่งงานกับมัทนาสักนิดแต่พ่อบังคับถ้าไม่ทำตามก็เตรียมเก็บข้าวของออกไปอยู่นอกบ้านและคนแบบพ่อไม่เคยพูดเล่นหรอก พร้อมจะไล่ตะเพิดเขาออกนอกบ้านเสมอ

พิธีทุกอย่างดำเนินมาจนเสร็จสิ้น แขกเหรื่อทยอยกันกลับบ้านไปจนแทบหมดเหลือแค่ไม่กี่คนที่อยู่ช่วยล้างถ้วยจานและเก็บของภายในงาน มัทนาเดินมาหาพ่อแม่ของเธอด้วยรอยยิ้มก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นแล้วก้มกราบทั้งสองคน

"แม่ดีใจนะที่เห็นเราเป็นฝั่งเป็นฝามีคนดูแลเสียที" มิ่งขวัญเอื้อมมือมาลูบหัวของลูกสาว

"ออกเรือนไปแล้วก็ทำหน้าที่เมียให้ดีนะอย่าให้มันขาดตกบกพร่องตรงไหน" ชาตรีพ่อของมัทนาพูดกับลูกสาว

"ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ หนูจะเป็นเมียที่ดีของผัว จะเป็นให้เหมือนแม่" มัทนาคลี่ยิ้มให้พ่อแม่

"ดีแล้วแหละลูก เมียต้องปรนนิบัติผัวถึงผัวจะดีจะเลวยังไงก็ผัวเรานะ ร่วมหอกันแล้วก็อยู่ด้วยกันให้ถึงร่วมโลงนะลูก"

"ค่ะ หนูรักพ่อแม่นะ"

"พ่อแม่ก็รักหนู"

มัทนาลุกขึ้นก่อนจะสวมกอดพ่อแม่จนแน่นเพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้มีโอกาสสวมกอดพวกท่านแบบนี้อีก ที่เธอยอมแต่งงานกับกันต์ส่วนหนึ่งก็เพราะเงินค่าสินสอดทองหมั้นด้วยทางเสกให้เยอะอยู่เหมือนกัน ไหน ๆ ก็เสียตัวไปแล้วก็ไม่ควรเสียฟรี ถึงกันต์จะไม่อยากแต่งงานกับเธอก็เถอะ ฝืนใจหน่อยแต่เงินที่ได้มามันก็มากพอให้พ่อแม่ซื้อวัวซื้อควายจะได้ไม่ต้องลำบากอีก

หลังจากพูดคุยกับพ่อแม่เสร็จมัทนาก็เดินเข้ามาในห้องนอนของเธอ แต่มันไม่ใช่ห้องของเธอคนเดียวเป็นห้องของกันต์ด้วย เมื่อเข้ามาก็เห็นว่าเขานั่งอยู่ที่เตียงเงียบ ๆ แต่หญิงสาวก็เลือกจะไม่ถามไถ่ เธอเดินไปถอดเครื่องประดับออกเตรียมจะอาบน้ำ

"ฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ" เขาพูดขึ้นจนมัทนารู้สึกรำคาญที่เขาเอาแต่เน้นย้ำคำนี้กับเธออยู่ได้

"ฉันรู้แล้วค่ะ สติก็ยังดีอยู่ไม่ใช่คนเลอะเลือนไม่ต้องย้ำ"

"ก็ฉันอยากให้เธอจำให้ขึ้นใจ ไม่ใช่เห็นฉันยอมแต่งงานด้วยก็มาลอยหน้าลอยตาเป็นคุณนาย"

คำพูดของเขาที่มักจะดูถูกเธอเสมอมันทำให้มัทนาหงุดหงิด เธอหันกลับมาสบตากับกันต์ที่มองมาเช่นกันก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณหรอก แต่ที่ยอมแต่งเนี่ยก็เพื่อเงินทั้งนั้น เงินล้วน ๆ ค่ะ ไม่มีอย่างอื่นเลย"

"สุดท้ายแล้วก็ยอมรับสินะว่าทำทุกอย่างเพื่อเงิน"

"ฉันไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองแบบคุณนะคะ คนจนมันก็ต้องดิ้นรนเพื่อเงิน อีกอย่างฉันเสียตัวให้คุณไปแล้ว มันก็ไม่ผิดนิ่ที่ฉันจะเรียกร้องค่าล้างอายให้ตัวเอง ทุกอย่างมันมีมูลค่านะคะ"

หญิงสาวก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเขาพร้อมปลดเสื้อของตัวเองออกไปด้วย ร่างเล็กหยุดลงตรงหน้าของชายหนุ่มด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าท่อนบนทำเอาสายตาของกันต์จับจ้องไปที่หน้าอกของเธอแทนที่จะเป็นหน้า แต่มัทนาก็ก้าวขาขึ้นไปนั่งบนตักของสามีป้ายแดงจนเขาตกใจเล็กน้อย

"พรหมจรรย์ของฉันมันมีราคาสูงนะคะ ดูคุณตอนนี้สิต้องมาร่วมหอกับฉันที่ไม่ได้อยากจะแต่งงานด้วย ต้องบังคับฝืนใจตัวเองแบบเลี่ยงไม่ได้ เห็นไหมว่าพรหมจรรย์ของฉันมันราคาสูงแค่ไหนเพราะมันไม่ได้ทำให้คุณเสียเงินอย่างเดียว แต่เสียอิสระในชีวิตด้วย"

กันต์จับตัวของมัทนาให้ล้มลงนอนโดยมีร่างกายของเขาคร่อมทับเอาไว้ มือใหญ่บีบลงบนคางเล็กจนเธอชักสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ "คนแบบฉันจะไม่มีวันเสียอิสระในชีวิตหรอก"

"นั่นมันก็เรื่องของคุณ แต่นับจากนี้ไปฉันจะทำหน้าที่เมียให้ดีที่สุดและหนึ่งในหน้าที่นั้นก็คือหึงหวง คุณจะมีผู้หญิงกี่คนก็ได้แต่ฉันจะจัดการผู้หญิงทุกคนของคุณ ไม่ว่าใคร คนไหนก็ตาม"

"งั้นเราจะได้เห็นดีกัน ดูสิเธอกับฉันใครมันจะอกแตกตายก่อนกัน"

ว่าจบใบหน้าคมก็โน้มลงไปไซ้ซอกคอขาวโดยที่มัทนาก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะขึ้นชื่อว่าเป็นเมียของเขาแล้ว ยอมให้กันต์ใช้เรือนร่างของเธอในการปรนเปรอความสุขของเพราะมันคือหนึ่งในหน้าที่ของเมีย ในเมื่อมันเลือกอะไรไม่ได้ ในเมื่อมันเป็นไปแบบนี้แล้วเธอก็พร้อมจะเผชิญหน้ากับมัน อย่างน้อยก็คิดเสียว่าอยู่ตรงนี้เพื่อเงินทองแล้วกัน