บทที่ 11 เมื่อฝันค่อยๆ ปรากฏ (2)

“พี่โซตายเพราะเอาตัวเองมาบังกระสุนแทนดา ดาเป็นผู้หญิงที่ทำให้พี่ชายของเขาต้องตายนะคะ จะให้ดาหน้าด้านเป็นภรรยาเขา อยู่ในฐานะอยู่ในตำแหน่งที่ได้มาด้วยที่พี่โซยกให้อย่างง่ายดายทั้งที่ต้องทำให้คนที่ดีกับดาต้องตายเพราะความดื้อรั้นของดาน่ะเหรอคะ” เธอพูดเสียงอ่อนล้าและเหนื่อยมากแล้วที่จะแบกรับมันไว้กับตัวเองเพียงคนเดียว

เป็นการแบกรับที่สมควรแล้วเพียงแต่เธอเริ่มที่จะเหนื่อยกับการปิดบังจนสักวันหนึ่งอาจเผลอพูดออกไปจนเป็นปัญหาสำหรับเธอที่จะตัดใจจากเขาก็เป็นได้ เธอทำไม่ได้ที่จะลอยหน้าลอยตาทำเป็นว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งที่มันจำอยู่ข้างในไม่ลืม

เธอทำไม่ได้นอกจากเดินออกไปให้พวกเขาได้มีความสุขก็เพียงพอแล้ว

ทว่า สิ่งที่หลุดออกมาจากปากของดาริกาทำให้รินนราตกใจไม่น้อย

“พี่พูดไม่ออกเลย พี่ไม่คิดว่าเรื่องคุณโซจะ เอ่อ โอเคคะ พี่ขอตั้งสติอีกทีนะคะ” รินนราไม่รู้จะพูดคำใดออกไปกับสิ่งที่ได้ยินในวันนี้

แม้รินนราจะรู้เรื่องส่วนตัวของเจ้านายไม่มากไปกว่าที่เจ้านายอยากให้รู้ แต่สำหรับเรื่องของเตโซเธอแทบไม่รู้เลยถ้าอีกฝ่ายไม่ได้เรียกเธอไปรับคำสั่งอย่างเรื่องของดาริกาก่อนเกิดเรื่อง คนที่รู้เรื่องของเตโซมากที่สุดก็คือเคน

แต่ที่เตโซเสียชีวิตเป็นเพราะดาริกาจริงหรือ!?

“เรื่องพี่โซก็ไม่มีใครอยากให้รู้ แต่ที่ดายอมพูดออกไปเพราะเห็นว่าพี่นรารู้เรื่องทุกอย่างของพี่เต ดาคิดว่าพี่เตคงไว้ใจพี่นรา ดาถึงได้พูด” ดาริดาหันไปส่งยิ้มบางให้รินนรา

“โอเคคะ พี่จะรู้เท่าที่ควรรู้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่พี่คงถือวิสาสะพูดแทนคุณเต พี่คงยอมไม่ได้ที่คนสองคนใจตรงกันแล้วต้องมาหย่ากันแบบนี้” รินนราตัดสินใจพูดออกไปในสิ่งที่เจ้านายสั่งห้ามเด็ดขาด

เพราะตลอดสองเดือนครึ่งที่ผ่านมารินนราค้นพบว่าดาริกาเป็นผู้หญิงที่คู่ควรกับเตชินมากที่สุดและเป็นผู้หญิงที่เหมาะสมกับตำแหน่งคุณผู้หญิงของที่นี่ยิ่งกว่าบรรดาลูกหลานนักธุรกิจคนอื่นๆ ที่แวะเวียนมาขายขนมจีบเตชินยามที่ชายหนุ่มไปออกงาน

เธอจะไม่ยอมให้เจ้านายและน้องสาวที่น่ารักของเธอต้องมาแยกกันเพียงเพราะความไม่เข้าใจกันเช่นนี้เป็นแน่

“จะบอกว่าพี่เตก็รู้สึกเหมือนกับที่ดารู้สึกเหรอคะ เป็นไปไม่ได้หรอกคะ เกลียดดาขนาดนั้น ที่เขาทำดีด้วยก็คงกำลังเล่นสนุกกับใจดาให้ดาเจ็บแล้วรีบๆ หย่ากับเขา” เธอส่ายศีรษะทันทีอย่างไม่อยากเชื่อ

“เรื่องนั้นก็ด้วยคะ แต่มีอีกเรื่องที่เป็นสาเหตุที่ทำให้คุณเตต้องแกล้งใจร้ายก็เพราะรู้สึกผิดจนไม่อยากให้คุณหนูต้องมาอยู่กับคนที่ทำร้ายคุณหนู และคนที่ทำร้ายคุณหนูก็เป็นคนที่คุณเตไม่สามารถเกลียดหรือทำร้ายได้ลง” รินนรายังไม่ยอมพูดออกไปตามตรงเมื่ออยู่ๆ ความกลัวก็ก่อตัวขึ้นมาทีละนิด

“แต่เรื่องใจร้ายกับดา” เธอพูดออกไปแม้จะยังไม่ค่อยเขาใจเท่าไรกับคำพูดของรินนรา

“เพราะคุณเตอยากให้คุณดาปฏิเสธและจากไปแบบที่ไม่รู้อะไรจะดีกว่า เพราะคุณดาไว้ใจและรักคุณโซเหมือนพี่ชายแท้ๆ มากไม่ใช่เหรอคะ” รินนรามองลึกเข้าไปในดวงตาของดาริกาอย่างต้องการหาความจริงจากความรู้สึกของหญิงสาว

“ใช่คะ แล้วพี่โซเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยคะ เดี๋ยวนะคะ…” ดาริกาชะงัก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินนราไม่ต่างจากอีกฝ่าย

“เรื่องนี้คุณโซเกี่ยวข้องมาตั้งแต่แรก คุณหนูไม่สงสัยสักนิดเลยเหรอคะว่าทำไมคุณเตที่เคยสนิทกับคุณหนูถึงได้กลายเป็นคนละคนหลังจากที่คุณโซประกาศจะให้คุณเตกับคุณหนูแต่งงานกัน” รินนราย้อนถามเพื่อเป็นการบอกทางอ้อมให้กับดาริกาแม้ว่าจะรู้เรื่องที่สาวเจ้าความจำเสื่อมชั่วคราว

และเธอก็ไม่อยากพูดถึงอดีตที่อาจจะทำร้ายเจ้านายของเธอทุกคน

“ดา…ดาก็สงสัยมาตลอด” ดาริกาอึกอักพูดออกมาอย่างครุ่นคิดก่อนจะสะบัดมันทิ้งไปก่อนที่จะทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนไป

เธอยังพร้อมที่จะรู้สึกแย่ในตอนนี้...เพราะอะไรๆ มันยังไม่ชัดเจน

“ก็เพราะ…” รินนราเกิดความกลัวขึ้นมาเสียดื้อๆ เมื่อคิดจะบอกความจริงออกไป

“เพราะอะไรคะ” ดาริกาเร่งด้วยความอยากรู้พลางภาวนาขออย่าให้เป็นเรื่องเดียวกับที่เธอคิดมาตลอดตั้งแต่ฟื้นขึ้นที่โรงพยาบาล

เพราะหากเป็นเรื่องเดียวกันคงทำให้ความคิดความรู้สึกของเธอสับสนไปมากกว่านี้เป็นแน่

“เพราะ…พี่คิดว่าให้คุณเตเป็นคนบอกดีกว่านะคะ แบบนี้พี่คิดว่าเป็นการดีกว่า” ท้ายที่สุดรินนราก้ไม่กล้าที่จะพูดออกไปทั้งที่ตั้งใจแล้วว่าจะไม่อยากให้เจ้านายทั้งสองคนต้องมาผิดใจกับเรื่องที่ไม่ยอมเปิดใจคุยกัน

หากทว่าเรื่องที่เธอจะพูดเมื่อลองทบทวนอีกครั้งก็พบว่าเป็นเรื่องที่เตชินควรพูดมากกว่าคนนอกอย่างเธอ

“ได้คะ งั้นดาจะลงไปถามพี่เตตอนนี้” ดาริกาพูดพลางลุกขึ้นอย่างตั้งใจ เพราะเธอเองก็ไม่อยากอยู่บนความรู้สึกหวาดกลัวแบบนี้

แม้ว่ามันอาจจะทำให้ความรู้สึกเปลี่ยนไปก็ตาม แต่เมื่อลองทบทวนดูแล้วหากเธอจัดการทุกอย่างในตอนนี้ให้เรียบร้อยก่อนที่มันจะจบลงก็เป็นเรื่องกับทุกฝ่าย ถ้าหากยังค้างคากันอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็คงจากกันด้วยดีไม่ได้

จากกันด้วยดีจะดีกว่า...

“ดะ เดี๋ยวนะคะ ตอนนี้เลยเหรอคะคุณหนู” รินนราเริ่มกลัวมากขึ้นเพราะเธอรู้ว่าเจ้านายคงได้อาละวาดหนักกว่าเดิมเป็นแน่

“ใช่ค่ะ เคลียร์กันไปเลยก่อนที่ดากับพี่เตจะหย่ากัน อย่างน้อยตอนจากกันก็ยังเหลือความรู้สึกดีๆ ให้กันบ้าง” เธอพูดอย่างมั่นใจหากแต่ลึกๆ กำลังหวาดกลัวไม่น้อย แต่เธอก็ไม่อยากให้มันค้างคา

และเธอไม่ได้ปรารถนาจะโกรธเกลียดคนที่ดีกับเธอแม้ว่าเขาคนนั้นจะไม่ได้ดีกับเธอก็ตามอย่างที่ควรจะเป็น

ทั้งยังมีเรื่องหนึ่งที่เธอเก็บเอาไว้ในใจมาตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เป็นความลับบางอย่างที่ทำให้เธอเองตัดสินใจหย่ากับเตชินได้โดยง่ายขึ้น เธอจะไม่โกรธเกลียดแต่ก็ไม่สามารถอยู่ด้วยได้กับเขาเช่นกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสร้างครอบครัวและใช้นามสกุลของเขาเลย

ยิ่งเป็นไปไม่ได้