บทที่ 11 เมื่อฝันค่อยๆ ปรากฏ (3)

ดาริกาตัดสินใจลงมาจากดาดฟ้าบริษัทกลับไปยังห้องทำงานของเตชินทันทีเพื่อถามสิ่งที่รินนราไม่กล้าพูดออกมา และเมื่อหญิงสาวกลับมาถึงห้องทำงานของชายหนุ่มก็พบว่าเขากำลังนั่งทำงานตามปกติพร้อมกับคำพูดที่ทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ เมื่อเขายังคงเอาแต่ใจไม่เลิกกับเรื่องของศศิน ทั้งที่เรื่องระหว่างเธอกับศศินไม่มีอะไรเลยนอกจากความเป็นเพื่อนกันเท่านั้น

แต่เขาก็ยังงี่เง่าไม่พอใจทุกครั้งที่ศศินมาหาเธอเพราะความเป็นห่วง

“คิดได้แล้วเหรอ”

“คุณเตคะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ ขอเวลาให้ฉันหน่อยนะคะ ไม่นานหรอกคะ”

ดาริกาพูดออกไปโดยไม่สนใจคำพูดของเตชินซึ่งทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ราคาแพงไปมองหญิงสาวที่กำลังนั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่รอคำตอบจากเขา จึงทำให้รู้ว่าเธอกำลังพูดเรื่องสำคัญเป็นแน่ถึงได้มีสีหน้าจริงจังแกมกังวลอยู่ลึกๆ ที่มันฉายผ่านม่านตาของเธอออกมา ฉับพลันที่เขาใจเต้นรัวด้วยความกลัวบางอย่างขึ้นมาทั้งที่เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจเพื่อให้เธอออกไปจากชีวิตด้วยความรู้สึกผิดที่มีต่อเธอ ความผิดที่พี่ชายของเขากระทำกับเธออย่างไม่น่าให้อภัย ต่อให้เตโซใช้ชีวิตของตัวเองแลกกับความผิดแล้วก็ตาม

แต่สำหรับเขาแล้วไม่ควรมีใครใช้ชีวิตแลกด้วยชีวิตใคร...

“...” เตชินไม่ได้โต้ตอบกลับไปนอกจากหันตัวไปทางหญิงสาวแทนหน้าจอคอมพิวเตอร์

“พี่โซทำอะไรผิดร้ายแรงเหรอคะถึงทำให้คุณเตต้องมาใจร้ายกับฉันแบบนี้ มันผิดมากจนคุณเตต้องรู้สึกผิดทำทุกอย่างสวนทางกับความรู้สึกของตัวเองจนเรื่องมันมีแต่แย่กับแย่ แบบนี้เหรอคะที่พี่เตต้องการ” ดาริกาเอ่ยถามออกไปตามตรงทันที ไม่วายพูดให้เขายอมพูดความจริงออกมาด้วยการเปลี่ยนไปเรียกเขาอย่างที่เคยเรียกด้วยความสนืสนมโทนเสียงอ่อน

“...” ชายหนุ่มมีท่าทางชะงักด้วยความตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่คิดตอบคำถามของหญิงสาว

เขายังคงเงียบจนเธอรู้สึกหงิดหงิด

“พี่เตคะ!” เธอเสียงเข้มเรียกเขาอย่างมีโทสะเล็กน้อย

“คุณนราบอกอะไรเธอไปก็ตามนั้น” เตชินบอกปัดเพื่อไม่อยากพูดมันออกไปด้วยความยากลำบากใจ

“พี่นราไม่กล้าพูดเพราะเห็นว่าคนที่ควรพูดเป็นพี่เตมากกว่า” เธอพูดออกไปเพื่อกดดันให้เขาตัดสินใจพูดความจริงออกมา

ความจริงที่เธอเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจมานานแล้ว

“เธออยากรู้จริงๆ เหรอดาริกา เธอมั่นใจ เธอยอมรับมันได้เหรอดาริกา” เขาพรูลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะถามกลับไปด้วยโทนเสียงปกติอย่างยอมแพ้ที่จะเก็บเงียบเรื่องที่ไม่สมควรรื้อฟื้นมันมาอีก

“ค่ะ ดาอยากได้ยินมันจากปากพี่เตเมื่อตอนนี้พี่โซก็อยู่บอกดาไม่ได้แล้ว” เธอพูดไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมั่นใจ

ทว่า ภายในใจของเธอกำลังเต้นแรงระรัวด้วยความกลัวกับเรื่องราวที่รู้อยุ่แก่ใจดีหากแต่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองจะต้องอยากได้ยินมันจากปากของเตชินมากขนาดนี้ หรืออาจเป็นเพราะเธออยากปลดปล่อยความค้างคาในใจที่ในแบบนี้เจ็บน้อยที่สุดงั้นหรือ

เธอเริ่มไม่เข้าใจตัวเองเข้าไปทุกที

“ก่อนที่เธอจะได้ยินในสิ่งที่ฉันจะพูด ฉันขอถามเธอ...” เตชินตงิดใจมานานแล้วแต่ก็เลือกที่จะเก็บเอาไว้ในใจเพราะไม่อยากรื้อฟื้นมัน หากทว่าเหมือนโชคชะตาจะไม่ใจดีกับเขาหรือกับเธอเลยถึงทำให้สาวเจ้ามาถามเขาแบบนี้

“ถามมาสิคะ” เธอตอบออกไปอย่างรอคอยคำถาม

“เธอ...เธอจำทุกอย่างได้แล้วใช่มั้ย” เตชินช่างใจอยู่ครู่ก่อนจะเอื้อนเอ่ยถามออกไปพลางใช้สายตาที่เฉยชาของตัวเองพินิจพิจารณาความรู้สึกของสาวเจ้าผ่านม่านตาที่กำลังระริกไปด้วยหยาดน้ำใส่ที่เอ่อคลอขึ้นมาและเธอกำลังพยายามกลั้นไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาต่อหน้าเขา

วินาทีนั้นเองที่หัวใจของเขากระตุกด้วยความเจ็บปวดไม่ต่างจากเธอเมื่อระหว่างเธอและเขาต่างรู้กันดีกับสิ่งที่กำลังพูดออกมา ความจริงที่เตโซคือฆาตกรที่ฆ่าพ่อของดาริกา ผู้หญิงที่เขาหวั่นไหวมาด้วยตลอดแต่ก็ยากที่จะรั้งเธอเอาไว้ข้างกายได้อีกต่อไป พลันฉุกคิดว่ามันอาจจะถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเดินจากไปอย่างที่เขาต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น

รักกันมากแค่ไหนแต่เมื่อต่างต้องหันหลังให้กันก็ยากที่จะรั้งเอาไว้

ฉับพลันที่ต่างคนต่างเข้าใจดีถึงความรู้สึกตัวเองในเวลานี้ว่าแท้แล้วหัวใจกำลังโหยหาสิ่งใดแต่พบว่ามันสายเกินไปที่จะเอื้อมมือไปรั้งเมื่อความจริงที่มันโหดร้ายคือสิ่งที่กำหนดความรักของเธอกับเขาให้เลือกที่จะเดินแยกกันไปคนละทาง