บทที่ 14 บุคคลที่คาดไม่ถึง (1)

บทที่ 14

บุคคลที่คาดไม่ถึง

เพล้ง!

ศศินปาแก้วทรงร็อคที่บรรจุเตกีลาอยู่ครึ่งแก้วใส่ผนังห้องครัวหลังได้รับข้อความจากลูกน้องของผู้เป็นพ่อที่ชายหนุ่มดึงตัวมาให้ทำงานของเขาตามคำที่พ่อบอกกับเขาไว้ว่าจะให้คนคอยตามทำงานให้ยามที่เขาต้องการ

“ใครทำให้แกโมโหอีกละ ยายหนูดานั่นหรือไง”

ทว่า อารมณ์ที่ชุนเชียวของศศินเมื่อครู่เข้าตาคนเป็นพ่ออย่างคณินเมื่อเดินเข้ามาเห็นลุกชายระบายอารมณ์ด้วยการทำลายข้าวของ

“ดาไม่เคยทำให้ผมหงุดหงิด” ศศินตอบเสียงห้วนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“แล้วใครทำให้แกเป็นได้ขนาดนี้”

“ไอ้โซมันยังไม่ได้ตายครับพ่อ ตั้งแต่คืนที่มันถูกไอ้รงค์ยิงผมสั่งให้คนตามเอาหลักฐานจากไอ้พฤกษ์จนพลาดแล้วพลาดอีกจนพวกมันมีหลักฐานจะครบแล้ว เหลือก็แต่รายชื่อที่ไม่รู้ว่าไอ้ธนากรมันเอาไว้ไหนกันแน่ ถึงจะได้ไปก็เอาผิดพ่อไม่ได้อยุ่ดีเพราะพยานหลักฐานอย่างไอ้รงค์ก็ถูกผมยิงตายไปแล้ว แต่ไอ้โซมันไม่ตาย!” ศศินพูดออกไปอย่างไม่สบอารมณ์อย่างที่สุด

เพราะตลอดเวลาที่คิดว่าเตโซตายไปแล้วเขาก็ได้โอกาสที่จะเข้าหาดาริกาอย่างง่ายดายแต่ไม่คิดเลยว่าจะติดเคนกับเตชินที่เป็นขวางหนามชิ้นใหญ่ ครั้นจะทำอะไรลงไปก็เกรงว่าจะถูกตามตัวง่ายเพราะเคนก็ตามสืบเรื่องพ่อของเขาอยู่ ส่วนเตชินก้คอยเขม้นใส่แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของตลอดเวลา หากเขาคิดทำอะไรก็คงไม่ยากที่เคนจะตามตัวคนทำเจ้านายมันอีกคน หากไม่มีเตชินเขาคงได้ดาริกามาเป็นของตัวเองไปแล้ว ต่อให้เธอจะเคยปฏิเสธเขาก็ตาม

แต่เมื่อเขาอยากได้ก็ต้องได้!

“จะเป็นไปได้ไง คืนนั้นเราก็เห็นว่าไอ้รงค์มันยิงเตโซตาย” คณินขมวดคิ้วถามออกไปพลางหวนคิดไปถึงคืนที่เตโซถูกยิง

ในคืนนั้นตนและลุกชายแอบยืนดูอยุ่ด้านบนซึ่งอยู่ในที่มืดโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น จึงได้รู้ว่าเตโซได้ตลบหลังธิรงค์ด้วยการเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อให้พฤกษ์แย่งหลักฐานไปได้จนต้องรีบให้คนออกจากที่เกิดเหตุตามพฤกษ์ไปแต่ก็ไม่สำเร็จ แต่ไม่คิดเลยว่าเตโซยังมีชีวิตทั้งที่เห็นกับตาว่ากู้ภัยใช้ผ้าขาวคุมร่างของเตโซขึ้นรถไป มิหนำซ้ำยังมีข่าวออกมาว่าเตโซเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุอย่างกะทันหันซึ่งส่วนนั้นตนและลูกชายเข้าใจได้ว่าทางเตชินคงไม่อยากปล่อยข่าวจริงออกไป ทั้งยังมีงานศพของเตโซที่มีคนมากมายไปร่วมงานแสดงความเสียใจใหญ่โตเสียขนาดนั้น

จะเป็นไปได้อย่างไรที่เตโซยังไม่ตาย!

“มันเป็นไปแล้วครับ คนที่ผมให้ตามดูว่าดาไปไหนมาไหนบ้างดันไปเห็นไอ้โซกับข้าวกับคุณพราวมุก ส่วนไอ้พฤกษ์กับไอ้เคนก็ตามหาเบาะแสของรายชื่อพวกข้าราชการยศสูงโลภมากพวกนั้น” ศศินตอบออกไปอย่างหัวเสีย

“ส่งคนไปขวางทางพวกมันหรือยัง” คณินเอ่ยถามลูกชาย เพราะตั้งแต่เมื่อหกปีก่อนเขาก็ยกทุกอย่างให้ลูกชายจัดการโดยที่ตนที่คอยแนะนำและให้ความช่วยเหลือในบางเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นก็ตามเท่านั้น

“ส่งไปแล้วครับ แต่ไม่รู้จะทำพลาดอีกหรือเปล่า” ศศินพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ยามที่ต้องพูดถึงลูกน้องที่ชอบทำงานพลาดมาตลอด แม้จะพลาดในครั้งนี้จะไม่น่าห่วงแต่ก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ดีหากรายชื่อพวกนั้นไปอยู่ในมือของฝ่ายตรงข้าม

“ถึงพวกมันจะได้ไปคลิปวิดีโอที่เห็นหน้าได้ยินเสียงของทุกคนกับรายชื่อ ยังไงพวกมันก็ทำอะไรเราไม่ได้ ไม่ต้องตามแล้วก็ได้ สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือตามหาเปมิกาให้เจอ เสียเวลามาหกปีแล้วนะที่เปมิกาหายไป อย่าลืมว่ายังมีเปมิกาอยู่อีกคนที่จะเป็นพยานเอาผิดเราได้” คณินเตือนลุกชายที่พลาดเรื่องสำคัญไป

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาคนที่น่ากลัวที่สุดสำหรับงานที่พวกเขากำลังทำคือเปมิกากับเตโซ หากสองคนนี้ไม่มีลมหายใจทุกอย่างก้จะลุล่วงไปด้วยดี ธุรกิจสีเทาที่ทำอยู่เบื้องหลังก็จะผ่านด่านพวกหูตาไวของตำรวจ

ชุดเครื่องเพชรที่มีมูลค่าหลายพันล้านที่กำลังรอนำเข้ามาอย่างผิดกฎหมายแต่ได้ในราคาที่ถูกกว่าราคาตลาดถึงครึ่งหนึ่ง หากนำเข้ามาได้บริษัทของตนก็จะกลายเป็นบริษัทจิวเวลรี่ที่นำหน้าบริษัทของเตโซได้อย่างง่ายดายและขายในราคาตลาดไม่ต่างจากบริษัทของเตโซแต่ได้กำไรมหาศาล และอีกงานสำคัญคือการนำยาเสพติดตัวใหม่เข้ามาให้กับพวกลูกค้าวีไอพีที่รอมานานแล้ว

หากไม่ใช่เพราะเกิดเรื่องขึ้นเมื่อหกปีก่อนทุกอย่างก้คงสำเร็จไปได้ด้วยดีแต่ที่ถูกกินเวลามานานเช่นนี้ก็พวกมียศมีตำแหน่งเกิดกลัวขึ้นมาเพราะรู้ว่ารายชื่อกับคลิปวิดีโอหลุดออกไป ถึงสั่งให้เงียบและห้ามทำอะไรจนกว่าจะมีการประชุมกันใหม่อีกครั้ง

แต่หกปีมานี้มันนานเกินไปแล้ว!

“ผมรู้ครับ แต่พวกมันก็กลัวไม่ยอมนัดประชุมกันอีกที พวกลูกค้าก็เริ่มโวยวายกันแล้ว ผมจะรอไม่ไหวแล้วนะครับพ่อ” ศศินพูดออกไปอย่างอดทนไม่ไหวกับการที่จะต้องอยู่นิ่งๆ เงียบๆ ทำตัวไม่เด่นมานานหกปีเพื่อไม่ให้สิ่งที่เตรียมไว้พังลง

“อดทนอีกนิด ถ้าขวางพวกมันไม่ได้ก็ส่งคนไปฆ่ามันซะ เมื่อมันเกือบตายมาครั้งหนึ่งแล้วคงไม่โชคดีตายไม่เป้นอีกหรอก ทั้งเตโซทั้งเปมิกา กำจัดพวกมัน” คณินเตือนสติพร้อมออกคำสั่งกับลูกชาย

เมื่อตนยกทุกอย่างให้ลูกชายเพียงคนเดียวรับช่วงต่อแล้วก็ต้องผลักดันให้ถึงที่สุดอีกทั้งศศินก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเหมาะสมกับการรับช่วงต่อได้ดีจากบทพิสูจน์ที่เขาให้ไปเมื่อหกปีก่อน

แม้จะต้องรอนานแต่ก็สะใจและคุ้มค่าสำหรับคณิน

“ไม่ครับ จะต้องกำจัดทุกคนที่ขวางทางเรา ไม่จะไม่ทนไปอีกสองสามปีแน่ ยิ่งช้าก็ยิ่งเสี่ยงจะเกิดเรื่องให้เราต้องซวยกันหมด ส่วนดา...” ศศินไม่อยากจะพูดถึงหญิงสาวต่อหน้าผู้เป็นพ่อที่เคยคิดจะส่งคนไปทำร้ายแต่เพราะเขารับปากว่าจะไม่ให้เสียงานอีกถึงทำให้เธอปลอดภัยมาได้ถึงทุกวันนี้

“ส่วนยายหนูนั้นถ้าไม่ทำให้แกเสียงานสำคัญก็แล้วแต่แกว่าจะทำยังไง แต่ถ้ากำจัดเตโซกับเปมิกาได้ก่อนก็จะเป็นผลดีกับแก ถ้าพวกมันบอกทุกอย่างให้ดาริการู้...ฉันจะเป็นคนกำจัดแม่หนูนั้นเองถ้าแกทำไม่ได้” คณินไม่เพียงเตือนลูกชายแต่ยังข่มขู่ชีวิตของดาริกาออกไปเพื่อกดดันศศิน

“ดาจะไม่รู้เรื่องไปจนตายครับ และพวกที่รู้ความลับจะต้องปิดปากเงียบไปพร้อมกับชีวิตของพวกมัน!” ศศินพูดออกไปอย่างให้คำมั่นผู้เป็นพ่อ

“ดี! รีบจัดการซะ พ่อจะได้นัดประชุม เพราะหกปีที่ผ่านมามันนานเกิดไปแล้วจริงๆ เงินและอำนาจจะได้เป็นของเราสีกที” ศศินพูดทิ้งท้ายเอาไว้ให้ลูกชายได้ตัดสินใจลงมือทันทีก่อนจะเดินออกมากลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง

“จะให้ผมส่งคนตามประกบคุณศินช่วยอีกแรงไหมครับ” ผู้ช่วยมือซ้ายเอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อคณินเดินเข้าห้องพร้อมกับที่ผู้ช่วยของตนปิดประตูเรียบร้อย

“อืม ตามประกบทั้งศศินทั้งแม่หนูนั่น ถ้าเกิดเรื่องที่ส่งผลให้ศินต้องลังเลหรือเดือดร้อนก็ฆ่าแม่หนูนั่นได้เลย แล้วเรื่องเปมิกา ตามหาเจอหรือยัง” คณินเอ่ยถาม เพราะตนก็ส่งคนไปตามหาเปมิกาเช่นกัน เพราะรู้ดีว่าเปมิกาก็มีผลในการตัดสินใจของศศินไม่ต่างจากดาริกา ฉะนั้นตนจึงไม่วางใจเสียทั้งหมดจึงคอยส่งคนตามดูลูกชายอีกทีเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด

“ยังไม่เจอเลยครับ” คนเป็นมือซ้ายเอ่ยตอบ

“ตามหาให้เจอก่อนศินแล้วจัดการซะ ส่วนเตโซก็ปล่อยให้เป็นฝีมือศิน” ออกคำสั่งเสียงเด็กขาด

“รับทราบครับ” รับคำสั่งก่อนจะพยักหน้าให้กับผู้ช่วยให้รู้ว่าต้องไปเตรียมตัวออกเดินทาง