เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 14 บุคคลที่คาดไม่ถึง (2)
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-16 19:40:56พฤกษ์รีบเดินเข้ามาภายในบ้านเดี่ยวทันทีที่ได้รับข่าวจากสายของตัวเองในช่วงเย็นของวันหลังกลับมาจากตามเบาะแสสุดท้ายที่เปมิกาหายตัวไป หากไม่ใช่เพราะสองสามวันเกิดศศินพูดถึงเปมิกาขึ้นมาให้สายของตนได้ยิน พวกเขาก็ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีเปมิกาที่ยังรู้เรื่องราวเท่ากับเตโซและเมื่อเตโซทราบเรื่องเปมิกาก็นึกขึ้นมาได้ทันทีเพราะก่อนหน้านี้เอาแต่ห่วงความปลอดภัยของดาริกาจนลืมเปมิกาที่หนีหายไปตั้งแต่คืนเมื่อหกปีก่อน และยิ่งได้รู้ว่าศศินทราบเรื่องที่เตโซยังมีชีวิตอยู่พฤกษ์ก็ไม่รอช้าที่จะเรียกทุกคนมาที่บ้านเดี่ยวชานเมืองทันที
“เกิดอะไรขึ้นถึงได้เรียกมาเจอกันที่นี่” ธนาเอ่ยถามด้วยความฉงนเพราะตนกำลังทำงานอยู่
“พวกมันรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว รวมถึงเรื่องที่คุณโซยังมีชีวิตอยู่และเรื่องหลักฐาน แต่ยังโชคดีที่พวกมันยังไม่รู้ว่าเรามีหลักฐานมากกว่าที่พวกมันรู้” พฤกษ์พูดออกไปทันทีทั้งที่ยังไม่ทันจะนั่งลง
“อะไรนะคะ!” พราวมุกอุทานออกไปด้วยความตกใจแกมกังวลก่อนจะหันไปมองเตโซ
“ผมจะบอกกับนายเรื่องนี้ทันทีที่กลับสถานีตำรวจครับ ผมจะส่งตำรวจนอกเครื่องแบบคอยจำตาดูดาริกากับเตเอาไว้” ธนาเสนอความช่วยเหลือในส่วนที่ตพอทำได้และถูกกฎหมาย
“ขอบคุณนะธนา เคนกลับไปได้แล้ว ช่วยดูแลดาอีกคนฉันจะวางใจมากกว่านี้ ส่วนเปรม พฤกษ์นายจะต้องตามหาเปรมให้เจอก่อนศิน ตอนนี้เรานับอยู่ก้าวหนึ่งแล้ว อย่าพลาดล้มจนศินนำได้” เตโซพยักหน้าก่อนจะออกคำสั่งเคนและพฤกษ์ด้วยความกังวลอยู่ลึกๆ แม้สีหน้าจะเรียบเฉยก็ตาม
“ได้ครับ” เคนรับคำ
“คุณเปรม ผมจนทางจริงๆ ครับ เบาะแสสุดท้ายคือที่อยุธยาพอตามไปถึงก็พบว่าที่จุดท้ายของคุณเปรมคือที่สนามบิน” พฤกษ์ตอบออกไปตามตรง
“เปรมไม่มีทางออกนอกประเทศแน่นอน เพราะเปรมรู้ว่าที่สนามบินมีคนของศินอยู่ เปรมจะต้องอยู่ในประเทศไทยและต้องอยู่ที่นี่...ที่ที่อันตรายแต่มักจะปลอดภัยเสมอ” เตโซพูดพลางครุ่นคิกว่าสถานที่ที่เขาพูดถึงคือที่ไหนกันแน่
ทว่า...
“บ้านที่เกิดเหตุ...จะเป็นไปได้ไหมคะ ที่ที่อันตรายก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดไม่ใช่เหรอคะ” พราวมุกที่นั่งครุ่นคิดโพล่งออกไปพลางมองหน้าทุกคนอย่างขอความเห็น
“ใช่ บ้านของอากร เปรมเป็นลูกบุญธรรมที่อากรรับเลี้ยงหลังทลายแก๊งค้ามนุษย์ของคณิน เปรมเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวที่อายุแค่สิบขวบ อากรเลยตัดสินใจรับเลี้ยงมาเป็นเพื่อนน้องดาที่เพิ่งอายุได้ห้าขวบ ไม่แปลกที่เปรมจะยังอยู่ที่นั้น” เตโซพูดพลางอธิบายให้ทุกคนได้คิดตาม
“แล้วก่อนหน้านั้นล่ะคะ หกปีเลยนะคะ เปรมจะอยู่ที่บ้านหลังนั้นมาตลอดเลยเหรอคะ” พราวมุกเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เพราะคิดไม่ออกเลยว่าเปมิกาจะอยู่บ้านหลังที่เกิดเหตุได้อย่างไรมาตลอดหกปีโดยรอดพ้นจากหูตาศศินกับเตโซที่ช่วงแรกตามหาอยู่หนึ่งปีก่อนจะหยุดเพื่อหันมาให้ความปลอดภัยกับดาริกาแทน หากเป็นพราวมุกคงอยู่แบบนั้นไม่ได้เป็นแน่
จะอยู่ได้อย่างไรกัน…
ไหนจะเงินไหนจะอาหารยิ่งอยู่ไม่ได้เพราะน้ำไฟบ้านหลังนั้นถูกตัดตั้งแต่ดาริกาย้ายออกมาอยู่กับเตโซ เปมิกาอยู่ได้อย่างไรกัน ถ้ามีคนช่วยแล้วใครเล่าที่กำลังช่วยเหลือเปมิกาอยู่โดยที่เตโซกับศศินไม่รู้เรื่องได้เช่นนี้
“นั่นสิ คุณเปรมอยู่ได้ยังไง” ทุกคนต่างพร้อมใจพูดขึ้นมา ยกเว้นก็แต่พราวมุกกับเตโซ
“อยู่ได้สิ คืนนั้นฉันยังเจอว่าเงินสดในตู้เซฟของอากรหายไปห้าล้าน จำได้ไหมธนา” เตโซหันไปถามธนาทันทีเมื่อคนที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยในวันนั้นก็มีธนา
“จริงด้วยครับ ภายในห้องถูกรื้อเหมือนขโมยมือสมัครเล่นขึ้นบ้าน แต่ในรายงานยังบันทึกว่าไม่ใช่แค่เงินสดที่หายไปนะครับ โทรศัพท์มือถือของคุณธนากรก็หายไปด้วยก่อนพบสัญญาณสุดท้ายที่อยุธยา จริงด้วย!” ธนาพูดเสริมเตโซก่อนจะอุทานออกมาพร้อมพฤกษ์
“จริงด้วย” พฤกษ์อุทานออกมา
“จริงอะไรคะ” พราวมุกเอ่ยถามออกไปด้วยความอยากรู้ หากแต่คนอื่นเดาออกได้หมดแล้ว
“เปรมเอาโทรศัพท์มือถือของอากรไปกดเงินที่อยุธยาก่อนจะกลับมาบ้าน ทุกๆ ที่ทุกๆ เส้นทางเปรมไม่เคยทิ้งร่องรอยเลย" เขาเงียบลงเว้นวรรคในการอธิบายกับข้อมูลที่มีอยู่ในตอนนี้
บทล่าสุด
รักร้าวภรรยา บทพิเศษ 2 พรหมลิขิต
บทพิเศษ 2พรหมลิขิตเจนีวา, สวิตเซอร์แลนด์เตโซนั่งมองทิวทัศน์ของเมืองเจนีวาที่หาดทรายเทียมอย่างสบายใจสำหรับวันพักผ่อน หลังจากจบเรื่องของเตชินและดาริกาได้สามเดือน ชายหนุ่มก็ตัดสินใจจองตั๋วมาเที่ยวพักผ่อนที่สวิตเซอร์แลนด์เพียงคนเดียว ทั้งยังเป็นการพักฟื้นจากการที่ได้รับบาดเจ็บเมื่อหลายเดือนก่อนถึงแม้ภายนอกจะดีขึ้นแต่การถูกยิงทะลุหน้าอกก็ไม่ใช่บาดแผลที่จะหายได้ง่ายๆ เขาจึงเลือกที่จะมาพักผ่อนยังประเทศที่มีเสน่ห์อย่างลงตัวระหว่างบ้านเมืองและธรรมชาติที่สวยงาม จากสถานที่ท่องเที่ยวเมืองหลักๆ ทั้งหมดสิบเอ็ดเมือง เขาเดินทางท่องเที่ยวไปแล้วห้าเมืองตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา และเจนีวาก็คือเมืองที่หกในวันแรกของสัปดาห์ที่สองชายหนุ่มทอดสายตามองความสบายใจที่อยู่เบื้องหน้าก่อนจะทอดสายตามองออกไปยังทะเลสาบเจนีวาก่อนจะดึงสายตาไปยังกลุ่มคนมากมายซึ่งกำลังยืนเกาะกลุ่มล้อมรอบบุคคลที่กำลังเล่นเปียโนให้กับผู้คนที่มาพักผ่อนอยู่ไม่ไกลมากนัก เขามองแล้วค่อยๆ เผลอรอยยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงเปียโนแสนไพเราะ เขายังคงมองนักดนตรีเปียโนบรรเลงอย่างไม่คิดหันไปมองสิ่งอื่น ไม่ต่างจากหญิงสาวคนไทยที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าถัดไปท
รักร้าวภรรยา บทพิเศษ 1 แค่มีดาริกาที่เป็นแม่ของลูก (2)
ทว่าก็ต้องชะงักพลางเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยเมื่อสามีกำลังยืนนิ่งถือที่ตรวจครรภ์ยื่นไปตรงหน้าเตโซที่กำลังจะลงไปชั้นล่างเตรียมตัวทานมื้อเช้าก่อนออกไปทำงานที่บริษัท เมื่อในวันนี้ที่ปรึกษาอย่างเตโซจะต้องเข้าร่วมประชุมด้วยสำหรับการต้อนรับลูกค้ารายใหม่ “ดา...ดาท้องคนที่สามแล้วเหรอ” เตโซเอ่ยถามออกไปด้วยความดีใจเมื่อชำเลืองสายตาเลยไปมองน้องสะใภ้ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามน้องชายออกจากห้องมา “พี่โซ เอ่อ ค่ะ ดาท้องคนที่สามแล้วค่ะ” เธออึกอักตอบออกไปเพราะยังปรับอารมณ์ไม่ทันกับสถานการณ์ตรงหน้า “กี่เดือนแล้วล่ะ แล้วไปหาหมอหรือยัง เพิ่งตรวจเหรอ” คนเป็นพี่สามียิงคำถามออกมาไม่หยุดจนคนท้องตอบไม่ทันได้แต่ยืนยิ้มแห้งส่งกลับมา “เอ่อ...” เธอไม่รู้จะเริ่มต้นพูดออกไปเช่นไรดี “ห้าล้าน รับขวัญหลาคนที่สาม” คนที่เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจะเป็นคุณพ่อลุกสามกลับไม่สนใจบทสนทนาของภรรยาสาวกับพี่ชาย นอกจากข้อเรียกร้องเมื่อตนมีหลานให้กับพี่ชายที่ตัวเขาเองก็ไม่ทันตั้งตัวกับการมีลูกคนที่สาม แต่เงินไม่ใช่ประเด็นสำหรับเขากับการที่มาบอกพี่ชาย แต่
รักร้าวภรรยา บทพิเศษ 1 แค่มีดาริกาที่เป็นแม่ของลูก (1)
บทพิเศษ 1 แค่มีดาริกาที่เป็นแม่ของลูก มือหนาปัดเส้นผมที่ตกลงมาปกข้างแก้มของภรรยาสาวที่ยังคงนอนหลับใหลในห้วงนิทราไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหลังบทรักที่ชายหนุ่มมอบให้เพิ่งจบลง ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนแก้มนวลด้วยความหลงใหล ทว่าเป็นการปลุกให้ดาริกาตื่นจากภวังค์หวานเมื่อริมฝีปากไม่ได้หยุดแค่ที่แก้ม หนำซ้ำมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเอวคอดที่เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิด “พี่เต ดาง่วงและเหนื่อยจะแย่แล้วนะคะ” สาวเจ้าพึมพำพลางปรือตาขึ้นมามองสามีหนุ่ม “แต่เมียตัวหอม พี่ทนไม่ไหว” เตชินกระซิบเสียงพร่า เคลื่อนหน้าจากใบหูมายังลำคอขาวลออก่อนจะซุกไซ้ลำคอที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากเครื่องหมายที่แสดงความเป็นเจ้าของ ซึ่งเกิดจากฝีปากร้ายของเขาที่ตีตราเอาไว้ “พี่เตขา เมื่อคืนก็ทั้งคืนแล้วนะคะ ให้ดาได้พักบ้างนะ นะคะ น้า” ดาริกายกมือดันสามีหนุ่มให้ผละออกห่างก่อนจะพูดอ้อมพร้อมสายตาหวานราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังอ้อนเจ้านาย “งั้นนอนกอดก็แล้วกัน แต่คืนนี้พี่ไม่ปล่อยเหมือนตอนนี้แน่” เตชินแพ้เสียงหวานและสายตาออดอ้อ
รักร้าวภรรยา บทส่งท้าย
บทส่งท้าย เสียงคลื่นกระทบฝั่งพร้อมสายลมหอบใหญ่ที่พัดเข้าฝั่งปะทะผิวของเตชินที่นั่งอยู่บนหาดทรายสีขาวด้านข้างมีรองเท้าแตะสองคู่วางข้างกันหากแต่อีกหนึ่งคู่ไร้เจ้าของนั่งอยู่ข้างกายชายหนุ่ม เพียงไม่นานเสียงหวานใสเจ้าของรองเท้าแตะดังขึ้นจากด้านหลังของเขา เสียงเท้าก้าวเดินมาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาคลี่ยิ้มกว้างอย่างรู้ทันก่อนจะหันไปหอมแก้มหญิงสาวเมื่อเธอนั่งลงแล้วโน้มตัวสวมกอดจากด้านหลังพลางเกยคางลงบนบ่าของเขา“คิดถึงพี่เต” ดาริกาคลี่ยิ้มกว้างพูดออกไปเมื่อถูกเตชินขโมยหอมแก้ม“พี่คิดถึงมากกว่า มา มานั่งนี่” เตชินพูดพลางเอี้ยวตัวดึงแขนดาริกาให้เดินอ้อมมานั่งลงด้านหน้าระหว่างขาของชายหนุ่มก่อนจะสวมกอดเมื่อหญิงสาวเอนกายพิงลงมาอย่างทะนุถนอม“ขอบคุณนะคะพี่เต และดาก็ขอโทษที่ทิ้งพี่เตไปแบบนั้น” ดาริกาพูดขึ้นขณะที่นั่งช้อนตัวอยู่ข้างหน้าเตชินโดนที่ถูกเขาสวมกอดพลางใช้มือลูบลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยตามอายุครรภ์สิบหกสัปดาห์“พี่ไม่เคยโกรธดาเลย มีแต่จะรักและแคร์ดามากกว่า อีกอย่างเรื่องมันก็ผ่านไปสามปีกว่าแล้ว” เตชินกระชับกอดให้ดาริกาได้รู้สึกว่าเขาคิดอย่างที่พูดออกไปเพราะทั้งหมดชายหนุ่มก็มีส่
รักร้าวภรรยา บทที่ 27 เอาให้เข็ดแล้วตบท้ายด้วยรัก (3)
มีแต่จะใส่อารมณ์ใส่เธอเช่นนี้เสมอเขาผิด ใช่เขาพลาด ใช่เธอหนีไป ก็สมควร แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ที่เขาจะปล่อยเธอให้หลุดมือไปอีกเป็นแน่ เพราะเขาจะแสดงออกมาให้เธอเห็นว่าสิ่งที่เขาทำความรู้สึกที่มีมันหมายความเช่นไร และความกลัวที่จะเสียเธอไปอีกทำให้เขารีบวิ่งไปกอดรัดหญิงสาวจากทางด้านหลังทันทีเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอให้หายไปไหนได้อีกแม้ว่าทั้งเตโซและดาริกาจะโกหกหรือคิดจะเอาคืนเขากับช่วงเวลาที่ผ่านมาจนน่าหงุดหงิดและไม่น่าให้อภัย แต่เขาจะยอมปล่อยผ่านแล้วลืมมันไป เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญสำหรับเขาที่ควรจะให้ความใส่ใจมากที่สุดก็คือดาริกา...“ไอ้พี่เต! ปล่อยนะ” ดาริกาขึ้นเสียงพลางดิ้นให้สุดแรงด้วยความตกใจเมื่อถูกเตชินวิ่งเข้ามากอดจากทางด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว“ถ้าจะเรียกไอ้ไม่ต้องมีพี่ก็ได้นะ...เดี๋ยวนี้โตขึ้นเยอะเลยนะ” เตชินรัดแขนที่โอบกอดเธอจากด้านหลังแน่ขึ้นเพื่อไม่ให้เธอหลุดออกได้ง่ายๆ พลางพูดทะเล้นใส่“พี่เตปล่อย” เมื่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะปล่อยง่ายๆ จึงเสียงเข้มขึ้นพร้อมกับแรงที่พยายามสลัดตัวเองให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขา“พี่ไม่ปล่อย...น้องดา น้องดา ดา!” เตชินปฏิเสธพลางเรียกชื่อของดาริกาเสี
รักร้าวภรรยา บทที่ 27 เอาให้เข็ดแล้วตบท้ายด้วยรัก (2)
ทันทีที่ได้รับข้อความจากนักสืบว่าดาริกาขึ้นเครื่องแล้วเรียบร้อย เตชินก็แทบจะนั่งรอต่อไม่ไหวเพราะกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งที่หญิงสาวจะเดินทางมาถึงภูเก็ต และแน่นอนว่าชายหนุ่มเลือกที่จะนั่งรอจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาเครื่องลง เขาก็เลือกที่ทำตัวตามปกติเพราะอยากดูว่าพี่ชายของตัวเองคิดจะทำเช่นไรต่อเมื่อสาวเจ้าเดินทางมาถึงเตชินก้าวเดินตรงเข้าไปหาดาริกาทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวเดินจับจูงมือเด็กชายตัวน้อยออกมาจากเกทโดยที่ทุกคนทางฝั่งเตโซไม่ทันตั้งตัว กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็สายไปแล้วที่จะทำตามแผนไม่ให้เตชินได้เจอหน้าลูกก่อน มิหนำซ้ำยังทำให้ดาริกาตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ เตชินก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนของเธอทันทีที่เดินพ้นประตูขาเข้า“น้องดา”“พี่เต!”“เต น้องดา”เตโซร้องเรียกคนทั้งสองด้วยความตกใจและทำอะไรต่อไม่ถูกเมื่อน้องชายของเขาพรวดพราดเข้าไปหาโดยที่เขายังไม่ทันจะตั้งหลักทำตามแผนก่อนจะมองไปที่ดาริกาด้วยสายตาขอโทษกับความผิดพลาดเช่นนี้“แผนพี่จะทำยังไงต่อครับ” เตชินหันไปถามพี่ชายทั้งที่ยังจับแขนของดาริกาไม่ยอมปล่อยและเขาก็ไม่กล้ามองหน้าเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเงยหน้ามามองเขาอยู่ด้วยความกลัวและตอนนี้อยากจะคุยกับดาริกามา
บางทีคุณอาจจะชอบ
คู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด
ชาไทยเย็น40.1K viewsรวมเรื่องสั้นเสียวๆจบในตอน เล่ม1
เหมือนแพ45.2K viewsกับดักรัก ท่านประธานเอวดุ
ไข่มุกสีชมพู (Pink Pearl)38.3K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน124.4K viewsพ่ายรักภรรยาเดิมพัน
พันกุมภา270 viewsEx-lover สถานะแค่แฟนเก่า
wadee77 115 viewsหย่ารักซุป’ตาร์เบอร์1
พันกุมภา71 viewsหวนคืนรัก หัวใจดวงเดิม
ปทุมวดี365 views
