บทที่ 15 ความจริงค่อยๆ เปิดเผย (2)

“คุณหนู!”

เคนอุทานออกไปด้วยความตกใจเมื่อเดินเข้ามาภายในบ้านก็พบกับดาริกาที่นั่งกอดหัวเข่าเกยคางลงบนแขนของตัวเองมองมาทั้งที่เวลานี้ก็ดึกมากแล้ว

“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะพี่เคน” ดาริกาแกล้งถามออกไปทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

“คุณหนู เอ่อ คุณหนูกลับมาอยู่บ้านตั้งแต่เมื่อไรครับ” เคนไม่ได้ตอบคำถามของดาริกาแต่กลับถามกลับไปแทน

“หลายวันแล้วคะ พี่เคนยังไม่ตอบดาเลยนะคะว่าทำไมถึงตกใจที่เห็นดาขนาดนั้น” เธอตอบกลับไปพลางลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปใกล้เคนก่อนจะถามอีกครั้ง

“ไม่มีอะไรครับ ผมกลับมาไม่คิดว่าจะเจอกับคุณหนู แล้วดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่เข้านอนละครับคุณหนู” เคนปฏิเสธพลางหาข้ออ้างจนตอบได้ก่อนจะเอ่ยถามกลับอีกครั้ง

“วันนี้ดาไปกินข้าวกับหวานมาคะ” ดาริกาไม่ตอบเคนแต่เลือกที่จะพูดเรื่องที่ทำให้เคนต้องขมวดคิ้วตอบรับด้วยความงงงวย

“เอ่อ ครับ” ตอบรับด้วยความไม่เข้าใจพลางมองดาริกาที่มองมายังเขาอย่างไม่วางตา

“ดาเห็นคุณพราวมุกกำลังกินข้าว…คุณพราวมุกกำลังกินข้าวอยู่กับพี่โซ คนที่ควรจะตายไปแล้วแต่อยู่ๆ ก็มาปรากฏตัวนั่งกินข้าวกับผู้หญิงที่ไม่น่าจะสนิทสนมด้วยกันได้ พี่เคนมีข้อคิดเห็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวเงียบลงอย่างพินิจพิจารณาสีหน้าของเคนที่ยังคงมีความงุนงงแต่ก็มีชะงักเพียงแวบหนึ่งเมื่อพูดชื่อของพราวมุกออกมาแล้วจึงพูดต่อทันทีพลางถาม

“คุณหนู…” เคนอุทานเรียกดาริกาเสียงแผ่วด้วยความตกใจพลางมองสบสายตาที่ผิดหวังแกมเสียใจของเธอมาให้กับเขา

“ตอบดาได้ไหมคะ บอกควมจริงออกมา สนุกกันมากเหรอคะที่เห็นดาโง่อยู่แบบนี้ มีความสุขไหมคะที่ทำให้ดากลายเป็นคนโง่คนตลกจนน่าสมเพช!” เธอระบายแกมถามหาความจริงออกไปด้วยความอัดอั้นอย่างที่สุดด้วยน้ำเสียสั่นเครือ

สายตาหวานที่เคยมองเคนอย่าเคารพนับถือและเชื่อใจกลับแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวังและเสียความรู้สึกเมื่อพบว่าคนที่ตัวเองไว้ใจเชื่อใจมาตลอดโกหกปิดบังกันมาตลอด หลอกล้อให้เธอดูเหมือนคนโง่คนหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่างจนต้องทำตัวตามปกติทั้งที่มันช่างน่าสมเพช

เธอพยายามปกป้องทุกคนด้วยความจริงใจ พยายามชดเชยให้กับความเสียสละของทุกคน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความน่าสมเพชในตัวเธอ

ดาริกาตัดสินใจถามออกไปตามตรงกับเคนทั้งที่ได้ตกลงกับเตชินแล้วว่าจะแกล้งถามเท่านั้น แต่ระหว่างที่หญิงสาวแอบออกมาจากห้องนอนโดยที่มีชายหนุ่มนอนอยู่ข้างๆ มานั่งรอเคนอยู่สามชั่วโมง เธอได้ครุ่นคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นจึงตัดสินใจได้ว่าเธอควรพูดออกไปตามตรง

เธอยังหวังว่าเคนจะยอมพูดความจริงออกมาไม่มากก็น้อยใจให้เธอได้รู้เรื่องได้เข้าใจในสิ่งที่ทุกคนกำลังทำอยู่สักนิดก็ยังดี

ขอละนะ…พูดความจริงออกมาสักนิดก็ยังดี

“คุณหนูครับ…คนที่จะให้คำตอบคุณหนูได้ไม่ใช่ผม เอาเป็นว่าคืนนี้คุณหนูกลับขึ้นไปนอน พรุ่งนี้ผมจะพาไปเจอใครคนหนึ่งที่จะตอบคำถามคุณหนูได้ดีกว่านะครับ” เคนตอบด้วยความรู้สึกผิดและอยากจะพูดออกไปมากกว่านี้

หากแต่เรื่องที่เกิดขึ้นควรเป็นเตโซและเปมิกาที่จะเป็นคนพูดความจริงกับดาริกามากกว่า และยิ่งเห็นดวงตาที่สดใสเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสีนใจและผิดหวังยิ่งทำให้เขาแทบอดทนรอถึงพรุ่งนี้ไม่ได้เสียเอง

“ดาเชื่อคำพูดของพี่เคนได้มากแค่ไหนคะ” ดาริกาเอ่ยถามออกไปตามตรงอย่างหมดหวัง แต่เธอก็ยังเชื่อใจว่าเขาจะพูดความจริงออกมา

“เชื่อได้สิครับ เพราะพรุ่งนี้คุณหนูจะได้รู้ทุกเรื่องที่คุณหนูสงสัย” เคนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพลางสบสายตาดาริกาบ่งบอกให้รู้ว่าเขาไม่คิดโกหกอีก

“ค่ะ ดาจะเชื่อพี่เคน ดาขึ้นไปนอนก่อนนะคะ” ดาริกาคลี่ยิ้มบางส่งไปให้เคนก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

ทว่า ทันทีที่เธอเดินขึ้นมาจนถึงชั้นสองก็พบกับเตชินซึ่งยืนล้วงกระเป๋ามองมาที่เธอกับเคน ทั้งสองคนจึงหันไปมองหน้ากันก่อนจะหันกลับมามองเตชินที่ยังคงยืนนิ่งมองมาอย่างไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่เมื่อสีหน้าของเขานิ่งเฉยจนดูน่ากลัวมากกว่าจะมองสถานการณ์ในอตนนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดา

“พี่เต ยังไม่นอนเหรอคะ” ดาริกาตัดสินใจเป็นคนที่ส่งเสียงเองเพื่อลดความอึดอัดลง

“หลับไปแล้วแต่ตื่นตอนดาลุกขึ้นจากเตียง...พี่เคนรู้ใช่ไหมครับว่ากำลังโกหกผมกับดาเรื่องอะไร” เตชินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงปกติก่อนจะหันไปมองเคนพลางพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ขอโทษครับ แต่ผมพูดอะไรตอนนี้ไม่ได้...พรุ่งนี้ผมจะให้คำตอบทุกอย่างกับคุณหนูและคุณเตนะครับ” เคนยังคงให้คำตอบไม่ต่างจากที่บอกดาริกาไป

เพราะสำหรับวันนี้ของเคนแล้วเป็นวันที่หนักและมีแต่เรื่องมากมาย ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เตโซออกจากบ้านมาขึ้นรถของตนด้านหลังบ้านไม่ทันที่รถจะเคลื่อนตัวด้านหน้าบ้านเดี่ยวก็ถูกบุกรุกด้วยผู้ชายร่างกำยำสูงใหญ่สี่ห้าคนแทบจะทันที มิหนำซ้ำพฤกษ์ยังถูกยิงกลับมาอาการสาหัสจนต้องรีบพาส่งโรงพยาบาล ยังโชคดีที่เปมิกาปลอดภัยมาหาเตโซอย่างไร้รอยขีดข่วน และไม่คิดเลยว่าเขาจะกลับมาพบกับดาริกาและเตชินรอเขาอยู่เช่นนี้พร้อมกับคำพูดที่ทำให้เขาฉงนไม่น้อยว่าคนทั้งสองไปทราบอะไรมาก

แต่หากมีคำพูดออกมาเช่นนี้แล้วก็เท่ากับว่าคนทั้งสองจะต้องรู้มากพอสำควร ดังนั้นเขาจึงไม่คิดโกหกใดๆ ออกไปอีกนอกจากบอกให้คนทั้งสองเชื่อใจว่าเขาจะให้คำตอบทุกอย่าง

“ผมไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของพี่ได้มากแค่ไหน แต่หวังว่าพรุ่งนี้ผมกับดาจะได้รู้ทุกอย่างนะครับ” เตชินเอ่ยขึ้นพลางหันกลับมามองดาริกา

“...” ดาริกาทำเพียงแค่ส่งยิ้มบางไปให้เขาเท่านั้น

“ครับ คุณเตกับคุณหนูจะได้รู้ทุกเรื่องทุกอย่าง ความจริงทั้งหมด” เคนให้คำมั่นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อให้เจ้านายทั้งสองได้มั่นใจว่าเขาไม่ได้โกหกจนคิดวางแผนทำเรื่องวุ่นวายขึ้นทั้งที่ตอนนี้ทางคณินรู้เรื่องของเตโซจนเกือบไล่ตามทันแล้ว

เขาจะไม่ยอมให้เจ้านายของเขาเกิดเรื่องอันตรายขึ้นอีก ไม่ว่าจะเป็นคนไหนก็ตามเขาจะพยายามแก้ไขปัญหาในครั้งนี้เพื่อความปลอดภัยของเจ้านายให้ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

เท่าที่ลูกน้องคนนี้จะดูแลได้ด้วยชีวิตนี้ของเขา