บทที่ 15 ความจริงค่อยๆ เปิดเผย (3)

เสียงประตูห้องถูกเปิดด้วยบุคคลที่ไม่ใช่เจ้าของห้องในยามวิกาลจนอีกไม่กี่ชั่วโมงฟ้าจะสว่างทำให้เคนตื่นตัวคว้าปืนใต้หมอนเล็งไปที่บุคคลหน้าประตูห้องที่ถูกปิดอีกครั้งจนทำให้ห้องนอนของเคนกลับมามืดสนิทอีกครา แต่ทว่าเมื่อบุคคลที่บุกรุกเข้ามาในห้องส่งเสียงขึ้นเคนจึงวางปืนลงข้างตัวก่อนจะเอี้ยวตัวไปเปิดไฟที่ข้างหัวเตียงจึงทำให้เห็นเตชินกำลังยืนอยู่ปลายเตียง ยืนมือล้วงกระเป๋ากางเกงนอนมองมาด้วยสายตาเย็นชาอย่างกดดันอยู่ในที

“พาผมไปหาพี่โซก่อนที่ดาจะตื่น”

“คุณเต”

“ผมจะไม่พูดซ้ำ”

เตชินกดเสียงพูดออกไปด้วยความเคร่งขรึมเพราะก่อนที่ชายหนุ่มจะพาดาริกากลับเข้าห้อง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นที่ปลายแขนเสื้อของเคนเปื้อนเลือด จึงพอเดาได้ว่าตลอดทั้งวันที่ผ่านมาคงเกิดเรื่องขึ้นเป็นแน่และการได้เห็นเลือดที่ไม่รู้ว่าของใครทำให้เขาร้อนใจนึกกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับเตโซ แม้จะรู้อยู่ลึกๆ ว่าคงเป็นไปไม่ได้เพราะเคนคงไม่ยอมให้เจ้านายเกิดเรื่องอันตรายได้อีกครั้งเป็นแน่ และเขาก็ไม่อยากให้ดาริกาจะต้องมาเสี่ยงอันตรายอีกเป็นครั้งที่สองจากพี่ชายของเขา

เพราะตอนนี้ความทรงจำของเธอกลับมาแล้ว...

“คุณเตรู้เรื่องคุณโซตั้งแต่เมื่อไรครับ” เคนถามพลางลุกลงจากเตียงนอน

“เมื่อวาน ดาบังเอิญไปเห็นพี่โซกับมุกทานข้าวกันและผมไม่อยากให้ดาเข้ามายุ่งเรื่องนี้ไปมากกว่านี้แล้ว พาผมไปหาพี่โซเดี๋ยวนี้” เตชินตอบก่อนจะออกคำสั่งกับเคนอย่างไม่รอช้าและเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาจะไม่ยอมให้ดาริกาได้เข้ามาเกี่ยวข้องมากไปกว่าเมื่อช่วงดึกที่ผ่านมา

“ก่อนที่ผมจะพาไปเจอกับคุณโซ ช่วยตอบคำถามผมมาก่อนได้ไหมครับ” เคนถามออกไปด้วยความตงิดใจขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางของเตชินที่เคร่งเครียดกว่าปกติยามที่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

มิหนำซ้ำยังมีเรื่องก่อนหน้านี้ที่เตชินเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันราวกับคนละคนทั้งยังเอาแต่ใจร้ายกับดาริกาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้เกลียดหญิงสาวทั้งที่ไม่มีเหตุผลที่มีน้ำหนักมากพอจะให้เชื่อ

“ถามมาสิครับ” เตชินไม่คิดจะปิดบังในส่วนของตัวเองอีกต่อไปเมื่อเรื่องทุกอย่างมาไกลถึงขั้นที่เตโซต้องหลบซ่อนหลอกคนอื่นว่าตายไปแล้วแบบนี้

มันคงไม่ใช่เรื่องแค่เมื่อหกปีก่อนเป็นแน่

“คุณเตเข้าใจยังไงครับ กับเรื่องเมื่อหกปีก่อนและตอนนี้” เคนถามออกไปตามตรงในสิ่งที่ตงิดใจและสงสัยอยู่ลึกๆ ว่าสิ่งที่สังหรใจจะเป็นเรื่องจริง

“เมื่อหกปีก่อนผมแวะไปหาดาในวันที่เกิดเหตุ สิ่งที่ผมเห็นคือพี่ชายตัวเองฆ่าพ่อของดา...คนหนึ่งคือพี่ชายผม คนหนึ่งคือดา ผมพูดเท่านี้คงจะเข้าใจนะครับ” เตชินพูดออกไปอย่างไม่ปิดบังด้วยเพราะไม่มีเหตุผลที่จะปิดบังมันอีกเมื่อตอนนี้ต่างฝ่ายต่างรับรู้ได้ถึงบ้างอย่างอีกทั้งเรื่องมันเริ่มยุ่งยากมากขึ้น

เพราะสิ่งที่เขากำลังเข้าใจและเชื่อมาตลอดกำลังสวนทางกับความเป็นจริงในตอนนี้ที่เตโซซ่อนตัวจากทุกคนทั้งที่ไม่มีข่าหรือมีคนรื้อคดีมาเอาผิด จึงทำให้เตชินเกิดความสงสัยกับเรื่องราวบางสวนที่ไม่ตรงกัน

สำคัญไปกว่านั้นที่เขาเป็นน้องชายที่รู้จักทั้งเตโซและเคน

ลึกๆ แล้วเตชินเชื่อว่าทั้งเคนและเตโซไม่ได้ทำผิดแต่อย่างใดแต่ก็กำลังปิดบังเรื่องสำคัญที่ควรพูดออกมาให้กับคนที่ควรจะรู้เช่นเขา แต่เพราะในบางครั้งอย่างสิ่งที่เขามีหลักฐานยื่นให้กับตำรวจเพื่อทำสิ่งที่ผิดให้ถูกต้องกลับเงียบหายราวกับว่ามันไม่มีอยู่จริง

“ผมเข้าใจในคำตอบของคุณเต และคนที่จะตอบ ‘สิ่ง’ ที่คุณเตต้องการได้ไม่ใช่ผม” เคนพยักหน้าอย่างเข้าใจเป็นอย่างดี เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นและการกระทำของเตชินทำให้เขาเข้าใจได้อย่างชัดเจนทันทีและได้อธิบายในแต่ละการกระทำจึงตอบออกไปตามตรงให้เตชินได้รู้ว่าเขาจะยอมพาไปเจอเตโซตามที่ขอ

เพราะเขารู้ว่าเตชินกำลังปกป้องทั้งพี่ชายของตัวเองและดาริกาผู้หญิงที่เตชินให้ความสำคัญมาตั้งแต่เด็ก ปฏิบัติและให้ความใส่ใจแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เข้ามาในชีวิตของเตชิน เห็นได้ชัดจากพราวมุกที่เตชินเพียงทำแค่ให้เกียรติที่เป็นพาร์ทเนอร์และยังเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักที่มองตาก็รู้ว่าต่างคนต่างต้องการอะไรโดยไม่ต้องพูดออกมาให้มากความ สิ่งที่เตชินกระทำกับดาริกาก็เพื่อชดใช้ในสิ่งที่เตโซทำผิดด้วยความเข้าใจผิดเมื่อคิดว่าคงทำสิ่งที่ผิดพลาดกลับมาให้ถูกต้องไม่ได้ และเมื่อเรื่องราวไปเลยเถิดไปไกลแล้วจึงพยายามปกป้องพี่ชายไม่ให้กลายเป็นคนร้ายในสายตาดาริกา

หญิงสาวที่กำลังไว้ใจเชื่อใจเตโซหนำซ้ำยังให้ความสำคัญกับเตโซราวกับเป็นพี่ชายแท้ๆ ยิ่งในคืนที่เตโซถูกยิงและได้เห็นว่าดาริกาเสียใจมากแค่ไหนจึงทำให้เตชินฉุกคิดได้ว่าดาริกาให้ความสำคัญกับเตโซเป็นเหมือนครอบครัวแท้ๆ จากที่ทำครึ่งๆ กลางๆ มานานหกปีจึงแปรเปลี่ยนมาจริงจังขึ้นเพื่อให้เธอเกลียดพวกเขาจนเดินจากไป

แต่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะไม่เป็นอย่างที่เตชินคิด

อีกทั้งเขาก็ห้ามหัวใจไม่ได้อีกต่อไปเมื่อคืนนั้นเขากับเธอเกิดเลยอย่างลึกซึ่งยากที่จะแข็งใจเหมือนที่ผ่านมา เตชินรู้หัวใจตัวเองดีว่าต้องการอะไรและสิ่งไหนจะทำให้เขาพ่ายแพ้

หกปีที่เขารักษาระยะห่างพร้อมกับการกระทำที่ใจร้ายจนกระทั่งสามเดือนมานี้ที่เขาได้ใกล้ชิดกับเธอมากขึ้นถึงได้ห้ามใจตัวเองไม่ได้เหมือนแต่ก่อนและอาจจะเป็นเพราะเตโซไม่ได้อยู่เป็นสื่อกลางด้วยก็เป็นได้ ยามที่เตโซยังอยู่และคอยดูแลแทนเขาด้วยกระมังที่ทำให้เขารักษาระยะห่างได้อย่างไม่เกิดความลังเลสับสน จึงเลือกที่จะมองดูอยู่ห่างๆ ได้

จนกระทั่งเมื่อสามเดือนก่อนที่เกิดเรื่องกับเตโซทำให้ความเคยชินในการดูแลเอาใจใส่ดาริกามันค่อยๆ ปรากฎขึ้นตามสัญชาตญาณด้วยกระมัง

เขาถึงเลือกที่จะเดินเข้าไปหาเธออย่างพ่ายแพ้เฉกเช่นนี้