บทที่ 15 ความจริงค่อยๆ เปิดเผย (1)

บทที่ 15

ความจริงค่อยๆ เปิดเผย

“วันเกิดดามันอีกสองวันหลังจากคืนเมื่อหกปีก่อนไม่ใช่เหรอคะ” ดาริกาขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

“พี่มีบินไปสิงคโปร์ตรงกับวันเกิดของดาพอดี เลยให้คุณนราแวะบ้านดาก่อนในคืนนั้นแล้วพี่บังเอิญเจอธนา เพื่อนสนิทพี่ที่ได้รับคดีพ่อดา พี่เลยช่วยดูกล้องวงจรปิดแล้วเห็นพี่โซมือเปื้อนเลือดเดินออกมาจากห้องทำงานพ่อดา ในตอนนั้นพี่ให้เพื่อพี่จัดการแต่เรื่องก็เงียบ พี่เลยคิดว่าคงเป็นพี่โซที่ปิดบังตำรวจให้เงียบได้น่ะ” เตชินตอบออกไปตามตรงและมีแต่ความจริง

“ขอบคุณนะคะที่ยังรู้สึกผิดเรื่องพ่อดา...” เธอมองเขาอย่างขอบคุณด้วยใจจริงก่อนจะเงียบลงแล้วพูดขึ้นใหม่อีกครั้ง “ดาคิดว่าจะไปที่ห้างนั้นอีกคะ เผลอบังเอิญเจอพี่โซ ดาอยากรู้ความจริงว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ ทำไมพี่โซถึงปิดบังเราเรื่องที่ยังมีชีวิตอยู่”

“ดาบอกว่ามุกทานข้าวอยู่กับพี่โซใช่ไหม” เตชินถามขึ้นอีกครั้ง

“ใช่ค่ะ” ดาริกาพยักหน้าตอบ

“พี่จะแอบตามดูมุก ถ้ามุกรู้เรื่องแน่นอนว่ามุกจะต้องไปมาหาพี่โซบ่อย พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นพี่ก็เพิ่งรู้ตัวว่ามุกมักไม่ค่อยเข้ามาบริษัทเหมือนแต่ก่อนเลย” เตชินพูดขึ้นอย่างครุ่นคิดกับตัวเองเสียมากกว่าจะบอกดาริกา

“พี่เคนด้วยคะ ถ้าพี่เคนกลับมาดาจะลองแกล้งถามดูนะคะ” ดาริกาเอ่ยขึ้นอย่างออกความคิดและอดที่จะผิดหวังในตัวของเคนไม่ได้ทั้งที่เธอทั้งไว้ใจและเชื่อใจ มองเคนเป็นพี่ชายไม่ต่างจากเตโซ

“อืม” เขาพยักหน้าอย่างยอมรับพลางมองสำรวจวงหน้าของเธอด้วยความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่เธอจะต้องเข้าใกล้เคน

ทว่า ในตอนนี้เรื่องของเตโซสำคัญต่อเขาและเธอไม่ใช่น้อยยิ่งได้รู้ว่าเตโซยังมีชีวิตและซ่อนตัวปิดบังพวกเขาทั้งสองคน รวมถึงคนข้างกายที่พวกเขาไว้ใจอย่างเคนและพราวมุก ยิ่งทำให้ดาริกาและเตชินรู้สึกสับสนไปหมดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ยิ่งกังวลมากขึ้นเมื่อไม่รู้เลยว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นหรือไม่หากเตโซยังมีชีวิตอยู่เช่นนี้

เตชินรู้สึกเป็นห่วงดาริกาขึ้นมาฉับพลัน...

แม้จะรู้ว่าพี่ชายของตัวเองไม่ใช่คนเลวร้ายมากขนาดไม่สนใจความผูกพันตลอดหกปีที่ผ่าน แต่เขาก็ใช่ว่าจะรู้จักพี่ชายดี ดังนั้นการที่พบว่าเตโซยังมีชีวิตอยู่โดยที่ปิดบังทุกคนเช่นนี้ทำให้เตชินอยู่นิ่งเฉยไม่ได้ เกิดความเป็นห่วงดาริกามากขึ้นหากเตโซรู้ว่าหญิงสาวจำความได้ทั้งหมดแล้วมิหนำซ้ำยังสามารถรื้อคดีพ่อของเธอกลับขึ้นมาใหม่ได้เพราะเธอถูกกันเป็นพยานในที่เกิดเหตุตั้งแต่แรก

ถึงจะตกลงกันแล้วว่าจะร่วมมือกับเธอเรื่องของเตโซสืบหาความจริง แต่เขาก็อดห่วงไม่ได้และเขาจะต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

ปกป้องเธอจากพี่ชาย...หน้าที่ของเขาในตอนนี้

เพราะชีวิตของเธอมีค่าสำหรับเขาเกินกว่าจะยอมให้เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับสาวเจ้าได้ ต่อให้ต้องกลายเป็นศัตรูกับพี่ชายเพื่อปกป้องเธอ เขาก็ยอม...

ขอเพียงเธอยังมีชีวิตและกลับมาเป็นคนที่สดใสเหมือนเมื่อก่อนก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

สายตาหม่นหมองมองบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัวเพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นคนของคณินหรือคนของเตโซ เปมิกากำมีดเอาไว้ในมือแน่นเพื่อตั้งรับหากอีกฝ่ายคิดเข้ามาทำร้ายเธอ ทั้งที่ดูดีแล้วว่าจะไม่มีใครตามมาได้แต่ไม่คิดเลยว่าอีกครึ่งชั่วโมงต่อมาหลังกลับมาจากข้างนอกผู้ชายหน้าบึ้งคนนี้จะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทางคุกคาม

“คุณเปมิกาใช่ไหมครับ” พฤกษ์เอ่ยถามออกไปเสียงเรียบร้อยและพยายามทำตัวให้เป็นมิตรกับอีกฝ่าย

เพราะการที่เขาปรากฏตัวทำให้หญิงสาวเกิดความหวาดระแวงจนคว้ามีดมาถือเพื่อป้องกันตัว และเขาก็ไม่อยากทำให้สาวเจ้าบาดเจ็บหรือตัดสินใจหนีไปอีกจนตามตัวยากหรือไม่ก็อาจถูกคนของคณินเจอตัวจนเกิดเรื่องร้ายก่อน

“แกเป็นใคร” เปมิกาเอ่ยถามพลางขมวดคิ้วด้วยความระแวงมองไปที่พฤกษ์

แม้ชายหนุ่มจะมีท่าทางคุกคามแต่ก็ดูสุภาพเกินกว่าจะเป็นของคณินเช่นกัน เธอจึงถามออกไปเพื่อยั่งเชิงอีกฝ่ายก่อนจะลดท่าทีระแวงลงเมื่อชายหนุ่มให้คำตอบพร้อมกับพูดชื่อของใครอีกคนที่เธอตั้งใจจะออกตามหาในวันพรุ่งนี้ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายตามเธอเจอได้อย่างไรและยังตามเจอก่อนคนของคณิน

“ผมพฤกษ์ คนสนิทของคุณเตโซครับ” พฤกษ์ตอบออกไปตามตรงอย่างไม่ปิดบังจนทำให้เปมิกาเกิดระแวงหนัก

“คุณเตโซ? ฉันจะเชื่อแกได้ยังไง” แม้จะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งแต่เธอก็ยังถามออกไปเพื่อความแน่ใจ

“ธิรงค์ตายแล้วครับ และหลักฐานทุกอย่างที่คุณโซมีในตอนนี้ก็คือวิดีโอการประชุมกับคลิปแอบถ่ายในวันเกิดเหตุและพยานบุคคลที่จะเอาผิดคณินกับศศินครับ ถ้าเป็นคนของคณินผมคงไม่ยืนคุยกับคุณเปรมอย่างใจเย็นแบบนี้แน่ครับ” เตโซอธิบายออกไปและยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่เข้าไปใกล้ให้เธอตกใจจนกลัวขึ้นมา

“ถ้ามีจริงก็ต้องรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าคุณธนากร พูดออกมา” เปมิกาเอ่ยถามออกไปทั้งที่รู้ว่ามันเป็นคำถามโง่ๆ แต่จะมีคนที่ตอบได้อยู่หนึ่งคนว่าใครกันแน่ที่ฆ่าธนากร

มีแค่เพียงหนึ่งคนเท่านั้น

หรือหากเป็นคนของเตโซแล้วมีหลักฐานจริงๆ แน่นอนว่าจะต้องเปิดดูคลิปวิดีโอ แต่ไม่ว่าพฤกษ์จะตอบได้หรือตอบไม่ได้ก็ทำให้เธอเชื่ออยู่ดีว่าชายหนุ่มเป็นคนของเตโซแน่นอน เพราะพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์กับใครอีกคนที่จับมือเธอค่อยๆ กรีดปลายมีดที่แหลมคมลงบนคอของธนากร

แน่นอนว่าคำตอบของคนคณินจะเป็นการบังคับมากกว่าถามตอบเช่นนี้

“ผมไม่ทราบครับ วิดีโอในคืนเกิดเหตุกับคุณธนากร คุณเตโซเพียงคนเดียวที่ได้ดูเพราะเป็นเหตุการณ์ที่ไม่ควรมีใครได้เห็นความโหดร้ายนั้นครับ” พฤกษ์ยังคงตอบออกไปตามตรง

“ใช่! มันโหดร้ายและชั่วจนเกินจะเยียวยา...” เปมิกาขึ้นเสียงอย่างหัวเสียและโกรธแค้นคนคนนั้นก่อนจะเงียบลงแล้วลดมือที่ถือมีดลงอยู่ในระดับข้างกายแล้วถามออกไป “คุณโซอยู่ที่ไหนรอ...ฉันตัดขาดกับโลกภายนอกเพื่อป้องกันไม่ให้คนของคณินตามตัวเจอ จนไม่รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ผมจะพาไปครับ ระหว่างทางผมจะอธิบายสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นตลอดหกปีที่ผ่านมาให้ฟัง คุณเปรมพร้อมจะเชื่อใจแล้วไปกับผมหรือเปล่าครับ” พฤกษ์เอ่ยถามออกไปเพื่อสร้างความเชื่อใจให้กับเปมิกาอีกครั้ง

“ฉันเชื่อใจคุณ แต่คุณแน่ใจใช่ไหมว่าไม่มีคนของคณินตามมา” แม้จะเชื่อใจพฤกษ์แล้วแต่ก็ยังระแวงคนของคณิน

“ผมไม่มั่นใจ แต่จะพยายามพาคุณเปรมไปหาคุณเตโซให้ปลอดภัยและไม่ถูกคนของคณินเจอตัวครับ” พฤกษ์ให้สัญญาด้วยความมั่นใจอยู่ครึ่งหนึ่งเพราะตอนนี้ทางฝั่งตนนำอยู่หนึ่งก้าว

“ฉันจะเชื่อใจและไว้ใจคุณ” เปมิกาพยักหน้าแล้วปามีดทิ้งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้พฤกษ์เพื่อให้เขารีบพาเธอไปพบกับเตโซด้วยความร้อนใจ

และหวังว่าจะไปหาเตโซได้อย่างไร้ขวางหนามหรือเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้น

“ผมจะดูแลคุณเปรมตลอดทางไปหาคุณโซให้ดีที่สุดครับ” พฤกษ์ให้คำมั่นอีกครั้งกับเปมิกาและตัวเองก่อนจะพาสาวเจ้าเดินไปทางด้านหลังบ้าน

ซึ่งเป็นเส้นทางที่พฤกษ์เข้ามาและยังเป็นเส้นทางที่เปมิกาใช้เข้าออก