บทที่ 23 จุดจบ (3)

ดาริกามองบ้านเดี่ยวสองชั้นซึ่งตั้งอยู่แถวชานเมืองที่โดยรอบมีทั้งโรงงานบ้านคนไม่หนาตาเท่าในเมืองหรือเขตรอบนอกที่ไม่ใช่ชานเมืองเท่าไร หญิงสาวยืนรอไม่นานก็มีผู้ชายแปลกหน้าเดินออกมาจากประตูบ้านซึ่งเธอเดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นลูกน้องที่หนีไปกับศศินได้ในวันนั้น เธอมองอย่างระแวงก่อนจะยอมเดินตามเข้าไปด้านในบ้านเมื่อเห็นศศินเดินมายืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านด้านในส่วนของบ้านเดี่ยวเท่านั้น หญิงสาวมองเพื่อที่เคยแสนดีของเธอด้วยแววตาปกติหากแต่ภายในใจกำลังรู้สึกสับสนวุ่นวายกับคนตรงหน้าที่เหมือนจะรู้จักแต่เธอก็ไม่ได้รู้จักเลยสักนิด

ศศินในตอนนี้ไม่เหมือนกับศศินที่เคยรู้จักในฐานะเพื่อนอย่างที่ผ่านมาเลยสักนิด ราวกับว่าคนคนนี้ไม่ใช่เพื่อนที่เธอรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม คนคนนั้นเป็นเพื่อนที่มีรอยยิ้มมีเสียงหัวเราะและเป็นคนดีที่เธอเชื่อใจสนิทใจมาตลอด

“ดา ขอบคุณนะที่ยอมมาหาเรา” ศศินคลี่ยิ้มส่งไปให้เหมือนที่เคยทำยามที่ยิ้มให้กับเธอเหมือนเมื่อก่อน พลางยื่นมือไปจะคว้ามือของสาวเจ้า

ทว่า ถูกดาริกาดึงมือตัวเองหนีก่อนจะพูดขึ้นถามหาเปมิกาเมื่อตั้งแต่เดินเข้ามายังไม่เห็นเปมิกาจนกระทั่งเธอเดินเข้ามาภายในบ้านในส่วนประตูแล้วก็ตาม ก็ยังไม่เห็นทั้งที่สามารถมองผ่านหน้าต่างบ้านจากข้างนอกได้ ศศินมองมือของตัวเองและสาวเจ้าก่อนจะดึงมือของตัวเองกลับก่อนจะตอบคำถาม

“พี่เปรมอยู่ไหน” เธอมองเขาด้วยสายตานิ่งที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ เพราะไม่อยากทำให้เขาจับได้ว่าเธอทั้งกลัวและประหม่าแค่ไหนจนอาจจะทำให้แผนที่วางไว้พังลงหากควบคุมอารมณ์กับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้

หากเป็นเมื่อก่อนดาริกาคงไม่รู้สึกเช่นนี้เลยถ้าศศินไม่ได้เป็นคนที่ร้ายได้ขนาดนี้ เธอไม่เข้าใจเลยว่าศศินเปลี่ยนเป็นคนละคนได้แบบนี้เพราะคนเป็นพ่อหรือเพราะจิตใต้สำนึกของตัวเองกันแน่ และช่วงเวลาที่ผ่านมาเกือบยี่สิบกว่าปีที่ได้รู้จักกันคงเป็นการแสแสร้งแกล้งทำมาตลอด

ทั้งที่เธอเชื่อใจเพื่อนคนนี้ยิ่งกว่าใคร…

“อยู่ในห้อง ดา เรา…” ศศินตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติเฉกเช่นที่ผ่านมาก่อนที่ดาริกาจะทราบเรื่องทั้งหมดที่เขาทำ

“พาเราไปหาพี่เปรม ปล่อยพี่เปรมอย่างปลอดภัย แล้วเราค่อยมาคุยกันนะศิน” ดาริกาพยายามทำใจดีสู้เสือทั้งที่ในใจกำลังเต้นกระหน่ำด้วยความกลัวแกมประหม่า

แม้ว่าการแสดงความไม่พอใจและโกรธจะเป็นสิ่งที่เธอควรแสดงออกมา แต่ในตอนนี้ยังมีเปมิกาเป็นคัวประกัน เธอจะไม่ยอมเสี่ยงให้ใครต้องเป็นอันตรายอีกแล้ว ทั้งเตชินทั้งเตโซก็ถูกศศินทำร้ายและในตอนนี้เปมิกากำลังถูกศศินทำร้ายอีกครั้ง

ทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งที่รักตัวเองซ้ำไปซ้ำมาแย่างไม่ไยดี

ผู้ชายแบบนี้นะหรือที่สมควรจะถูกรัก…

“ได้ เรายอมทำตามที่ดาต้องการทุกอย่าง...ไปพาเธอออกมา ดาไปนั่งลงก่อนดีกว่าไหม” ศศินคลี่ยิ้มราวกับคนละคนก่อนหน้า

“พี่เปรม!” ดาริกาตกใจเมื่อได้เห็นหน้าของเปมิกาซึ่งมีรอบช้ำตามใบหน้าบ่งบอกให้รู้ว่าถูกทำร้ายร่างกายระหว่างที่กำลังเดินเข้าไปด้านในเมื่อจะนั่งรอ เธอจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปหาพี่สาวบุญธรรมทันทีด้วยความเป็นห่วงแกมโกรธ

“ดา ดาจะมาทำไม” เปมิกาจับแขนน้องสาวพูดด้วยความโกรธเพราะความเป็นห่วงสาวเจ้า

“ดาจะไม่ยอมให้ใครต้องมาเดือดร้อนกับเรื่องนี้อีกแล้วค่ะ พี่เปรมออกไปจากที่นี่นะคะ ดาจะคุยกับศินเอง ดาเชื่อว่าศินคงไม่ทำร้ายดาหรอกคะ” ดาริกาตอบพี่สาวอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปมองศศินซึ่งยืนมามองในท้ายประโยค

“ไม่ มีจะไม่ไปไหนจนกว่าดาจะออกไปจากที่นี่เหมือนกัน รู้หรือเปล่าที่ศินเรียกดามาที่นี่ไม่ใช่เพราะพี่ แต่เพราะศินจะพาดาข้ามประเทศหนีคดีไปอยู่ด้วยกับศิน พี่ไม่ยอมให้เกิดขึ้นแน่” เปมิกาพูดออกไปตามตรงซึ่งดาริกาก็พอจะคาดเดาได้ แต่ไม่คิดเลยว่าศศินจะถึงขั้นคิดจะพาเธอข้ามประเทศหนีคดี

“พี่เปรม เชื่อดานะคะ ขอดาได้คุยกับศิน ได้ทำข้อตกลงและเป็นคนจัดการเรื่องนี้ก่อน ดาอยากให้มันจบๆ สักที ดาเหนื่อยแล้วที่จะต้องมาระแวงที่จะต้องมากังวลว่าจะมีใครมาเจ็บตัวหรือต้องตายเพราะพวกเราอีก ดาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว” ดาริกาเรียกเปมิกาอย่างอยากให้อีกฝ่ายได้สติมากกว่านี้ก่อนจะพูดออกไปในสิ่งที่หญิงสาวครุ่นคิดมานานจนตัดสินใจได้ในที่สุด

“ดา...” เปมิกาเข้าใจในสิ่งที่ดาริกาพูดออกมา ยิ่งเห็นแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นอย่างไม่ใช่ตัวดาริกาด้วยแล้วจึงรู้สึกได้ถึงการมาในครั้งนี้มีความแอบแฝงเป็นแน่

“ดาขอนะคะ ให้ดาได้เป็นคนคุยกับศิน เคลียร์ทุกอย่างด้วยตัวเอง” ดาริกาย้ำอีกครั้งพลางสบสายตาของเปมิกาอย่างมุ่งมั่น

“ได้ แต่พี่จะไม่ไปไหน พี่ยอมให้ดาได้เครียร์กับศินแต่พี่ก็จะอยู่ด้วย พี่ขอนะ พี่ทำร้ายดามามากพอแล้ว ขอให้พี่ได้อยู่ปกป้องดานะ พี่ขอ” เปมิกาแม้จะยอมทำตามที่ดาริกาต้องการแต่ก็ไม่ยอมหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวอย่างที่เคยทำมา

ทิ้งดาริกาเอาไว้แล้วเอาตัวเองรอด มันหมดเวลาของความอ่อนแอแล้ว เธอจะต้องเข้มแข็งปกป้องดาริกาซึ่งเป็นสิ่งที่เธอควรทำมันมานานแล้วตั้งแต่เมื่อหกปีก่อน

เธอจะไม่ทิ้งดาริกาให้อยู่เพียงลำพังอีกแล้ว...ไม่มีวัน

“แต่พี่เปรมคะ ดาไม่...” ดาริกาคิดปฏิเสธเพราะเปมิกาเจ็บปวดมาเยอะเกินไปแล้วที่จะยอมรับความเจ็บปวดได้อีก

“พี่รู้ว่าดาเป็นห่วงพี่ แต่พี่เคยทิ้งดาให้อยู่ลำพังกับอดีตที่เป็นฝันร้ายของดามานานกว่าหกปี ถึงเวลาแล้วที่พี่จะต้องอยู่ปกป้องตอบแทนพ่อแม่ของดาเถอะนะ พี่ขอ” เปมิกายิ้มบางเพื่อบอกให้รู้ว่าความรู้สึกของเธอจะไม่เป็นไร

“ก็ได้ค่ะ” ดาริกามองสบสายตาเปมิกาอีกครั้งก่อนจะยอมตกลงออกไปแม้ในใจจะรู้สึกไม่ดีขึ้นมาแปลกๆ อย่างที่อิบายไม่ถูก

“ขอบคุณนะ พี่จะปกป้องดาให้ได้ พี่จะไม่ยอมให้ดาจะต้องเป็นอะไรไปหรือจมอยู่กับสิ่งที่พี่เคยทำอีกต่อไปแล้ว พี่สัญญา” เปมิกาส่งยิ้มบางให้กับดาริกาก่อนจะมองเลยไปที่ศศินซึ่งยังคงมองมาที่เธอกับดาริกาไม่วางดา

แม้สายตาที่ได้รับจะไม่ได้อบอุ่นอย่างที่เขาใช้มองดาริกาก็ตาม