บทที่ 23 จุดจบ (4)

เตชินนั่งมองหน้าจอโน้ตบุ๊คที่ตั้งอยู่บนตักของธนาด้วยความร้อนใจกับภาพที่เห็นศศินใกล้ชินดาริกามากเกินไปแม้ก่อนหน้านี้ที่เตโซพาชายหนุ่มมาทันก่อนที่หญิงสาวจะเข้าไปหาศศินจนทราบแผนการทั้งหมดแล้วก้ตามแต่ก็ยังอดเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอไม่ได้ไม่ต่างจากคนเป็นที่ชายที่แม้จะนั่งนิ่งมองภาพวิดีโอไม่แสดงอากัปกิริยาใดๆ ออกมาแต่ข้างในใจรู้สึกเป็นห่วงจนอยากตามเข้าไปให้อยู่ใกล้มากกว่านี้

ถึงสาวเจ้าจะยอมบอกความจริงว่าศศินติดต่อมาถึงได้ส่งตำรวจให้มาหาเธอก่อนด้วยเพราะเตโซจะต้องวนรถกลับไปรับเตชินที่โรงพยาบาล ทันทีที่ธนามาถึงก่อนก็รีบจัดการซ่อนกล้องที่กระดุมเสื้อของดาริกาทันทีพร้อมกับเครื่องดักฟังของทางตำรวจที่ต่างหูขนาดเล็กแต่ก็ไม่เล็กมากเพียงแค่อยู่ในขนาดที่ไม่เป็นที่สังเกตได้ง่าย

แผนของดาริกาทุกคนออกความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่าอันตรายหากศศินจับได้ว่าหญิงสาวกำลังหลอกล่อให้ศศินติดกับด้วยการเข้าไปเป็นแลกตัวกับเปมิกาด้วยการทำข้อตกลงกับอีกฝ่ายทั้งที่เป็นสิ่งที่ดาริกาจะไม่ยอมทำตามแน่นอน หากยอมโดยง่ายก็จะทำให้เกิดข้อกังขาในใจของศศินได้ ใช่ว่าจะมีแค่เตชินกับเตโซที่รู้จักดาริกายังมีศศินที่รู้จักนิสัยใจคอสาวเจ้าดีไม่ต่างจากคนทั้งสอง ทุกคนจึงอดเป็นห่วงแกมกังวลไม่ได้ว่าศศินจะจับได้ แต่ยังโชคดีที่เปมิกาไม่ยอมเดินออกมาจากบ้านตามคำพูดของดาริกาจึงทำให้ลดความกังวลในใจลงมาได้บ้าง

“ไอ้เต เลือดออก...ที่หลังด้วย” ธนาที่ชำเลืองตาเห็นเลือดซึมที่แขนของเพื่อนจึงทักขึ้นพลางดันหัวไหล่ของเพื่อนเพื่อที่จะมองเห็นด้านหลังก็พบว่าแผลของเพื่อนปริแตกจนเลือดออก

“พี่จะให้เคนพาเตกลับโรงพยาบาล” เตโซยืดหลังตรงทันทีพลางมองน้องชายด้วยความเป็นห่วง

“นั่นสิ ควรอยู่โรงพยาบาล เพิ่งฟื้นแล้วฝืนมาที่นี่ทำไม มีทั้งพี่โซมีทั้งตำรวจ น้องดาไม่มีทางเป็นอันตรายได้หรอก” ธนาสำทับเตโซทันทีด้วยความเป็นเพื่อนที่เพิ่งฟื้นจากที่นอนไม่ได้สติมาหลายวัน ทั้งยังแผลก็ยังไม่หายสนิทดีจนตอนนี้เลือดซึมออกมาเพราะเคลื่อนไหวร่างกายมากเกินไปและยิ่งเพื่อนยังอยู่ในเครื่องแบบคนไข้ของโรงพยาบาลก็ยิ่งเห็นเลือดได้ชัดเจน

ทว่า เมืองทั้งเตโซและธนาสังเกตสีหน้าของเตชินก็พบว่าใบหน้าของชายหนุ่มซีดมากขึ้นจนน่าเป็นกังวล ทั้งยังมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมอย่างเห็นได้ชัดแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวกำลังต่อสู้กับร่างกายที่กำลังอ่อนแออยู่

“ผมจะกลับก็ต่อเมื่อดามานั่งอยู่บนรถตู้คันนี้” เตชินดื้อดึงขึ้นมาฉับพลันทว่าสายตาก็ยังคงมองวิดีโอแม้จะไม่เห็นดาริกาทั้งตัวแต่มุมมองของกล้องยังอยู่ในจุดที่สาวเจ้ายืนอยู่ก็ทำให้เขาอุ่นใจเล็กน้อย

“เตอย่าดื้อได้ไหม” เตโซดุน้องชาย

“อย่างที่ผมบอกพี่ไป ถ้าผมไม่ได้อยู่ที่นี่ผมก็จะหาทางมาที่นี่ให้ได้” เตชินพูดทั้งที่สายตาเอาแต่จ้องมองวิดีโอ

“งั้นผมจะให้ตำรวจอีกนายมาช่วยดูแผลให้นะครับพี่โซ ทันทีที่เรื่องจบผมจะให้คนไปส่งมันที่โรงพยาบาลทันที” ธนาซึ่งรู้จักเพื่อนดีว่าดื้อแพ่งแค่ไหนถ้าได้ตั้งใจมุ่งมั่นเรื่องไหนแล้ว

“ทำตามที่ธนาบอกเถอะครับ ผมจะยอมให้คนมาดูแผลให้แต่ไม่มีทางกลับไปแน่” เตชินหันกลับไปพูดกับเตโซพลางสบสายตาให้รู้ว่าต่อให้เขาจะต้องหมดสติไปอีกครั้งก็จะไม่มีทางไปจากที่นี่จนกว่าดาริกาจะออกมาจากบ้านหลังนั้น

“ก็ได้ พี่ฝากธนาช่วยจัดการทีนะ” เตโซยอมในที่สุดก่อนจะมองเลยไปที่ธนา

“ได้ครับ” ธนาตอบรับก่อนจะเปิดประตูรถลงไปหาตำรวจในส่วนที่เป็นแพทย์สนามจำเป็นทันที

หลังจากธนาลงจากรถไปทั้งสองพี่น้องก็หันกลับมาจนใจสถานการณ์ต่อทันทีโดยที่รถตู้อีกคันก็มีหัวหน้าของธนานั่งอยู่เพื่อรอเวลาเข้าจับกุมศศิน ทุกคนที่เฝ้ารอเวลาอยู่ข้างนอกบนรถตู้สีขาวซึ่งจอดห่างจากบ้านของศศินเพียงห้าร้อยเมตรเท่านั้นโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันรู้ตัว คนบนรถทั้งสองคนต่างตั้งใจดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้านในอย่างตั้งใจเมื่อตอนนี้ศศินให้ดาริกาและเปมิกานั่งลงเพื่อเจรจา

“เราไม่อยากเสียเวลา ดาคงเข้าใจเราใช่ไหม...ใช่ อย่างที่ดาได้ยิน ดาจะต้องไปกับเรา พี่สาวดารวมถึงทุกคนที่ดาเป้นห่วงจะปลอดภัย” ศศินพูดขึ้นอย่างไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้

“ถ้าเราไม่ไปกับศินล่ะ ศินจะปล่อยคนอื่นไปไม่ได้เลยเหรอ จะต้องให้ใครต่อใครต้องมาตายเพียงเพราะความโลภความเห็นแก่ตัวของศินแบบนี้งั้นเหรอ แล้วพ่อกับแม่เราล่ะ ศิน...ศินทำไมแบบนั้นไปทำไม เราไม่เข้าใจศินจริงๆ ศิน” ดาริกาขมวดคิ้วยุ่งเล้กน้อยด้วยความไม่เข้าใจยิงคำถามออกไป

เธอยังหวังอยู่นิดๆ ว่าเพื่อนอย่างศศินที่เธอเคยรู้จักสมัยเด็กยังมีอยู่ในจิตใจของศศิน

หากทว่า...ศศินเพื่อนที่แสนดีของเธอคงตายจากไปนานแล้วตั้งแต่หกปีกว่า หรือไม่ก็มากกว่านั้นกระมัง