บทที่ 27 เอาให้เข็ดแล้วตบท้ายด้วยรัก (1)

บทที่ 27

เอาให้เข็ดแล้วตบท้ายด้วยรัก

ดาริกาเดินจับจูงมือเล็กของลูกชายตัวน้อยวัยหนึ่งขวบเดินออกมาจากเกทหลังเรียนจบมาได้สามเดือนหญิงสาวก็ตัดสินใจเดินทางกลับประเทศไทยเพื่อกลับมาอยู่บ้านและเริ่มทำงานของตัวเองตามที่ได้สัญญาไว้กับเตโซ และในวันนี้คือวันที่เธอกลับถึงประเทศไทยด้วยความกลัวอยู่ลึกๆ หากบังเอิญเจอเตชิน แม้เตโซจะรับปากแล้วว่าจะเป็นคนมารับเธอกับหลานด้วยตัวเองก็ตาม

แต่จะไว้ใจได้แค่ไหนกันเล่า

“มามี้ฮะผมอยากเจอคุณลุงแล้วฮะ” เสียงเล็กของลูกชายดังขึ้นพร้อมกับเงยหน้าไปมองผู้เป็นแม่ด้วยความตื่นเต้นกับการเดินทางมาเยือนประเทศไทยครั้งแรงของเด็กชายตัวน้อย

“ติดคุณลุงแบบนี้ ไม่กลัวคุณพ่อน้อยใจหรือครับ” ดาริกาหยุดเดินแล้วย่อตัวลงไปหาลูกชายแล้วพูดแซวพลางปัดเส้นผมของเด็กชายอย่างทะนุถนอม

“ไม่ฮะ ปะป๋าไม่น้อยใจ ปะป๋าจะรักผมฮะ” ตุลธรยิ้มกว้างตอบผู้เป็นแม่เสียงใส

“เก่งจังเลยนะครับลูกชายแม่ อย่าลืมนะครับว่าจะต้องทำยังไง ส่วนคุณลุงคง…” ดาริกายิ้มรับคำพูดของลูกชายพลางยีเส้นผมด้วยความเอ็นดูก่อนจะชะงักเมื่อเสียงเรียกเข้าดังขึ้น เมื่อเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูชื่อบุคคลที่ต่อสายเข้ามาก็กดรับสายทันทีอย่างไม่ลังเล

“น้องดา ถึงแล้วใช่ไหม” เตโซถามออกไปทันทีเมื่อหญิงสาวกดรับสาย

“เพิ่งออกจากเกทมาเลยคะ พี่โซมีอะไรหรือเปล่าคะถึงโทร. มา แล้วยังไม่ถึงเหรอคะ หรือผิดคำพูดให้พี่เตมารับแทนคะ” ดาริกาตอบก่อนจะถามกลับไปด้วยความหวั่นใจว่าเตโซจะเปลี่ยนใจเอาใจช่วยเตชินแทนที่จะทำตามแผนเดิมเพื่อให้คนปากไม่ตรงกับใจได้เปิดเผยความรู้สึกออกมาเสียที

“เปล่า ถึงเตจะเป็นน้องชายพี่แต่พี่ก็รักหลานมากกว่า พี่จะบอกว่าพี่ให้ป้าแก้วตาไปรับดากับตุลบินมาภูเก็ต ผิดแผนนิดหน่อย” เตโซพูดออกไปด้วยเสียงกลั้วหัวเราะก่อนจะบอกให้ดาริกาได้รู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของแผน

“ผิดแผนยังไงเหรอคะ” ดาริกาขมวดคิ้วถามพลางยื่นมือไปกุมมือลูกชายเอาไว้แล้วลุกขึ้นยืน

“พอดีเตมีเซ็นสัญญาการค้าที่ภูเก็ตน่ะ พี่เองก็เลี่ยงไม่ได้เลยต้องมา อ้อ พี่ลืมบอกดาว่าเตจ้างนักสืบเอกชนตามหาดาด้วย ทางนักสืบดันสืบได้ว่ามีตั๋วบินมาภูเก็ตเป็นชื่อดา เตเลยบินมาตามหาดา ตอนนี้กำลังดักรออยู่ที่สนามบิน พี่เลยคิดว่าดามาที่นี่แล้วทำให้เตพูดออกมาเลยก็ได้ ส่วนหลานพี่จะให้มุกเรียกความสนใจแล้วพี่จะรีบไปรับหลานออกมาก่อนไม่ให้เตได้รู้ในตอนนั้น โอเคไหมน้องดา” เตโซตอบข้อสงสัยของดาริกาก่อนจะอธิบายให้หญิงสาวได้เข้าใจว่าผิดแผนเช่นไร

เมื่อก่อนจะถึงวันที่ดาริกาจะมาถึงเตชินและเตโซจะมีนัดคุยทำสัญญากับคู่ค้ารายใหญ่ที่ยอมทำสัญญาทั้งบริษัทของตนกับบริษัทของดาริกาจึงต้องเดินทางมาภูเก็ตพร้อมกับแจ้งเรื่องดาริกาให้ป้าแก้วตาได้ทราบเรื่องเมื่อการมาภูเก็ตกินเวลาอยู่หลายสัปดาห์ เขาจึงตัดสินใจซื้อตั๋วให้จนลืมระวังตัวไปเลยทั้งที่อยากจะจัดฉากให้ทั้งสองคนบังเอิญมาเจอกัน ซึ่งทำให้พลาดถูกนักสืบของเตชินสืบหาจนเจอ

ทว่า เตโซไม่รู้เลยว่านักสืบเอกชนที่เตชินจ้างนั้นก็รอเก็บภาพของดาริกส่งไปคอนเฟิร์มกับเตชิน และในตอนนี้นักสืบกำลังถ่ายรูปส่งไปให้เตชินพร้อมคำรายงานที่ว่าเธอเพิงเดินทางมาจากอังกฤษพร้อมกับเด็กชายตัวน้อยที่คาดว่าคงเป็นลูกชาย ไม่วายส่งข้อความไปบอกให้เตชินได้ฉุกคิดถึงหน้าตาของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนข้างกายหญิงสาว

“ดาไม่มีปัญหาคะ ดาเองก็อยากจะได้ยินจากปากพี่เตแล้ว อีกอย่างตาหนูแกก็คงอยากเจอพ่อของเขาแล้ว” ดาริกาตอบรับพลางยกมือมาลูบศีรษะลูกชายอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม

“โอเค ป้าแก้วน่าจะถึงแล้ว รอป้าแก้วนะเพราะตั๋วพี่ทิ้งไว้ให้ที่ป้าแก้ว” เตโซโล่งใจขึ้นมาเปาะหนึ่งก่อนจะแจ้งให้สาวเจ้าได้รู้ว่าแค่เพียงรอป้าแก้วตาเท่านั้น

“โอเคคะพี่โซ…เอ่อ พี่โซคะ ตาหนูอยากคุยด้วยคะ” ดาริการับคำก่อนจะก้มมองลูกชายที่เขย่าแขนของเธอเพราะอยากคุยกับเตโซ

“ได้สิ ทางนี่พี่สะดวกอยู่แล้ว” เตโซไม่อิดออดที่จะคุยกับหลานชาย

“สวัสดีครับคุณลุง…” ตุลธรรับโทรศัพท์มือถือจากผู้เป็นแม่แล้วกรอกเสียงใส่ตามประสาเด็กกับคนปลายสายทันทีที่ดาริกายื่นมาให้

ซึ่งเป็นพอดีกับที่ป้าแก้วตาเดินเข้ามาพร้อมกับเคนแล้วเอ่ยทักทายดาริกาทันทีอย่างไม่คอข้าในขณะมี่ตุลธรยังคุยโทรศัพท์กับคนเป็นลุงไม่หยุด

“คุณหนู ตายๆ ซูบผอมมากเลย ป้าใจจะขาด ไม่ได้เจอไม่ได้ติดต่อกับคุณหนูเลย สบายดีนะคะ ป้าคิดถึงมากๆ เลยคะ” ป้าแก้วตาพูดพลางตรงเข้าไปสวมกอดดาริกาด้วยความคิดถึง

“ดาสบายดีคะ ขอบคุณนะคะป้าแก้วตา” ดาริกาตอบรับด้วยคำพูดและสวมกอด

“ดีแล้วคะ ดีแล้ว เอาไว้กลับจากภูเก็ตป้าจะทำของโปรดให้นะคะ แล้วตาหนูเล็กของป้าล่ะคะ” ป้าแก้วตาพูดอย่างเอาใจก่อนจะถามหาเด็กชายตัวน้อย

“ตุลครับ สวัสดีป้าแก้วก่อนครับ กำลังคุยกับพี่โซน่ะคะ” ดาริกายิ้มแล้วก้มมองลูกชายที่เอาแต่คุยกับเตโซก่อนจะพูดเพื่อจะแนะนำให้ป้าแก้วตาและเคนได้รู้จักอย่างเป็นทางการ

ทว่า ภาพที่ดาริกากำลังพูดคุยหัวเราะกับป้าแก้วตาและเคนโดยมีเด็กชายตัวน้อยซึ่งเป้นที่สนใจของคนทั้งสองที่มาใหม่เป็นอย่างมากกำลังถูกนักสืบมือดีเอกชนเก็บภาพและวิดีโอส่งไปให้เตชินซึ่งกกำลังนั่งรอเวลาอยู่ที่ร้านกาแฟไม่ไกลจากสนามบิน ซึ่งชายหนุ่มเลื่อนดุภาพและวิดีโอด้วยความรู้สึกที่หลากหลายซึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นพร้อมกับฉุกคิดเรื่องบางอย่างได้จนอดที่จะโมโหพี่ชายตัวเองไม่ได้ที่รู้เรื่องทุกอย่างแต่กลับปิดบังเขามาตลอดสองปีที่ผ่านมา

“ปิดบังกันแบบนี้ ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอครับพี่โซ”

เตชินพึมพำกับตัวเองก่อนจะเงยหน้าไปมองที่เตโซซึ่งลุกขึ้นเดินไปคุยโทรศัพท์มือถือได้สักพักแล้วและเขาก็เดาได้ว่าคงกำลังโทร. คุยกับทางฝั่งของดาริกาเป็นแน่

“หือ? เตพูดว่าอะไรนะ”

พราวมุกซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินเสียงของเตชินหากแต่ได้ยินไม่ชัดเจนจึงเอ่ยถามออกไปด้วยความใคร่รู้พลางมองตามสายตาของชายหนุ่มซึ่งกำลังมองไปที่เตโซก่อนจะหันกลับมาสนใจเพื่อนอย่างไม่ค่อยเข้าใจเสียเท่าไรเมื่อได้คำตอบจากเจ้าตัว

“ไม่มีอะไรหรอก”