บทที่ 8 ผู้ช่วยตัวน้อย (1)

บทที่ 8

ผู้ช่วยตัวน้อย

เตชินใช้เสื้อสูทของเคนที่ถอดแล้วยื่นมาให้คลุมลงบนตัวดาริกาที่เอาแต่นั่งพิงกอดเขาไม่ยอมปล่อยหลับปุ๋ยจนน่ามันเขี้ยว แต่แล้วก็ต้องทำได้แค่นั่งเฉยๆ ให้เธอยืมอกพิงหลับไปตลอดทางไม่วายต้องวาดแขนกอดตอบคนตัวเล็กที่บ่นอุบอิบว่าหนาวและซุกตัวเข้ามาจนเขารู้สึกร้อนวูบวาบ ยิ่งกลิ่นหอมจากเส้นผมของสาวเจ้าที่ลอยคลุ้งเข้ามาแตะจมูกทำให้เตชินถึงกลับลมหายใจสะดุ้งไปชั่วครู่ เพื่อเลี่ยงอาการที่น่าหงุดหงิดใจจึงหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างแทนแม้ว่าแขนแกร่งจะยังโอบกอดเธอ แต่แล้วก็ต้องหันกลับไปมองเคนที่เอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวผมไปส่งคุณเตที่บ้านก่อนนะครับ แล้วตะเลยไปส่งคุณหนู” เคนเอียงศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น

“ไปที่คอนโดเลยครับ…คืนนี้ผมจะนอนที่คอนโด แค่ส่งผมกับเธอก็พอ” เตชินพูดแล้วเงียบอย่างลังเลแต่แล้วก็พูดออกไปในที่สุดพลางมองใบหน้าครึ่งเสี้ยวของเคน

“…ครับคุณเต” เคนไม่ได้ตอบรับออกไปทันทีก่อนจะหันกลับไปมองท้องถนนยามค่ำคืนที่ถูกแสงไฟจากเสาไฟข้างทางสาดส่องให้ความสว่าง

“พี่เคนมาที่งานได้ยังไงครับ” เตชินตัดสินใจถามออกไปเพื่อให้คลายความสงสัยในตัวเคนที่มีต่อดาริกา

“ผมได้ข่าวว่าคุณหนูจะต้องมาที่งานกับคุณเต ผมเป็นห่วงก็เลยตามมาครับ” เคนตอบออกไปตามตรงแต่ก็ไม่ได้พูดความจริงออกไปทั้งหมดเช่นกัน

ซึ่งเตชินก็มองออกเช่นกันว่าเคนยังมีเรื่องปิดบัง

“งั้นเหรอครับ แต่ผมคิดว่ามันยังไม่ใช่ทั้งหมด” เตชินยกยิ้มมุมปากอย่างขบขันก่อนจะพูดออกไปเพื่อกดดันเคนให้ยอมพูดออกมา

“…ผมเป็นห่วงคุณเตกับคุณหนูจริงๆ ครับ” เคนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกไปในที่สุดด้วยคำตอบเดิม

“ชอบเธอเหรอครับ” เตชินถามออกไปทันทีเมื่อคิดว่าเคนคงโกหก

จะเป็นไปได้อย่างไรที่เคนจะไม่รู้ตั้งแต่แรกว่าดาริกากับเขามาที่งานเลี้ยงของจิรันทั้งที่เรื่องนี้บอร์ดบริหารรวมถึงเคยต้องรู้ก่อนแล้ว จะมาบอกว่าได้ข่าวงั้นหรือยิ่งเป็นไปไม่ได้และคำตอบของอีกฝ่ายก็ฟังไม่ขึ้นแม้แต่นิด ทั้งเคยก็ดูแลเอาใจใส่ดาริกาดียิ่งกว่าเตโซมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

จะไม่ให้เขาคิดว่าเคนชอบดาริกาได้อย่างไร

“…เปล่าครับ” เคนเอียงศีรษะเลนสายตาไปมองคนข้างหลังก่อนจะตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปกติและสีหน้าที่เรียบเฉยเท่านั้น

“ไม่ชอบก็ดีครับ ตอนนี้เธออยู่ในฐานะภรรยาของผม ถ้ามีเรื่องนินทาว่าพี่กับเธอสนิทสนมจนเกินพอดี…ผมคงอยู่เฉยๆ แค่มองดูไม่ได้อีก” เตชินยกยิ้มมุมปากอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่เคนพูดหากแต่เมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธออกมาแล้วเขาก็คงต้องตามน้ำไป

“คุณเตจะทำอะไรครับ” เคนถามออกไปด้วยความเป็นห่วงดาริกากลัวว่าจะถูกเตชินเข้าใจผิดจนกล่าวหาสาวเจ้าอย่างเสียๆ หายๆ ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิด

“ผมก็คงจะต้องแสดงตัวเป็นสามีของเธออย่างจริงๆ จังๆ แต่ถ้าเธอยังดื้ออยู่เรื่อยผมคงต้องบีบบังคับเธอ ผมรู้ว่าพี่เคนกับพี่โซคงไม่ชอบถ้าผมจะร้ายขึ้นมา…จริงมั้ยครับ” เตชินลองเชิงเคนพลางลอบสังเกตอากัปกิริยาของเคนไปด้วย

“คุณหนูไม่ได้ทำอะไรผิด อย่ากลายเป็นคนใจร้ายกับเธอดีกว่าครับ…ผมจะดูแลเธออย่างระวังเรื่องความสนิทสนมเองครับ” เคนให้คำตอบที่ทำให้คนฟังอย่างเตชินไม่สบอารมณ์

ด้วยความเคารพนับถือที่มีต่อเคนซึ่งเตชินมองเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่งจึงทำได้เพียงเงียบแล้วขบกรามแน่นอย่างข่มอารมณ์หงุดหงิด หันหน้าออกไปมองด้านนอกหน้าต่างก่อนจะก้มลงมองดาริกาที่ขยุกขยิกตัวแทรกตัวเข้ามากอดเข้าแล้วซุกใบหน้ามากกว่าเดิม ความคิดที่อยากเอาชนะจึงผุดขึ้นจึงทำให้เขายกแขนกอดแล้วกระชับวงแขนก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมน

เขาเพียงแค่แตะริมฝีปากเท่านั้น

หากทว่าการกระทำของเตชินทำให้เคนหันหน้าไปมองฉับพลันก่อนจะหันกลับเมื่อเตชินเบนสายตามามองด้วยแววตาฉงนที่เห็นเคนมองมาด้วยสายตาลุ่มลึกอย่างแปลกๆ ก่อนจะแอบยกยิ้มเมื่อการกระทำของเขาทำให้คนคนหนึ่งเริ่มนั่งไม่นิ่งแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้สักนิดด้วยฐานะที่มันค้ำคอของเคน ทว่าปฏิกิริยาของเคนก็ทำให้ความรู้สึกลึกๆ ของเตชินร้อนรุ่มไม่สบอารมณ์แปลกๆ เช่นกันเมื่อจับอาการของเคนได้ว่ากำลังไม่ชอบกับสถานการณ์ที่เขาสร้างมันขึ้นมา

เตชินเลือกที่จะไม่สนใจเคนอีกตลอดทางจนมาถึงคอนโดมิเนียม เสียงของเคนก็คล้ายกับกำลังท้าทายเขาจนต้องเผลอเสียงแข็งใส่เคนกลับไปอย่างไม่พอใจทั้งที่เขาเพิ่งจะประกาศออกไปแล้วว่าให้ทำตัวเช่นไร

“ผมช่วยอุ้มคุณหนูขึ้นไปนะครับ” เคนลงจากรถแล้วก้าวเข้าไปใกล้ที่ประตูซึ่งเตชินก้าวลงจากรถมาพอดี

“จะดีเหรอครับพี่เคน เธอเป็นภรรยาของผมนะครับ” เตชินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยถามกลับไป

“คุณเตไม่ชอบคุณหนู ไม่สิ คุณเตเกลียดคุณหนูไม่ใช่เหรอครับ จะดูแลเธอได้เหรอ คุณหนูไม่เคยดื่มมาก่อนและยิ่งหลับแบบนี้ คุณเตจะช่วยเธอเช็ดตัวได้ใช่มั้ยครับ” เคนถามออกไปตามตรงอย่างไม่เกรงใจเตชิน

แต่เพราะเขารู้ว่าเตชินคงทำแค่โยนดาริกาลงบนเตียงแล้วกลับห้องตัวเองเป็นแน่ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเตชินจะยอมดูแลดาริกาที่กำลังเมาหลับแบบนี้ คนอย่างเขาที่คอยดูแลดาริกามาตั้งนานถึงหกปีทำไมเขาจะทำไม่ได้และรู้ว่าควรทำอย่างไรจะต้องดูแลเธอเช่นไร หากทว่าคำถามของเตชินทำให้เคนชะงักและเงียบลงอย่างเถียงไม่ได้

“พี่จะเช็ดตัวเธอแล้วเปลี่ยนชุดให้เหรอครับ” ถามพลางมองสีหน้าเคนอย่างไม่ละสายตา

“…” เคนได้แต่เงียบมองหน้าเตชิน

“กลับไปเถอะครับ ผมจัด…” เตชินที่ยืนมองหน้ากับเคนตัดสินใจอยู่ครู่ก็เอ่ยขึ้นพลางโน้มตัวจะไปช้อนแขนอุ้มดาริกาออกจากรถ

แต่ทว่า เตชินต้องชะงักการกระทำเบนสายตามองที่ค้นแขนของตัวเองซึ่งถูกเคนรั้งเอาไว้ ก่อนจะยืดตัวยืนหลังตรงแล้วหันกลับไปมองเคนที่ยอมปล่อยมือออกไปในที่สุด เตชินมองหน้าเคนโดยไม่พูดอะไรและแม้แต่เคนก็ไม่คิดพูดอะไรนอกจากสบสายตาตอบไม่คิดยอมแพ้น้องชายเจ้านาย

ไร้คำพูด ไร้การเกรงอกเกรงใจ มีเพียงสายตาที่จ้องมองกันอย่างไม่ละสายตา

จนกระทั่ง…