บทที่ 8 ผู้ช่วยตัวน้อย (2)

“เดี๋ยวฉันช่วยเองคะ”

พราวมุกยืนมองเคนและเตชินที่เอาแต่จ้องตาหันไม่กะพริบจนทนดูไม่ได้จึงส่งเสียงออกไปเพื่อตัดปัญหาให้กับคนทั้งสอง ถึงอย่างไรแล้วเธอก็เป็นผู้หญิงถ้าคิดจะเข้าไปช่วยดาริกาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกและผิดอะไร แตกต่างจากชายหนุ่มทั้งสองคน แม้เตชินจะขึ้นชื่อว่าเป็นสามีแต่ก็เพียงแค่ในนามอย่างไรก็ต้องแปลกอยู่ดีหากเตชินจะเปลี่ยนชุดให้ดาริกา

               คำพูดของพราวมุกทำให้ชายหนุ่มทั้งสองดึงสายตาออกจากกันก่อนจะหันไปมองพราวมุกด้วยความฉงนที่เห็นสาวเจ้าปรากฎตัวอยู่ที่หน้าคอนโดมิเนียมแห่งนี้ทั้งที่ก็ไม่ใช่คอนโดมิเนียมของเธอ

“เธอมาที่นี่ทำไม” เป็นเตชินที่เอ่ยถามออกไปพลางขยับออกห่างจากเคน

               “ฉันตามนายออกมาจากงานลุงเขย ฉันเห็นตั้งแต่เธอปีนต้นไม้แล้ว” พราวมุกตอบออกไปตามความจริงอย่างไม่ปิดบัง

“ขอบคุณครับคุณพราวมุก เดี๋ยวผมอุ้มคุณ…” เคนยิ้มรับทักทายก่อนจะพูดแล้วแทรกตัวหวังจะเข้าไปอุ้มดาริกาแต่แล้วก็ถูกพราวมุกขัดเสียก่อน

               “ฉันว่าให้เตอุ้มดีกว่านะคะ ยังไงเตก็เป็นสามีของดาริกา” พราวมุกคลี่ยิ้มพูดออกไปตามปกติ

“จะเหมาะเหรอครับ…ก็คุณพราวมุกกับคุณเตสนิทกันมากกว่าเพื่อนไม่ใช่เหรอครับ” เคนถามออกไปก่อนจะเงียบลงแล้วพูดขึ้นใหม่

คำพูดของเคนทำให้พราวมุกและเตชินต่างหันหน้าไปมองกันและกันอย่างไร้คำโต้แย้งใดๆ จนเคนตัดสินใจที่จะโน้มตัวลงไปช้อนตัวอุ้มดาริกาออกจากรถทันทีแล้วหันกลับไปมองคนทั้งสองก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อคนทั้งสองไม่ปริปากพูดคำใดออกมาโต้แย้ง

“ผมจะพาคุณหนูขึ้นไปส่งที่ห้อง ฝากคุณพราวมุกช่วยดูแลคุณหนูด้วยนะครับ” เคนพูดทั้งที่สายตามองไปที่เตชินซึ่งมองมาอย่างไม่สบอารมณ์

ทว่า เตชินก็ไม่ได้พูดคำใดออกมาอีกหรือแม้แต่จะเข้าไปแยกดาริกามาจากเคนนอกจากหลบทางให้กับเคนอย่างไม่พอใจก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกับพราวมุก แต่เพียงแค่สองก้าวก็ถูกพราวมุกรั้งเอาไว้เสียก่อน ชายหนุ่มจึงหยุดเดินแล้วหันไปมองหญิงสาวด้านข้างพลางล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง

               “ไหนว่าเกลียดเธอ” พราวมุกถามออกไปตามตรงพลางมองเตชินนิ่ง

“อื้ม เกลียด” เตชินก็ตอบออกไปตามตรงอย่างไม่คิดหลุบสายตา

“งั้นเหรอ” พราวมุกมองเตชินอยู่ครู่ก่อนจะบอกปัด “ช่างเถอะ”

               เตชินมองตามหลังพราวมักที่เดินนำหน้าไปโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ ทั้งสิ้นก่อนจะเดินตามไปทันที เพราะถึงอย่างไรแล้วเขาก็คงไม่ยอมให้เคนได้อยู่ในห้องของดาริกานานมากไปกว่าแค่เข้าไปส่งสาวเจ้าเท่านั้น อย่างน้อยก็มีพราวมุกช่วยเป็นข้ออ้างให้กับเขาได้หากจะไล่เคนกลับไป

ไม่นานทั้งสี่คนก็ขึ้นมาถึงห้องของดาริกาซึ่งหลับคอพับไปนานแล้ว เคนเดินตรงเข้าไปยังห้องนอนของดาริกาทันทีทำให้เตชินรีบเดินไปขวาง ยืนจ้องหน้าของเคนไม่ยอมหลีกทางให้แม้แต่ครึ่งก้าว

“เคน ฉันคิดว่านายควรให้เขาพาเธอเข้าห้องดีกว่า ฉันเบื่อที่จะต้องเห็นเขาแยกของเหมือนเด็กอมมือเหมือนข้างล่าง” พราวมุกมองชายหนุ่มทั้งสองก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปอย่างติดรำคาญ

เคนเบนสายตาไปมองพราวมักก่อนจะดึงสายตากลับมามองเตชินอีกครั้ง เขานิ่งอยู่ครู่ก่อนจะยอมปล่อยแขนออกเปลี่ยนมาพยุงดาริกาให้ยืนแทนก่อนจะส่งสาวเจ้าให้กับเตชินอย่างโดยดี แล้วมองดูเตชินประคองดาริกาอย่างเบามือเพื่อลอบสังเกต มีอยู่แวบหนึ่งที่สายตาหลุดจากเตชินไปมองดาริกาที่เอียงศีรษะซบเตชินอย่างไม่รู้

               และแค่แวบหนี่งที่เขายกยิ้มมุมปากอย่างขบขันราวกับเจอเรื่องตลกจนเก็บทรงไม่อยู่ ซึ่งไม่ทีใครทันได้สังเกตสักนิด

    “ฝากดูแลคุณหนูด้วยนะครับ” เคนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ได้เจาะจงใครหากแต่สายตาเอาแต่มองเตชินไม่วางตา

               ให้ความหมายได้ว่าคนที่ควรจะดูแลดาริกาเป็นพราวมุกหรือไม่ก็เตชิน ซึ่งคำพูดของเขาบ่งบอกได้สองความหมายที่แม้แต่พราวมุกยังอดสงสัยไม่ได้แต่สุดท้ายก็ถามออกไป

“หมายถึงใครคะ” ถามพลางมองคนชายหนุ่มทั้งสองคน

“ใครที่อยากจะดูแลคุณหนูละครับ ก็คนนั้นครับ” เคนหันกลับไปตอบพราวมุกอย่างคลุมเครือเพราะคำพูดของเขาก็ยังให้คำตอบไม่ชัดเจนก่อนจะเดินกลับไปที่ลิฟต์โดยไม่หันกลับมาอีก